Þá tók Pílatus Jesúm og húðstrýkti hann.
Og hermennirnir fléttuðu kórónu af þyrnum og settu á höfuð honum, og færðu hann í purpurakápu; og þeir gengu til hans og sögðu:
Heill vert þú, konungur Gyðinganna! Og þeir gáfu honum kinnhesta.
Pílatus gekk þá aftur út og segir við þá: Sjá, eg leiði hann nú aftur út til yðar, til þess að þér vitið, að eg finn enga sök hjá honum.
Jesús gekk þá út með þyrnikórónuna á höfði og í purpurakápunni, og Pílatus segir við þá: Sjá, þar er maðurinn!
Þegar nú æðstu prestarnir og þjónarnir sáu hann, æptu þeir og sögðu: Krossfestu, krossfestu! Pílatus segir við þá: Takið þér hann og krossfestið, því að eg finn enga sök hjá honum.
Gyðingarnir svöruðu honum: Vér höfum lögmál, og eftir lögmálinu á hann að deyja, því að hann hefir gjört sjálfan sig að Guðs syni.
Þegar nú Pílatus heyrði þetta, varð hann enn hræddari.
Og hann gekk aftur inn í höllina og segir við Jesúm: Hvaðan ertu? En Jesús gaf honum ekkert andsvar.
Pílatus segir þá við hann: Talar þú ekki við mig? Veistu ekki, að eg hefi vald til að láta þig lausan, og að eg hefi vald til að krossfesta þig?
Jesús svaraði honum: Ekki hefðir þú neitt vald yfir mér, ef þér hefði ekki verið gefið það að ofan; fyrir því hefir sá meiri synd, sem seldi mig þér í hendur.
Eftir þetta leitaðist Pílatus við að láta hann lausan; en Gyðingarnir kölluðu og sögðu: Ef þú lætur hann lausan, þá ert þú ekki vinur keisarans. Hver sem gjörir sjálfan sig að konungi, hann rís á móti keisaranum.
Þegar Pílatus heyrði þessi orð, leiddi hann Jesúm út og settist á dómstólinn, á stað sem heitir Steinhlað, en á hebresku Gabbata.
En þá var aðfangadagur páska, hér um bil um séttu stundu. Og hann segir við Gyðingana: Sjá, þar er konungur yðar!
Þá kölluðu þeir: Burt, burt með hann! Krossfestu hann! Pílatus segir við þá: Á eg að krossfesta konung yðar? Þá svöruðu æðstu prestarnir: Vér höfum engan konung, nema keisarann.
Þá seldi hann þeim hann í hendur, til þess að hann yrði krossfestur.
Þeir tóku þá Jesúm. Og hann gekk út og bar kross sinn til svo kallaðs Hauskúpustaðar, sem nefnist á hebresku Golgota.
Þar krossfestu þeir hann og með honum tvo aðra, sinn til hvorrar handar, en Jesúm í miðið.
En Pílatus ritaði líka yfirskrift og festi á krossinn; en þar var ritað: JESÚS FRÁ NASARET, KONUNGUR GYÐINGANNA.
Þessa yfirskrift lásu nú margir Gyðingar, því að staðurinn, þar sem Jesús var krossfestur, var nærri borginni; og var hún rituð á hebresku, latínu og grísku.
Þá sögðu æðstu prestar Gyðinga við Pílatus: Skrifa þú ekki: Konungur Gyðinganna, heldur að hann hafi sagt: Eg er konungur Gyðinganna.
Pílatus svaraði: Það sem eg hefi skrifað, það hefi eg skrifað.
Þegar nú hermennirnir höfðu krossfest Jesúm, tóku þeir klæði hans og skiftu í fjóra hluti, hverjum hermanni hlut, líka kyrtilinn; en kyrtillinn var ekki saumaður, heldur frá ofanverðu niður úr prjónaður.
Þeir sögðu því hver við annan: Skerum hann ekki í sundur, köstum heldur hlut um hann, hver skuli fá hann; til þess að sú ritning rættist, er segir: Þeir skiftu með sér klæðum mínum og köstuðu hlut um kyrtil minn. Þetta gjörðu nú hermennirnir.
En hjá krossi Jesú stóð móðir hans og móðursystir hans, María, kona Klópa, og María Magdalena.
Þegar nú Jesús sá móður sína og lærisveininn, sem hann elskaði, standa þar, segir hann við móður sína: Kona, sjá, þar er sonur þinn!
Síðan segir hann við lærisveininn: Sjá, þar er móðir þín! Og frá þeirri stundu tók lærisveinninn hana heim til sín.
Síðan, — er Jesús vissi, að alt var nú þegar fullkomnað, segir hann, til þess að ritningin skyldi rætast: Mig þyrstir.
Þar stóð ker fult af ediki. Þeir settu þá njarðarvött fullan af ediki á ýsópslegg og báru honum að munni.
Þegar nú Jesús hafði til sín tekið edikið, sagði hann: Það er fullkomnað! og hann hneigði höfuðið og gaf upp andann.
En þar eð aðfangadagur var, og til þess að líkamirnir væru ekki á krossinum um hvíldardaginn, — því að sá hvíldardagur var mikill, — beiddu Gyðingarnir Pílatus, að bein þeirra væru brotin og þeir teknir burt.
Hermennirnir komu því og brutu bein hins fyrsta og hins annars, sem með honum hafði verið krossfestur.
En er þeir komu til Jesú og sáu, að hann var þegar dáinn, brutu þeir ekki bein hans.
En einn af hermönnunum lagði spjóti í síðu hans, og jafnskjótt kom út blóð og vatn;
og sá hefir vitnað það sem hefir séð, og vitnisburður hans er sannur, og hann veit, að hann segir satt, til þess að einnig þér trúið.
Því að þetta varð, til þess að sú ritniug skyldi rætast: Bein í því skal ekki brotið.
Og enn segir önnur ritning: Þeir skulu snúa augum til hans, sem þeir stungu.
En Jósef frá Arímaþeu, sem var lærisveinn Jesú, en heimullega, af ótta við Gyðingana, bað síðan Pílatus um, að hann mætti taka líkama Jesú, og leyfði Pílatus það. Hann kom því og tók líkama hans.
En Nikódemus, hann sem í fyrstunni hafði komið til Jesú um nótt, kom einnig og hafði með sér hér um bil hundrað pund af myrrublönduðu alóe.
Þeir tóku nú líkama Jesú og sveipuðu hann í líndúk með ilmjurtum, eins og siður er hjá Gyðingum að búa lík til greftrunar.
En á þeim stað, þar sem hann hafði verið krossfestur, var grasgarður, og í grasgarðinum ný gröf, sem enginn hafði enn verið lagður í.
Þar lögðu þeir þá Jesúm — því að gröfin var þar nærri — vegna aðfangadags Gyðinga.