En á fyrsta degi vikunnar kemur María Magdalena snemma, meðan enn þá var dimt, til grafarinnar, og sér að steinninn er tekinn frá gröfinni.
Hún hleypur þá og kemur til Símonar Péturs og til hins lærisveinsins, þess sem Jesús elskaði, og segir við þá: Þeir hafa tekið Drottin úr gröfinni, og vér vitum ekki, hvar þeir hafa lagt hann.
Þá fór Pétur út og hinn lærisveinninn, og þeir komu til grafarinnar.
En þeir hlupu saman, og hinn lærisveinninn hljóp hraðara en Pétur og kom fyrst að gröfinni;
og er hann gægðist inn, sá hann líndúkana liggja þar, en þó gekk hann ekki inn.
Þá kemur og Símon Pétur, sem fylgdi á eftir honum, og gekk inn í gröfina, og hann sér líndúkana liggja þar;
og sveitadúkinn, sem verið hafði um höfuð hans, ekki liggjandi hjá líndúkunum, heldur út af fyrir sig, samanbrotinn á öðrum stað.
Þá gekk nú einnig hinn lærisveinn inn, sem fyrst hafði komið til grafarinnar, og sá og trúði;
því að enn þá skildu þeir ekki ritninguna, að hann átti að rísa upp frá dauðum.
Síðan fóru lærisveinarnir aftur heim til sín.
En María stóð hjá gröfinni úti fyrir grátandi; þegar hún nú var að gráta, gægðist hún inn í gröfina,
og sér tvo engla í hvítum klæðum, sitjandi annan til höfða, hinn til fóta, þar sem líkami Jesú hafði legið.
Og þeir segja við hana: Kona, hví grætur þú? Hún segir við þá: Af því að þeir hafa tekið burt Drottin minn, og eg veit eigi hvar þeir hafa lagt hann.
Þegar hún hafði þetta mælt, sneri hún sér við og sér Jesúm standa þar, en hún vissi ekki, að það var Jesús.
Jesús segir við hana: Kona, hví grætur þú? Að hverjum leitar þú? Hún hugði, að þetta væri grasgarðsvörðurinn, og segir við hann: Herra, hafir þú borið hann burt, þá segðu mér, hvar þú hefir lagt hann, og mun eg taka hann.
Jesús segir við hana: María! Hún sneri sér við og segir við hann á hebresku: Rabbúni! sem þýðir: meistari.
Jesús segir við hana: Snert þú mig ekki, því að enn þá er eg ekki uppstiginn til föður míns; en far þú til bræðra minna og seg þeim: Eg stíg upp til föður míns og föður yðar, til Guðs míns og Guðs yðar.
María Magdalena kemur og boðar lærisveinunum: Eg hefi séð Drottin! og að hann hafi sagt henni þetta.
En er kveld var komið, þennan sama fyrsta dag vikunnar, og dyrum hafði verið lokað, þar sem lærisveinarnir voru, af ótta við Gyðingana, kom Jesús og stóð mitt á meðal þeirra og segir við þá: Friður sé með yður!
Og er hann hafði mælt þetta, sýndi hann þeim hendurnar og síðuna. Lærisveinarnir urðu þá glaðir, er þeir sáu Drottin.
Jesús sagði þá aftur við þá: Friður sé með yður! Eins og faðirinn hefir sent mig, eins sendi eg yður.
Og er hann sagði þetta, blés hann á þá og segir við þá: Meðtakið heilagan anda.
Hverjum sem þér fyrirgefið syndirnar, þeim eru þær fyrirgefnar, og hverjum, sem þér synjið, þeim er synjað.
En Tómas, einn af þeim tólf, sem kallaður var Dídymos, var ekki með þeim, þegar Jesús kom.
Hinir lærisveinarnir sögðu þá við hann: Vér höfum séð Drottin! En hann sagði við þá: Sjái eg ekki í höndum hans naglaförin, og láti fingur minn í naglaförin og leggi hönd mína í síðu hans, þá trúi eg alls ekki.
Og að viku liðinni voru lærisveinar hans aftur inni og Tómas með þeim. Þá kemur Jesús, er dyrum hafði verið lokað, og stóð mitt á meðal þeirra og sagði: Friður sé með yður!
Síðan segir hann við Tómas: Kom hingað með fingur þinn og sjá hendur mínar, og kom með hönd þína og legg í síðu mína; og ver ekki vantrúaður, heldur trúaður.
Tómas svaraði og sagði við hann: Drottinn minn og Guð minn!
Jesús segir við hann: Af því að þú hefir séð mig, hefir þú trúað; sælir eru þeir sem ekki sáu, og trúðu þó.
Þannig gjörði Jesús og margar aðrar jarteinir í augsýn lærisveinanna, sem ekki eru ritaðar í þessari bók.
En þetta er ritað til þess að þér skuluð trúa, að Jesús er Kristur, sonur Guðs, og til þess að þér, er þér trúið, hafið líf í hans nafni.