Og strax um morguninn héldu æðstu prestarnir, með öldungunum og fræðimönnunum, og alt ráðið ráðstefnu, bundu Jesúm, og fóru burt með hann og framseldu hann Pílatusi.
Og Pílatus spurði hann: Ertu konungur Gyðinganna? Og hann svaraði og segir við hann: Svo er sem þú segir.
Og æðstu prestarnir báru á hann margar sakir.
En Pílatus spurði hann aftur og sagði: Svarar þú alls engu? Sjá, hve þungar sakir þeir bera á þig.
En Jesús svaraði alls ekki framar, svo að Pílatus undraðist.
En á hátíðum var hann vanur að gefa þeim lausan einn bandingja, þann er þeir báðu um.
En í böndum með upphlaupsmönnum var maður, Barrabas að nafni; höfðu þeir hinir sömu framið manndráp í upphlaupinu.
Og mannfjöldinn gekk að og tók að biðja, að hann gjörði fyrir þá sem hann væri vanur.
En Pílatus svaraði þeim og sagði: Viljið þér, að eg gefi yður lausan Gyðingakonunginn?
Því að hann vissi, að æðstu prestarnir höfðu fyrir öfundar sakir framselt hann.
En æðstu prestarnir æstu upp mannfjöldann, til þess að hann skyldi heldur gefa þeim Barrabas lausan.
En Pílatus tók aftur til máls og sagði við þá: Hvað á eg þá að gjöra við hann, sem þér kallið Gyðingakonunginn?
En þeir hrópuðu á móti: Krossfestu hann!
En Pílatus sagði við þá: Hvað ilt hefir hann þá aðhafst? En þeir hrópuðu í ákafa: Krossfestu hann!
Og með því að Pílatus vildi gjöra mannfjöldanum til geðs, gaf hann þeim Barrabas lausan, og lét húðstrýkja Jesúm og framseldi hann til krossfestingar.
Og hermennirnir fóru burt með hann, inn í höllina, sem er landshöfðingjasetrið, og kalla saman alla hersveitina.
Og þeir færa hann í purpuraskikkju og flétta þyrnikórónu og setja á hann.
Og þeir tóku að heilsa honum: Heill vertu, konungur Gyðinganna!
Og þeir slógu hann í höfuðið með reyrstaf og hræktu á hann, og féllu á kné og veittu honum lotningu.
Og er þeir höfðu spottað hann, færðu þeir hann úr purpuraskikkjunni og færðu hann í hans eigin klæði. Og þeir fara út með hann, til að krossfesta hann.
Og þeir neyða mann, er fram hjá gekk, til að bera kross hans; hann kom utan af landsbygð og hét Símon frá Kýrene, faðir þeirra Alexanders og Rúfusar.
Og þeir fara með hann til staðar, er heitir Golgota, sem er útlagt: hauskúpustaður.
Og þeir gáfu honum vín, myrru blandað, en hann tók ekki við því.
Og þeir krossfesta hann, og þeir skifta milli sín klæðum hans og kasta hlutum um, hvað hver skyldi taka.
En það var þriðja stund, er þeir krossfestu hann.
Og yfir var skráður titill sakargiftar hans: KONUNGUR GYÐINGANNA.
Og þeir krossfesta tvo ræningja með honum, annan til hægri, hinn til vinstri handar honum.
Þá rættist ritningin sem segir: Og hann var talinn með illvirkjum.
Og þeir, sem fram hjá gengu, lastmæltu honum, skóku höfuð sín og sögðu: Hó, þú sem brýtur niður musterið og reisir það á þrem dögum!
Bjarga nú sjálfum þér, og stíg niður af krossinum.
Sömuleiðis hæddu æðstu prestarnir hann sín á milli, ásamt fræðimönnunum, og sögðu: Öðrum bjargaði hann, sjálfum sér getur hann ekki bjargað.
Hann Kristur, Ísraelskonungurinn, stígi hann nú niður af krossinum, svo að vér sjáum og trúum! Og þeir, sem með honum voru krossfestir, smánuðu hann.
Og er sétta stund var komin, varð myrkur um alt landið alt til níundu stundar.
En um níundu stund kallaði Jesús hárri röddu: Elóí, Elóí, lama sabaktaní! sem er útlagt: Guð minn, Guð minn, hví hefir þú yfirgefið mig?
Og er nokkrir þeirra, er hjá stóðu, heyrðu það, sögðu þeir: Sjá, hann kallar á Elía.
Hljóp þá einn til og fylti njarðarvött ediki, stakk honum á reyrstaf og gaf honum að drekka, og mælti: Bíðið við, sjáum til, hvort Elía kemur að taka hann ofan.
En Jesús kallaði hárri röddu og gaf upp andann.
Og fortjald musterisins rifnaði sundur í tvent, frá ofanverðu og alt niður í gegn.
En er hundraðshöfðinginn, sem stóð gegnt honum, sá að hann gaf upp andann með slíkum hætti, sagði hann: Sannlega var maður þessi Guðs son.
En þar voru og konur, er horfðu á álengdar; meðal þeirra var María Magdalena og María, móðir þeirra Jakobs litla og Jóse, og Salóme,
þær er fylgdu honum og þjónuðu honum, er hann var í Galíleu; og margar aðrar konur, er farið höfðu með honum upp til Jerúsalem.
Og með því að kveld var komið, — en það var aðfangadagur, eða dagurinn fyrir hvíldardaginn, —
þá kom Jósef frá Arímaþeu, göfugur ráðherra, er og sjálfur vænti guðsríkisins; og gekk hann djarflega inn til Pílatusar og bað um líkama Jesú.
Og Pílatus furðaði sig á því, að hann skyldi þegar vera andaður, og lét því kalla til sín hundraðshöfðingjann og spurði hann, hvort hann væri fyrir nokkuru andaður.
Og er hann varð þess vís hjá hundraðshöfðingjanum, gaf hann Jósef líkið.
Og hann keypti línklæði, tók hann ofan og sveipaði hann línklæðinu og lagði hann í gröf, er höggin var út í kletti, og velti steini fyrir dyr grafarinnar.
En þær María Magdalena og María móðir Jóse sáu, hvar hann var lagður.
Vers úr Vúlgötunni; ekki í frumtexta þýðingarinnar frá 1908.