Og hann sagði við þá: Sannlega segi eg yður, af þeim, er hér standa, eru nokkrir, sem alls eigi munu smakka dauðann, fyr en þeir sjá guðsríkið komið með krafti.
Og eftir sex daga tekur Jesús þá Pétur, Jakob og Jóhannes með sér og fer með þá eina saman upp á hátt fjall, og hann ummyndaðist að þeim ásjáandi;
og klæði hans urðu skínandi, fannhvít, hvítari en nokkur þófari á jörðu getur gjört.
Og þeim birtist Elía ásamt Móse, og voru þeir á tali við Jesúm.
Og Pétur tók til máls og segir við Jesúm: Rabbí, gott er að vér erum hér; og gjörum þrjár tjaldbúðir, þér eina, og Móse eina, og Elía eina.
Því að eigi vissi hann, hvað hann átti að segja, því að þeir urðu mjög hræddir.
Og ský kom, er skygði yfir þá, og rödd kom út úr skýinu: Þessi er sonur minn, hinn elskaði, hlýðið honum!
Og er þeir litu í kring um sig, sáu þeir alt í einu engan framar nema Jesúm einn hjá sér.
Og er þeir gengu niður af fjallinu, lagði hann ríkt á við þá, að þeir segðu engum frá því, er þeir höfðu séð, fyr en mannsins sonur væri risinn upp frá dauðum.
Og þeir geymdu orðið og spurðust á sín í milli, hvað það væri að rísa upp frá dauðum.
Og þeir spurðu hann, segjandi: Fræðimennirnir segja að Elía eigi fyrst að koma.
Og hann sagði við þá: Já, Elía kemur fyrst og færir alt í lag; og hvernig er ritað um mannsins son, að hann skuli líða margt og verða smáður?
En eg segi yður, að Elía er kominn, og þeir hafa við hann gjört alt, er þá fýsti, eins og ritað er um hann.
Og er þeir komu til lærisveinanna, sáu þeir mannfjölda mikinn í kring um þá og fræðimenn, er voru að þrátta við þá;
og öllum mannfjöldanum hnykti við, jafnskjótt og þeir sáu hann, og þeir hlupu að og heilsuðu honum.
Og hann spurði þá: Um hvað eruð þér að þrátta við þá?
Og einn úr mannfjöldanum svaraði honum: Meistari, eg færði til þín son minn, er hefir mállausan anda;
og hvar sem hann tekur hann, slengir hann honum, og hann froðufellir og gnístir tönnum, og hann visnar upp. Og eg sagði við lærisveina þína, að þeir skyldu reka hann út, en þeir gátu það ekki.
En hann svarar þeim og segir: Ó, þú vantrúa kynslóð, hversu lengi á eg að vera hjá yður? Hversu lengi á eg að umbera yður? Færið hann til mín.
Og þeir færðu hann til hans, og er hann sá hann, teygði andinn hann strax allan sundur og saman, og hann féll til jarðar, veltist um og froðufeldi.
Og hann spurði föður hans: Hve langt er síðan þetta kom yfir hann? Og hann sagði: Frá því hann var barn.
Og oft hefir hann kastað honum bæði á eld og í vatn, til að tortíma honum; en ef þú getur nokkuð, þá sjá aumur á okkur og hjálpa okkur.
En Jesús sagði við hann: Ef þú getur! Trúuðum er alt mögulegt.
Jafnskjótt hrópaði faðir sveinsins og sagði: Eg trúi; hjálpa þú vantrú minni!
Nú er Jesús sá, að mannfjöldi þyrptist að, hastaði hann á hinn óhreina anda og sagði við hann: Þú dumbi og daufi andi, eg býð þér, far út af honum, og kom eigi framar inn í hann!
Og hann hrópaði og teygði hann sundur og saman og fór út; og sveinninn varð sem nár, svo að margir sögðu: Hann er skilinn við.
En Jesús tók um hönd hans og reisti hann upp, og hann reis á fætur.
Og þegar Jesús var kominn inn, spurðu lærisveinar hans hann einslega, segjandi: Vér gátum ekki rekið hann út.
Og hann sagði við þá: Þess konar getur ekki farið út við neitt nema við bæn.
Og þeir fóru burt þaðan og lögðu leið yfir Galíleu, og hann vildi ekki að neinn skyldi vita það;
því að hann kendi lærisveinum sínum og sagði við þá: Mannsins sonur verður framseldur í manna hendur, og þeir munu lífláta hann, og er hann er líflátinn, mun hann upp rísa eftir þrjá daga.
En þeir skildu ekki það sem hann sagði, og þorðu ekki að spyrja hann.
Og er þeir komu til Kapernaum, og er hann var kominn inn í húsið, spurði hann þá: Hvað voruð þér að ræða um á leiðinni?
En þeir þögðu, því að þeir höfðu verið að tala um það á leiðinni hver við annan, hver þeirra væri mestur.
Og hann settist niður og kallaði til sín þá tólf og segir við þá: Ef einhver vill vera fremstur, þá sé hann síðastur allra og þjónn allra.
Og hann tók ungbarn og setti það meðal þeirra, og tók það sér í fang, og sagði við þá:
Hver sem meðtekur eitt af slíkum ungbörnum í mínu nafni, hann meðtekur mig; en hver sem meðtekur mig, hann meðtekur ekki mig, heldur þann sem sendi mig.
Jóhannes sagði við hann: Meistari, vér sáum mann einn, sem í þínu nafni rak út illa anda, og vér bönnuðum honum það, af því að hann fylgdi oss ekki.
En Jesús sagði: Bannið honum það ekki; því að enginn er sá, sem gjörir kraftaverk í mínu nafni og rétt á eftir getur talað illa um mig.
Því að sá sem ekki er á móti oss, hann er með oss;
því að hver sem gefur yður bikar vatns að drekka, af því að þér eruð Krists, sannlega segi eg yður, eigi mun hann fara á mis við laun sín.
Og hver sem hneykslar einn af þessum smælingjum, sem á mig trúa, betra væri honum að stór kvarnarsteinn lægi um háls honum og honum væri varpað í hafið.
Og ef hönd þín hneykslar þig, þá sníð hana af; betra er þér inn að ganga handarvana til lífsins en að hafa báðar hendurnar og fara til Gehenna, í hinn óslökkvandi eld.
þar sem ormar þeirra deyja ekki og eldurinn slokknar ekki.
Og ef fótur þinn hneykslar þig, þá sníð hann af; betra er þér höltum inn að ganga til lífsins en að þú hafir báða fæturna og þér verði kastað í Gehenna.
þar sem ormar þeirra deyja ekki og eldurinn slokknar ekki.
Og ef auga þitt hneykslar þig, þá kasta því burt; betra er þér eineygðum inn að ganga í guðsríkið en að þú hafir bæði augu og þér verði kastað í Gehenna,
þar sem ormur þeirra eigi deyr og eldurinn sloknar ekki.
Því að sérhver mun eldi saltast.
Saltið er gott; en ef saltið missir seltu sína, með hverju viljið þér krydda það? Hafið salt í sjálfum yður, og haldið friði yðar á milli.
Vers úr Vúlgötunni; ekki í frumtexta þýðingarinnar frá 1908.