Um þessar mundir, er enn var mikill mannfjöldi saman kominn og þeir höfðu ekkert til matar, kallaði hann á lærisveina sína og segir við þá:
Eg kenni í brjósti um mannfjöldann, því að þeir hafa nú þrjá daga hjá mér verið, og hafa ekkert til matar;
og ef eg læt þá frá mér fara fastandi heim til sín, verða þeir magnþrota á leiðinni; og sumir þeirra eru komnir langt að.
Og lærisveinar hans svöruðu honum: Hvaðan skyldi maður geta mettað þessa menn á brauði hér í óbygð?
Og hann spurði þá: Hve mörg brauð hafið þér? En þeir sögðu: Sjö.
Og hann býður mannfjöldanum að setjast niður á jörðina, og hann tók brauðin sjö, gjörði þakkir og braut þau og rétti lærisveinum sínum, til þess að þeir bæru þau fram, og þeir báru þau fram fyrir mannfjöldann.
Og þeir höfðu fáeina smáfiska; og er hann hafði blessað þá, bauð hann að þá skyldi og bera fram;
og þeir neyttu og urðu mettir. Og þeir tóku upp brotnu brauðin, sem afgangs voru, sjö karfir.
En þeir voru hér um bil fjórar þúsundir, og hann lét þá fara.
Og jafnskjótt steig hann út á skipið með lærisveinum sínum og kom í Dalmanútabygðir.
Og Farísearnir komu út og tóku að þrátta við hann og kröfðust af honum teikns af himni, til að freista hans;
og hann stundi þungan í anda sínum og segir: Hví krefst þessi kynslóð tákns? Sannlega segi eg yður: alls eigi mun tákn verða gefið þessari kynslóð.
Og hann skildi við þá, steig aftur á skip og fór yfir um.
Og þeim hafði gleymst að taka með sér brauð, og þeir höfðu ekki nema eitt brauð með sér á skipinu.
Og hann bauð þeim, segjandi: Gefið gætur, varið yður á súrdeigi Faríseanna og súrdeigi Heródesar.
Og þeir töluðu hver við annan og sögðu: Vér höfum ekki brauð.
Og er Jesús varð þess vís, segir hann við þá: Hvað eruð þér að tala um, að þér hafið ekki brauð? Skynjið þér ekki enn né skiljið? Hafið þér forhert hjarta?
Þér hafið augu, sjáið þér þá ekki? Og þér hafið eyru, heyrið þér þá ekki? Og munið þér ekki?
Þegar eg braut brauðin fimm handa fimm þúsundunum, hversu margar karfir fullar af brotnum brauðum tókuð þér upp? Þeir segja við hann: Tólf.
Og þegar eg braut þau sjö handa fjórum þúsundunum, hversu margar fullar karfir af brotnum brauðum tókuð þér þá upp? Og þeir segja við hann: Sjö.
Og hann sagði við þá: Skiljið þér eigi enn?
Og þeir koma til Betsaída; og menn koma með blindan mann til hans og biðja hann að snerta hann.
Og hann tók í hönd blinda manninum og leiddi hann út úr þorpinu og hrækti í augu honum, lagði hendur yfir hann, og spurði hann: Sér þú nokkuð?
Og hann leit upp og mælti: Eg sé mennina, því að eg sé þá, rétt eins og tré, á gangi.
Síðan lagði hann aftur hendur sínar yfir augu hans, og sjón hans varð hvöss, og hann varð albata og sá alla hluti glögt.
Og hann sendi hann frá sér heim til sín, og sagði: Þú mátt ekki einu sinni fara inn í þorpið.
Og Jesús fór út og lærisveinar hans til þorpanna í kring um Sesareu Filippí, og á leiðinni spurði hann lærisveina sína og sagði við þá: Hvern segja menn mig vera?
Og þeir svöruðu honum, segjandi: Jóhannes skírara, og aðrir: Elía; en aðrir: einn af spámönnunum.
Og hann spurði þá: En hvern segið þér mig vera? Pétur svaraði og segir við hann: Þú ert Kristur.
Og hann lagði ríkt á við þá, að þeir segðu engum um sig.
Og hann tók að kenna þeim, að mannsins sonur ætti margt að líða og verða útskúfaður af öldungunum og æðstu prestunum og fræðimönnunum og verða deyddur, og rísa upp eftir þrjá daga.
Þetta sagði hann með berum orðum. Og Pétur tók hann á einmæli og fór að átelja hann.
En hann snerist við, og er hann sá lærisveina sína, ávítaði hann Pétur og segir: Haf þig á burt frá mér, Satan, því að eigi skynjar þú það, sem Guðs er, heldur það, sem manna er.
Og hann kallaði til sín mannfjöldann, ásamt lærisveinum sínum, og sagði við þá: Vilji einhver fylgja mér, þá afneiti hann sjálfum sér, og taki upp kross sinn og fylgi mér;
því að hver, sem vill bjarga lífi sínu, skal týna því; en hver sem týnir lífi sínu vegna mín og fagnaðarerindisins, mun bjarga því.
Því að hvað stoðar það manninn, að vinna allan heiminn og fyrirgjöra sálu sinni?
Því að hvaða endurgjald mundi maður gefa fyrir sálu sína?
Því að hver sem blygðast sín fyrir mig og mín orð hjá þessari hórsömu og syndugu kynslóð, fyrir hann mun og mannsins sonur blygðast sín, þegar hann kemur í dýrð föður síns með heilögum englum.