Og að honum safnast Farísearnir og nokkrir af fræðimönnunum, er komnir voru frá Jerúsalem
og höfðu séð, að nokkrir af lærisveinum hans neyttu matar með vanhelgum höndum, það er að segja: óþvegnum; —
því að Farísearnir og allir Gyðingar eta ekki, nema þeir taki rækilega handlaugar, og fylgja þeir í því setningum fyrri tíðar manna;
og er þeir koma frá torgi, neyta þeir eigi matar, nema þeir þvoi sér. Og margt annað er það, er þeir hafa bundist að gæta: þvottur á bikurum og könnum og eirkötlum.
Og Farísearnir og fræðimennirnir spyrja hann: Hví fylgja lærisveinar þínir ekki setningum fyrri tíðar manna, heldur neyta matar með vanhelgum höndum?
Og hann sagði við þá: Vel hefir Jesaja spáð um yður, þér hræsnarar! Eins og ritað er: Þessi lýður heiðrar mig með vörunum, en hjörtu þeirra eru langt frá mér.
Og til einskis dýrka þeir mig, er þeir kenna lærdóma, sem eru manna boðorð.
Þér skeytið ekki boðum Guðs, en haldið fast við setninga manna.
Og hann sagði við þá: Dáfallega ónýtið þér boð Guðs, til þess að þér getið haldið yðar eigin setninga!
Því að Móse sagði: Heiðra föður þinn og móður þína, og: Hver, sem formælir föður eða móður, skal dauða deyja.
En þér segið: Ef maður segir við föður sinn eða móður sína: Það sem þér hefði getað orðið til styrks frá mér, er korban, það er að segja: heitfé,
þá leyfið þér honum ekki framar að gjöra neitt fyrir föður sinn eða móður sína,
og ónýtið þannig orð Guðs með setningum yðar, er þér hafið sett; og margt annað gjörið þér þessu líkt.
Og hann kallaði aftur til sín mannfjöldann og sagði við þá: Heyrið mig allir og skiljið.
Ekkert er það fyrir utan manninn, sem inn í hann fer, er geti saurgað hann, heldur það, sem út fer af manninum, það er það, sem saurgar manninn.
Hafi einhver eyru að heyra, hann heyri.
Og er hann var genginn inn í hús frá mannfjöldanum, spurðu lærisveinar hans hann um líkinguna.
Og hann segir við þá: Eruð þér einnig svo skilningslausir? Skiljið þér ekki, að alt, sem utan að fer inn í manninn, getur ekki saurgað hann;
því að ekki fer það inn í hjarta hans, heldur í magann, og fer út í saurþróna. Með þessum orðum lýsti hann hreina sérhverja fæðu.
En hann sagði: Það sem út fer af manninum, það saurgar manninn.
Því að innan að, úr hjörtum mannanna, ganga út hinar illu hugsanir, frillulífi, þjófnaður, morð,
hórdómur, ágirnd, illmenska, svik, munaðarlífi, ilt auga, lastmæli, hroki, heimska;
alt þetta illa gengur út innan að og saurgar manninn.
Og hann tók sig upp þaðan og fór burt til landamæra Týrusar og Sídonar, og hann fór inn í hús nokkurt og vildi að enginn vissi, og eigi gat hann dulist,
heldur heyrði hans jafnskjótt getið kona nokkur, er átti dóttur, sem hafði óhreinan anda; kom hún og féll honum til fóta;
en konan var grísk, kynjuð úr Fönikíu sýrlensku, og hún bað hann að reka illa andann út frá dóttur sinni.
En hann sagði við hana: Lofaðu börnunum að seðjast fyrst, því að það er ekki fallegt að taka brauðið barnanna og kasta því fyrir hvolpana.
En hún svaraði og segir við hann: Satt er það, herra, þó eta hvolparnir undir borðinu af molum barnanna.
Og hann sagði við hana: Fyrir sakir þessa orðs þá far héðan, illi andinn er farinn út frá dóttur þinni.
Og hún fór heim til sín og fann barnið lagt á rúmið og illa andann út farinn.
Og aftur fór hann burt frá Týrusarbygðum og fór um Sídon til Galíleuvatns, um miðjar Dekapólisbygðir.
Og þeir færa honum mann daufan og málhaltan, og þeir biðja hann að leggja hönd sína yfir hann.
Og hann vék honum afsíðis frá mannfjöldanum, stakk fingrum sínum í eyru honum og hrækti og snart við tungu hans.
Og hann leit upp til himins, andvarpaði og segir við hann: Effata! það er: opnist þú!
Og eyru hans opnuðust og haft tungu hans losnaði, og hann talaði rétt.
Og hann lagði ríkt á við þá, að þeir segðu engum frá; en því meir sem hann bauð þeim, því miklu fremur báru þeir það út.
Og þeir undruðust næsta mjög og sögðu: Alt hefir hann gjört vel, jafnvel daufa lætur hann heyra og mállausa mæla.
Vers úr Vúlgötunni; ekki í frumtexta þýðingarinnar frá 1908.