Kaþólsk trú notar vatn, olíu, brauð, vín, ljós, reykelsi, handayfirlagningu og krossmark. Það er ekki skraut utan á trúnni heldur afleiðing af því sem hún trúir um Guð: að hann hafi sjálfur tekið á sig hold.

Ef Guð kaus að mæta mönnum í líkama, í mat og snertingu, þá er efnisheimurinn ekki hindrun milli manns og Guðs heldur leið sem Guð hefur sjálfur farið.

Á annarri öld breiddust út hreyfingar sem kirkjan kallaði gnostíska. Margar þeirra kenndu að efnið væri illt eða í besta falli fangelsi andans, og að frelsun væri að komast undan því.

Íreneus, biskup í Lyon sem dó um árið 202, skrifaði gegn þeim og notaði evkaristíuna sem rök. Ef holdið gæti ekki frelsast, sagði hann, þá hefði Kristur ekki keypt okkur með blóði sínu og bikarinn væri ekki samfélag um blóð hans. Og brauðið, sem er af jörðu, væri eftir ákallið ekki lengur venjulegt brauð heldur evkaristía, gerð úr tvennu, jarðnesku og himnesku.

Kirkjan hafnaði síðar á sama hátt maníkeum og öðrum sem töldu efnið illt, og hún gerði það í nafni sköpunarsögunnar, þar sem Guð sér allt sem hann gerði og sér að það er harla gott.

Vatn er efni skírnarinnar. Ignatíus frá Antíokkíu skrifaði Efesusmönnum að Kristur hefði verið skírður til að hreinsa vatnið með píslum sínum, og sú hugsun, að skírn Krists helgaði vatnið fremur en að vatnið helgaði hann, gengur í gegnum kirkjufeðurna. Það er hún sem málverk Piero della Francesca sýnir.

Olía er notuð á þrennan hátt. Hin heilaga krismuolía er notuð við skírn, fermingu og vígslu. Olía trúnema er borin á þá sem búa sig undir skírn. Og olía sjúkra er notuð við sjúkrasmurningu. Biskupinn blessar þær allar í dymbilviku.

Brauð og vín eru efni altarissakramentisins. Ljós er páskakertið sem kveikt er á páskanótt, og kertin sem skírnarbörn fá. Reykelsi er gamalt tákn bænar sem stígur upp, og Opinberunarbókin sýnir það í höndum engils frammi fyrir hásæti Guðs.

Sakramentin eru sjö og kirkjan kennir að Kristur hafi stofnað þau. Utan um þau er fjöldi hluta og athafna sem kirkjan sjálf hefur tekið upp og kallar sakramentalíu: vígt vatn, blessuð kerti, talnabönd, blessanir húsa og matar, krossmark.

Sakramentalía veita ekki náð á sama hátt og sakramentin. Kirkjan kennir að þau búi manninn undir að taka við náð og helgi tilefni daglegs lífs, og að gildi þeirra fari eftir bæn kirkjunnar og trú þess sem notar þau.

Kaþólsk bæn er ekki aðeins í huganum. Menn krjúpa, standa, hneigja sig, signa sig, fasta og ganga. Tertúllíanus, sem skrifaði í Karþagó um árið 200, sagði að kristnir menn merktu enni sitt með krossmarki við hverja athöfn dagsins, þegar þeir fóru út og komu inn, klæddust og settust til borðs.

Krossferillinn er slík bæn: gengið er frá einni stöð til annarrar og líkaminn fylgir píslarsögunni á meðan hugurinn gerir það.

Það er ekki galdur. Hlutur verkar ekki án Guðs, og vígt vatn sem notað er til að þvinga fram útkomu er hjátrú, sem kirkjan hefur alltaf varað við.

Það er ekki algyðistrú. Guð er ekki vatnið eða brauðið, og efnisheimurinn er ekki guðlegur í sjálfum sér. Hann er sköpun sem Guð notar.

Og það er ekki skurðgoðadýrkun. Basilíus mikli, sem dó árið 379, skrifaði að virðingin sem mynd er sýnd berist til þess sem myndin sýnir, og annað kirkjuþingið í Níkeu árið 787 byggði á þeim orðum þegar það varði myndir í kirkjum.