Og hann gekk út þaðan, og hann kemur til föðurborgar sinnar og lærisveinar hans fylgja honum.
Og er hvíldardagur kom, tók hann að kenna í samkunduhúsinu, og margir, sem á hlýddu, undruðust stórum og sögðu: Hvaðan kemur þessum manni þetta? Og hvílík speki er þessum manni gefin, og hvílík kraftaverk gjörast fyrir hendur hans!
Er hann ekki smiðurinn, sonur Maríu, og bróðir Jakobs og Jóse og Júdasar og Símonar? Og eru ekki systur hans hér hjá oss? Og þeir hneyksluðust á honum.
Og Jesús sagði við þá: Eigi er spámaður óvirtur nema í föðurlandi sínu og meðal ættingja sinna og á heimili sínu.
Og ekki gat hann gjört þar neitt kraftaverk, nema hann lagði hendur yfir fáeina sjúka og læknaði þá;
og hann furðaði sig á vantrú þeirra. Og hann fór um þorpin þar umhverfis og kendi.
Og hann kallar til sín þá tólf, og tók að senda þá frá sér, tvo og tvo saman, og gaf þeim vald yfir hinum óhreinu öndum.
Og hann bauð þeim að taka ekkert til ferðarinnar, nema einungis staf, ekki brauð, ekki mal, ekki eirpeninga í belti,
en vera þó skóaðir ilskóm; og: Klæðist eigi tveim kyrtlum.
Og hann sagði við þá: Hvar sem þér gangið inn í hús, þá dveljist þar, uns þér farið burt þaðan.
Og hver sá staður, sem eigi veitir yður viðtöku og menn hlýða eigi á yður, — farið þá burt þaðan og hristið af yður dustið undir fótum yðar, þeim til vitnisburðar.
Og þeir fóru út og prédikuðu, til þess að menn skyldu gjöra iðrun,
og þeir ráku út marga illa anda, og smurðu marga sjúka með olíu og læknuðu þá.
Og Heródes konungur frétti þetta — því að nafn hans var orðið heyrum kunnugt — og hann sagði: Jóhannes skírari er risinn upp frá dauðum, og þess vegna eru kraftarnir máttugir í honum.
En aðrir sögðu: Það er Elía; og aðrir sögðu: Hann er spámaður, rétt sem einn af spámönnunum.
En er Heródes heyrði þetta, mælti hann: Jóhannes, sem eg lét hálshöggva, hann er upp risinn.
Því að sjálfur hafði Heródes sent menn og tekið Jóhannes höndum og fjötrað hann í varðhaldi vegna Heródíasar, konu Fillippusar bróður síns, því að hann hafði gengið að eiga hana;
því að Jóhannes sagði við Heródes: Þú mátt ekki eiga konu bróður þíns.
En Heródías bar illan hug til hans og vildi deyða hann, og gat það ekki,
því að Heródes óttaðist Jóhannes, þar eð hann vissi, að hann var maður réttlátur og heilagur, og verndaði hann; og er hann hafði hlustað á hann, komst hann í mikinn vanda, og með ánægju hlustaði hann á hann.
Og er hentugur dagur kom, er Heródes á afmælisdegi sínum gjörði veislu gæðingum sínum, hershöfðingjum og helstu mönnum í Galíleu,
og dóttir sjálfrar Heródíasar kom inn og dansaði, geðjaðist hún Heródesi og þeim er sátu að borðum með honum; og konungurinn sagði við stúlkuna: Bið mig hvers þú vilt, og mun eg veita þér;
og hann hét henni með eiði: Hvers sem þú beiðist af mér, það mun eg veita þér, alt að helmingi ríkis míns.
Og hún gekk út og spurði móður sína: Um hvað á eg að biðja? En hún mælti: Um höfuð Jóhannesar skírara.
Og jafnskjótt kom hún með skyndi inn til konungsins, bað hann og mælti: Eg vil að þú þegar í stað gefir mér á fati höfuð Jóhannesar skírara.
Og þó að konungurinn yrði mjög hryggur, vildi hann ekki óvirða hana sökum eiðanna og boðsmannanna.
Og konungurinn sendi þegar einn varðmanna sinna og bauð að færa sér höfuð hans.
Og hann fór og hjó hann í varðhaldinu, og hann kom með höfuð hans á fati og færði stúlkunni, og stúlkan færði það móður sinni.
Og er lærisveinar hans fréttu þetta, komu þeir og tóku lík hans og lögðu það í gröf.
Og postularnir koma saman til Jesú, og þeir sögðu honum frá öllu, er þeir höfðu gjört, og öllu, er þeir höfðu kent.
Og hann segir við þá: Komið þér nú sjálfir einir saman á óbygðan stað og hvílist um stund, — því að margir voru komandi og farandi, og þeir höfðu ekki einu sinni næði til að matast.
Og þeir fóru burt á bátnum á óbygðan stað, einir sér.
Og menn sáu þá fara burt, og margir þektu þá; og menn streymdu þangað saman fótgangandi frá öllum borgunum og komu á undan þeim.
Og er hann steig af skipi, sá hann mikinn mannfjölda, og hann kendi í brjósti um þá, því að þeir voru sem sauðir, er eigi hafa hirði, og hann tók að kenna þeim margt.
Og er mjög var orðið áliðið dags, komu til hans lærisveinar hans og sögðu: Staðurinn er óbygður og þegar mjög liðið á daginn.
Lát þá fara frá þér, svo að þeir geti farið á sveitabýlin og í þorpin hér um kring og keypt sér eitthvað til matar.
En hann svaraði og sagði við þá: Gefið þér þeim að eta. Og þeir segja við hann: Eigum vér að fara og kaupa brauð fyrir tvö hundruð denara, og gefa þeim að eta?
En hann segir við þá: Hve mörg brauð hafið þér? Farið og gætið að. Og er þeir höfðu athugað það, segja þeir: Fimm, og tvo fiska.
Og hann bauð þeim að láta alla setjast niður í grængresið, hvert mötuneyti fyrir sig.
Og þeir settust niður í flokkum, hundrað í sumum, en fimtíu í sumum.
Og hann tók fimm brauðin og fiskana tvo og leit upp til himins, blessaði og braut brauðin, og fékk lærisveinunum, til að bera fram fyrir þá; og fiskunum tveim skifti hann meðal allra;
og allir neyttu og urðu mettir.
Og þeir tóku upp brotnu brauðin, tólf karfir fullar, og einnig fiskleifarnar.
Og þeir, sem brauðanna neyttu, voru fimm þúsund karlmenn.
Og jafnskjótt neyddi hann lærisveina sína til að fara út í bátinn og fara á undan sér yfir um til Betsaída, meðan hann sjálfur kæmi mannfjöldanum frá sér.
Og er hann hafði kvatt þá, fór hann burt til fjallsins að biðjast fyrir.
Og er kveld var komið, var báturinn á miðju vatninu, en hann einn á landi;
og er hann sá að róðurinn gekk þeim mjög örðugt, því að vindurinn var í móti þeim, kemur hann um fjórðu næturvöku til þeirra gangandi á vatninu og ætlaði að ganga fram hjá þeim.
En er þeir sáu hann gangandi á vatninu, hugðu þeir að það væri vofa, og æptu upp yfir sig;
því að allir sáu þeir hann og urðu felmtsfullir; en hann talaði jafnskjótt til þeirra og segir við þá: Verið hughraustir, það er eg, óttist ekki.
Og hann fór til þeirra upp í bátinn, og lægði þá veðrið. Og með sjálfum sér urðu þeir mjög undrandi;
því að eigi höfðu þeir fengið skilning við það, sem fram hafði farið við brauðin, heldur var hjarta þeirra forhert.
Og er þeir höfðu farið yfir um, komu þeir að landi við Genesaret og lögðu þar að;
og er þeir stigu af skipinu, þektu menn hann undir eins,
og hlupu um alt það bygðarlag, og tóku að bera sjúklingana í burðarrekkjum fram og aftur, þar sem þeir heyrðu að hann væri.
Og hvar sem hann fór inn, inn í þorp eða inn í borgir eða inn á sveitabýli, þá lögðu þeir sjúka menn á torgin og báðu hann, að þeir aðeins mættu snerta faldinn á yfirhöfn hans; og allir þeir, er snertu hann, urðu heilir.