Og þeir komu yfir um vatnið í bygð Gerasena.
Og óðara en hann var stiginn úr bátnum, kom í móti honum út úr gröfunum maður með óhreinan anda,
er hafðist við í gröfunum, og fekk enginn lengur bundið hann, ekki einu sinni með hlekkjum,
því að oft hafði hann verið bundinn með fótfjötrum og hlekkjum, og hlekkina hafði hann slitið af sér og brotið sundur fótfjötrana, og enginn gat ráðið við hann.
Og ávalt var hann nætur og daga í gröfunum og á fjöllunum, æpandi og lamdi sjálfan sig grjóti.
Og er hann sá Jesúm álengdar, hljóp hann og féll fram fyrir honum
og æpti hárri röddu og segir: Hvað hefi eg saman við þig að sælda, Jesús, sonur Guðs hins hæsta? Eg særi þig við Guð, að þú kveljir mig eigi.
Því að hann sagði við hann: Þú óhreini andi, far út af manninum;
og hann spurði hann: Hvert er heiti þitt? Og hann segir við hann: Legíó heiti eg; því að vér erum margir.
Og hann bað hann mikillega að senda þá ekki burt úr bygðinni.
En þar var við fjallið stór svínahjörð á beit;
og þeir báðu hann, segjandi: Send oss í svínin, svo að vér förum í þau.
Og hann leyfði þeim það, og hinir óhreinu andar fóru út og fóru í svínin, og hjörðin steyptist niður fyrir þvergnípið í vatnið, um tvö þúsund að tölu, og köfnuðu þau í vatninu;
og þeir, sem héldu þeim á beit, flýðu og fluttu fregnina til borgarinnar og til bygðanna. Og menn komu að sjá, hvað það var, sem gjörst hafði;
og þeir koma til Jesú og sjá manninn, sem illi andinn hafði verið í, sitja klæddan og heilvita, manninn sem hafði haft legíónina. Og þeir urðu hræddir,
og þeir, sem séð höfðu, sögðu þeim frá, hvað fram hefði komið við manninn, sem illi andinn var í, og um svínin.
Og þeir tóku að biðja hann að fara burt úr héruðum þeirra.
Og er hann sté upp í bátinn, bað maðurinn, sem illa andann hafði haft, hann þess að mega vera með honum;
og hann leyfði honum það eigi, en segir við hann: Far þú heim til þín og til þinna, og seg þeim, hve mikla hluti Drottinn hefir gjört fyrir þig og hversu hann hefir miskunnað þér.
Og hann fór burt og tók að kunngjöra í Dekapólis, hve mikla hluti Jesús hefði gjört fyrir sig, og undruðust það allir.
Og þegar Jesús hafði aftur farið yfir um á bátnum, safnaðist að honum mikill mannfjöldi; og hann var við vatnið.
Og einn af samkundustjórunum kemur, Jaírus að nafni, og er hann sér hann, fellur hann til fóta honum,
og biður hann mikillega og segir: Dóttir mín litla er að fram komin; kom og legg hendur yfir hana, að hún verði heil og haldi lífi.
Og hann fór með honum; og mikill mannfjöldi fylgdi honum, og þröng varð um hann.
Og kona, sem hafði haft blóðlát í tólf ár,
og hafði þjáðst mikið undir höndum margra lækna og kostað til aleigu sinni, og engan bata fengið, en öllu heldur farið versnandi,
og hafði heyrt um Jesúm, kom í mannþyrpingunni að baki honum og snart yfirhöfn hans;
því að hún sagði: Ef eg fæ snortið, þótt eigi sé nema yfirhöfn hans, mun eg heil verða.
Og jafnskjótt þornaði lind blóðs hennar, og hún kendi á líkama sinum, að hún var heil orðin af meini sínu.
Og er Jesús fann á sjálfum sér, að krafturinn var útgenginn frá honum, sneri hann sér jafnskjótt við í mannþyrpingunni og sagði: Hver snart yfirhöfn mína?
Og lærisveinar hans sögðu við hann: Þú sér mannfjöldann þrengja að þér, og þú segir: Hver snart mig?
Og hann litaðist um, til að koma auga á konuna, sem þetta hafði gjört;
en hún kom hrædd og skjálfandi, af því að hún vissi, hvað við sig hafði fram farið, og féll fram fyrir hann og sagði honum allan sannleikann.
En hann sagði við hana: Dóttir, trú þín hefir gjört þig heila; far þú í friði, og ver heil af meini þínu.
Meðan hann enn var að mæla, koma menn frá samkundustjóranum, er segja: Dóttir þín er látin; hví ónáðar þú meistarann lengur?
En Jesús gaf eigi gaum að orðunum, sem töluð voru, og segir við samkundustjórann: Óttastu eigi, trúðu aðeins.
Og hann leyfði eigi neinum að fylgjast með sér, nema Pétri og Jakobi og Jóhannesi, bróður Jakobs.
Og þeir koma til húss samkundustjórans, og hann sér þys, menn grátandi og mjög kveinandi;
og hann gengur inn og segir við þá: Hví hafið þér svo hátt og grátið? Barnið er ekki dáið, heldur sefur.
En þeir hlógu að honum. En hann rekur alla út og tekur með sér föður barnsins og móður og þá, sem með honum voru, og gengur inn, þangað sem barnið var.
Og hann tók í höndina á barninu og segir við hana: Talíta kúmí! það er útlagt: Stúlka, eg segi þér, rís upp!
Og jafnskjótt reis stúlkan upp og gekk um kring; því að hún var tólf ára. Og þegar í stað urðu þeir frá sér af mikilli undrun,
og hann lagði ríkt á við þá að láta engan vita þetta, og bauð að gefa henni að eta.