Hver er Jesús Kristur?

Jesús er hebreskt nafn og merkir „Guð frelsar“ (KKK 430). Kristur er ekki eftirnafn heldur titill: gríska orðið yfir Messías, hinn smurða sem Ísrael beið eftir (KKK 436).

Það sem við vitum um ævi hans stendur einkum í guðspjöllunum fjórum, og kirkjan kallar þau hjarta allrar Ritningarinnar (KKK 125). Lúkas segir frá fæðingunni, Markús byrjar við ána Jórdan þar sem Jóhannes skírir hann, og Jóhannes hefur frásögn sína á undan tímanum sjálfum.

Síðan ferðaðist hann um Galíleu í um þrjú ár. Hann læknaði sjúka, fyrirgaf syndir, borðaði með fólki sem aðrir forðuðust og valdi tólf postula.

Hann kenndi í dæmisögum og talaði oftar um Guðs ríki en nokkuð annað (KKK 541–546). Fjallræðan í Matteusarguðspjalli er kjarni kennslu hans um það hvernig á að lifa, og kirkjan kallar hana nýja lögmálið (KKK 1965). Í Orðum Jesú eru ummæli hans flokkuð eftir efni: fyrirgefningin, náunginn, bænin.

Síðustu dagar hans eru sagðir nákvæmar en nokkuð annað í guðspjöllunum: kvöldmáltíðin, nóttin í Getsemane, krossinn og gröfin. Kirkjan kennir að hann hafi dáið fyrir syndir okkar (KKK 619) og að dauðinn hafi verið raunverulegur dauði (KKK 627).

Upprisan er í augum kirkjunnar ekki myndlíking heldur atburður sem gerðist og vitni sáu (KKK 639, 643). Án hennar væri kristin trú ekki til.

Að hann sé í senn sannur Guð og sannur maður: ekki að hálfu hvort, heldur hvort tveggja að fullu, í einni persónu (KKK 464, 469). Hann er önnur persóna hinnar heilögu þrenningar. Trúarjátningin segir þetta í fáum línum, og hér í Krans er farið yfir hana línu fyrir línu.

Kirkjan trúir að hann sé nálægur á sérstakan hátt í messunni: í orðinu sem er lesið og í brauðinu og víninu sem verða líkami hans og blóð (KKK 1088, 1374). Hann er líka nálægur í bæninni, því kristin bæn fer alltaf um hann (KKK 2664).

Ef þú vilt kynnast honum er byrjunin einföld. Lestu Markúsarguðspjall, sem er stutt, og komdu í messu.