Áður en nokkur hafði heyrt um Jesú frá Nasaret var maður úti í eyðimörkinni við ána Jórdan sem allir voru að tala um.

Jóhannes var í fötum úr úlfaldahári með leðurbelti um mittið og lifði á engisprettum og villihunangi. Hann var ekki í musterinu og ekki í borginni. Fólk þurfti að ganga út úr borginni til að heyra hann, og það gerði það — í hópum, alla leið frá Jerúsalem.

Boðskapur hans var einfaldur og óþægilegur: snúið við, því konungsríki Guðs er í nánd. Hann skírði fólk í ánni sem merki um að það vildi byrja upp á nýtt. Hann var ekki mildur við þá sem töldu sig þurfa þess ekki, og hann sagði hermönnum og skattheimtumönnum sem spurðu hvað þeir ættu að gera nákvæmlega hvað: hættið að kúga fólk, verið ánægðir með launin ykkar, sá sem á tvær skyrtur gefi þeim sem á enga.

Menn fóru að spyrja hvort hann væri sjálfur sá sem beðið væri eftir. Hann neitaði því afdráttarlaust. Hann sagðist skíra með vatni, en sá sem kæmi á eftir honum væri svo miklu meiri að hann væri ekki verður þess að leysa skóþveng hans.

Einn daginn kom Jesús sjálfur niður að ánni og bað um skírn. Jóhannes vildi það ekki og reyndi að stöðva hann, en lét það svo eftir honum. Þegar Jesús steig upp úr vatninu opnaðist himinninn og andinn kom yfir hann eins og dúfa.

Jóhannes endaði í fangelsi fyrir að segja Heródesi konungi sannleikann um hjónaband hans, og var tekinn af lífi þar. Hann lifði ekki að sjá hvernig sagan færi. Hann hafði aldrei ætlað sér að vera hún — aðeins röddin sem kallar á undan.