Spámaðurinn Jesaja hafði skrifað um sendiboða sem færi á undan og ryddi veginn, rödd sem hrópaði í óbyggðinni að fólk skyldi greiða veg Drottins. Áður en nokkur hafði heyrt um Jesú frá Nasaret kom slík rödd fram úti í óbyggðinni við ána Jórdan.

Jóhannes var í fötum úr úlfaldahári með leðurbelti um mittið og lifði á engisprettum og villihunangi. Fólk streymdi út til hans úr allri Júdeu og frá Jerúsalem, játaði syndir sínar og lét skírast af honum í ánni.

Hann boðaði skírn til iðrunar og fyrirgefningar syndanna. Hann sagði að á eftir sér kæmi annar, máttugri en hann, sem hann væri ekki verður að krjúpa fyrir og leysa skóþvengina. Sjálfur skírði hann með vatni, en sá sem kæmi myndi skíra með hinum Heilaga Anda.

Einn daginn kom Jesús norðan frá Galíleu og Jóhannes skírði hann í Jórdan. Þegar hann kom upp úr ánni opnuðust himnarnir og andinn kom niður yfir hann eins og dúfa. Rödd af himni sagði að hann væri elskaður sonur, sem Guð hefði velþóknun á.

Jóhannes sagði Heródesi konungi að hann mætti ekki eiga Heródías, konu bróður síns. Fyrir það lét Heródes taka hann og hneppa í fangelsi.

Í afmælisveislu konungsins dansaði dóttir Heródíasar fyrir gestina, og konungurinn lofaði henni hverju sem hún bæði um. Að ráði móður sinnar bað hún um höfuð Jóhannesar á fati. Konungurinn varð hryggur en vildi ekki ganga á bak orða sinna frammi fyrir gestunum. Hann sendi varðmann, sem hjó Jóhannes í fangelsinu og kom með höfuðið á fati. Stúlkan færði það móður sinni.

Þegar lærisveinar Jóhannesar fréttu þetta komu þeir, sóttu líkið og lögðu það í gröf.