En tveim dögum síðar var hátíð páskanna og ósýrðu brauðanna, og æðstu prestarnir og fræðimennirnir velktu fyrir sér, hvernig þeir gætu höndlað hann með svikum og ráðið hann af dögum.
Því að þeir sögðu: Ekki á hátíðinni, svo að eigi verði uppþot hjá lýðnum.
Og er hann var í Betaníu í húsi Símonar líkþráa, kom kona, er hann sat yfir borðum; hafði hún alabasturs-buðk með ómenguðum, dýrum nardus-smyrslum; og hún braut alabasturs-buðkinn og helti yfir höfuð honum.
En þar voru nokkrir, er gramdist þetta með sjálfum sér: Til hvers var verið að eyða þannig smyrslunum?
Því að þessi smyrsl hefði mátt selja fyrir meira en þrjú hundruð denara og gefa fátækum. Og þeir atyrtu hana.
En Jesús sagði: Látið hana í friði! Hvað eruð þér að mæða hana? Gott verk gjörði hún á mér;
því að jafnan hafið þér fátæka menn hjá yður, og er þér viljið, getið þér gjört vel til þeirra, en mig hafið þér ekki ávalt.
Hún gjörði það, sem í hennar valdi stóð; hún hefir fyrirfram smurt líkama minn til greftrunarinnar.
En sannlega segi eg yður, hvar sem fagnaðarerindið verður prédikað um allan heiminn, mun þess og getið verða, sem hún gjörði, til minningar um hana.
Og Júdas Ískaríot, einn af þeim tólf, fór til æðstu prestanna, til þess að framselja þeim hann.
En er þeir heyrðu það, urðu þeir glaðir, og hétu að gefa honum fé; og hann leitaði færis til að framselja hann.
Og á fyrsta degi ósýrðu brauðanna, er menn slátruðu páskalambinu, segja lærisveinar hans við hann: Hvert vilt þú að vér förum, til að búa þér páskamáltíðina?
Og hann sendir tvo af lærisveinum sínum og segir við þá: Farið til borgarinnar, og ykkur mun mæta maður, sem ber vatnskrús; fylgið honum;
og hvar sem hann kann að fara inn, þá segið við húsráðandann: Meistarinn segir: Hvar er herbergið mitt, þar sem eg megi neyta páskalambsins með lærisveinum mínum?
Og hann mun sýna ykkur loftsal mikinn, búinn hægindum, til reiðu, og gjörið þar fyrirbúnað handa oss.
Og lærisveinarnir fóru og komu í borgina, og hittu fyrir alt eins og hann hafði sagt þeim, og efndu til páskamáltíðarinnar.
Og er kveld var komið, kemur hann með þeim tólf.
Og er þeir sátu yfir borðum og mötuðust, sagði Jesús: Sannlega segi eg yður: einn af yður, sem etur með mér, mun svíkja mig.
Þeir tóku að hryggjast og segja við hann, hver um sig: Er það eg?
En hann sagði við þá: Það er einn af þeim tólf, sá sem dýfir með mér í fatið.
Því að mannsins sonur fer að sönnu héðan, eins og ritað hefir verið um hann, en vei þeim manni, sem því veldur, að mannsins sonur verður framseldur; betra væri þeim manni, að hann aldrei væri fæddur.
Og er þeir mötuðust, tók hann brauð, blessaði og braut það, og gaf þeim og sagði: Takið, þetta er líkami minn.
Og hann tók bikar, og gjörði þakkir og gaf þeim, og þeir drukku allir af honum.
Og hann sagði við þá: Þetta er blóð mitt, blóð sáttmálans, sem út helt er fyrir marga.
Sannlega segi eg yður, að héðan í frá mun eg ekki drekka af ávexti vínviðarins, til þess dags, er eg drekk hann nýjan í guðsríkinu.
Og er þeir höfðu sungið lofsönginn, fóru þeir út til Olíufjallsins.
Og Jesús segir við þá: Þér munuð allir hneykslast, því að ritað er: Eg mun slá hirðinn, og sauðirnir munu tvístrast.
En eftir að eg er vakinn frá dauðum, mun eg fara á undan yður til Galíleu.
En Pétur sagði við hann: Þótt jafnvel allir kunni að hneykslast, þá skal eg þó eigi.
Og Jesús segir við hann: Sannlega segi eg þér: í dag, á þessari nóttu, áður en haninn galar tvisvar, muntu þrisvar afneita mér.
En hann talaði því ákafar: Þó að eg ætti að deyja með þér, mun eg alls eigi afneita þér; og á sama hátt töluðu þeir einnig allir.
Og þeir koma í garð, er heitir Getsemane, og hann segir við lærisveina sína: Setjist hér, meðan eg biðst fyrir.
Og hann tekur þá Pétur og Jakob og Jóhannes með sér, og tók að skjálfa og titra.
Og hann segir við þá: Sál mín er sárhrygg alt til dauða; bíðið hér og vakið.
Og hann gekk lítið lengra áfram, féll til jarðar og bað, ef það væri mögulegt, að sú stund liði fram hjá sér.
Og hann sagði: Abba, faðir! alt er þér mögulegt; tak þennan bikar frá mér; þó ekki sem eg vil, heldur sem þú vilt.
Og hann kemur og finnur þá sofandi; og hann segir við Pétur: Símon, sefur þú? gastu ekki vakað eina stund?
Vakið og biðjið, til þess að þér fallið ekki í freistni; andinn er að sönnu reiðubúinn, en holdið er veikt.
Og enn veik hann burt og bað með sömu orðum.
Og hann kom aftur og fann þá sofandi, því að augu þeirra voru yfirkomin af svefnþunga, og þeir vissu ekki, hverju þeir skyldu svara honum.
Og í þriðja sinn kemur hann og segir við þá: Sofið seinna og hvílist; nóg er sofið; stundin er komin; sjá, mannsins sonur er framseldur í hendur syndaranna.
Standið upp, förum; sjá, sá er í nánd, er mig svíkur.
Og jafnskjótt, meðan hann enn var að tala, kemur Júdas, einn af þeim tólf, og með honum mannfjöldi, með sverðum og bareflum, frá æðstu prestunum og fræðimönnunum og öldungunum.
En svikarinn hafði gefið þeim merki og sagt við þá: Sá er eg kyssi, hann er það; handtakið hann og farið tryggilega burt með hann.
Og er hann kom, gengur hann þegar að honum og segir: Rabbí! og kysti hann.
En þeir lögðu hendur á hann og tóku hann.
En einn af þeim, sem hjá stóðu, brá sverði og hjó til þjóns æðsta prestsins, og sneið af honum eyrað.
Og Jesús tók til máls og sagði við þá: Lögðuð þér af stað eins og á móti ræningja, með sverðum og bareflum, til þess að handtaka mig?
Daglega var eg hjá yður í musterinu og kendi, og þér handtókuð mig ekki; en þetta er fram komið, til þess að ritningarnar rættust.
Og þeir yfirgáfu hann allir og flýðu.
Og maður nokkur ungur fylgdist með honum; hann var hjúpaður línklæði á berum sér. Og þeir leggja hönd á hann,
en hann lét eftir línklæðið og flýði nakinn.
Og þeir færðu Jesúm til æðsta prestsins, og hjá honum koma saman allir æðstu prestarnir og öldungarnir og fræðimennirnir.
Og Pétur fylgdi honum álengdar, alt inn í hallargarð æðsta prestsins, og hann sat hjá þjónunum og vermdi sig við logann.
En æðstu prestarnir og alt ráðið leitaði vitna gegn Jesú, til að lífláta hann, og fundu engin.
Því að margir báru ljúgvitni gegn honum, en framburði þeirra bar ekki saman.
Og nokkrir stóðu upp og báru ljúgvitni gegn honum, segjandi:
Vér heyrðum hann segja: Eg mun brjóta niður musteri þetta, er með höndum er gjört, og á þrem dögum reisa annað, sem ekki er með höndum gjört.
Og ekki bar þeim heldur saman um þetta.
Og æðsti presturinn stóð upp á meðal þeirra og spurði Jesúm, segjandi: Svarar þú alls engu? Hvað vitna þessir gegn þér?
En hann þagði og svaraði alls engu. Enn spurði æðsti presturinn hann og segir við hann: Ertu Kristur, sonur hins blessaða?
Og Jesús sagði: Eg er; og þér munuð sjá mannsins son sitja til hægri handar máttarins og koma í skýjum himins.
En æðsti presturinn reif klæði sín og segir: Hvað þurfum vér nú framar votta við?
Þér hafið heyrt lastmælið; hvað líst yður? Og þeir dæmdu hann allir dauða sekan.
Og nokkrir tóku að hrækja á hann og hylja ásjónu hans, og slá hann með hnefum og segja við hann: Spáðu! Sömuleiðis tóku þjónarnir á móti honum með stafshöggum.
Og er Pétur var niðri í hallargarðinum, kemur ein af þernum æðsta prestsins;
og er hún sér Pétur vera að verma sig, horfir hún á hann og segir: Þú varst einnig með manninum frá Nazaret, þessum Jesú.
En hann neitaði og sagði: Hvorki veit eg né skil, hvað þú átt við. Og hann fór út í forgarðinn, og haninn gól.
Og þernan sá hann og tók aftur að segja við þá, sem hjá stóðu: Þessi er einn af þeim.
En hann neitaði aftur. Og skömmu síðar sögðu aftur þeir, er hjá stóðu, við Pétur: Víst ertu einn af þeim; því að þú ert líka Galíleumaður.
En hann tók að formæla sér og sverja: Eigi þekki eg þennan mann, sem þér eigið við.
Og jafnskjótt gól haninn í annað sinn; og Pétur mintist orðsins, er Jesús mælti við hann: Áður en haninn galar tvisvar, muntu þrisvar afneita mér. Og er honum kom það til hugar, grét hann.