Og aftur tók hann að kenna við vatnið, og afarmikill mannfjöldi safnast að honum, svo að hann steig upp í bát og sat úti á vatninu; og allur mannfjöldinn var á landi við vatnið.
Og hann kendi þeim margt í dæmisögum og sagði við þá í kenningu sinni:
Hlýðið á! Sjá, sáðmaður gekk út að sá;
og svo fór, er hann var að sá, að sumt sæðið féll við götuna, og fuglar komu og átu það upp;
og sumt féll í grýtta jörð, þar sem það hafði eigi mikinn jarðveg; og þegar í stað rann það upp, af því að það hafði ekki djúpan jarðveg.
Og er sólin kom upp, skrælnaði það, og sökum þess, að það hafði ekki rót, visnaði það.
Og sumt féll meðal þyrna, en þyrnarnir uxu upp og kæfðu það, og það bar ekki ávöxt.
En sumt féll í góðu jörðina og kom upp og óx og bar ávöxt, og gaf af sér að þrítugföldu og að sextugföldu og að hundraðföldu.
Og hann sagði: Hver sem eyru hefir að heyra, hann heyri!
Og er hann varð einn saman, spurðu þeir, sem í kring um hann voru ásamt þeim tólf, um líkingarnar.
Og hann mælti við þá: Yður er gefinn leyndardómur guðsríkis, en hinir, sem fyrir utan eru, fá alt í líkingum,
til þess að sjáandi skuli þeir sjá, og eigi skynja, og heyrandi skuli þeir heyra, og eigi skilja, svo að eigi snúi þeir sér, og þeim verði fyrirgefið.
Og hann segir við þá: Skiljið þér eigi líkingu þessa? Hvernig munuð þér þá skilja allar líkingarnar?
Sáðmaðurinn sáir orðinu;
og þessir, sem við götuna eru, eru þeir, þar sem orðinu er sáð, og er þeir hafa heyrt, kemur Satan jafnskjótt og tekur burt orðið, sem sáð var í þá;
og á líkan hátt eru þessir, sem sáð hefir verið í grýtta jörð, þeir, sem veita orðinu þegar viðtöku með fögnuði, er þeir heyra það,
en hafa eigi rót í sér, heldur eru óstöðugir; síðan, er þrenging verður eða ofsókn fyrir orðsins sakir, hneykslast þeir þegar í stað.
Og aðrir eru þeir, sem sáð var í þyrnana; þessir eru þeir, sem heyrðu orðið,
og áhyggjur heimsins og tál auðæfanna og girndir til annarra hluta ganga inn og kefja orðið, og það verður ávaxtarlaust.
Og hinir eru þeir, sem sáð var í góðu jörðina, þeir sem heyra orðið og taka við því og bera ávöxt, þrítugfalt og sextugfalt og hundraðfalt.
Og hann sagði við þá: Hvort kemur ljósið til þess að verða sett undir mælikerið, eða undir bekkinn? Er það ekki heldur til þess að verða sett á ljósastikuna?
Því að eigi er neitt leynt, nema til þess að það opinberist, né heldur varð neitt hulið, nema til þess að það kæmi í ljós.
Ef einhver hefir eyru að heyra, hann heyri!
Og hann sagði við þá: Gætið að hvað þér heyrið: með þeim mæli, sem þér mælið, mun yður mælt verða, og við yður mun bætt verða;
því að sá sem hefir, honum mun gefið verða, og sá sem ekki hefir, frá honum mun tekið verða jafnvel það sem hann hefir.
Og hann sagði: Svo er og um guðsríki sem maður kasti sæði á jörðina,
og sofi og fari á fætur nótt og dag, og sæðið grær og vex, hann veit eigi með hverjum hætti:
af sjálfri sér ber jörðin ávöxt, fyrst stráið, þá axið, þá fult hveitikorn í axinu.
En er ávöxturinn er þroskaður, sendir hann þegar út kornsigðina, því að uppskeran er komin.
Og hann sagði: Hvernig eigum vér að samlíkja guðsríki eða í hvaða líkingu eigum vér að búa það?
Því er eins farið og mustarðskorni, sem sáð er í jörðu og er þá hverju sáðkorni smærra;
en þegar búið er að sá, og það tekur að spretta, verður það öllum jurtum stærra og fær stórar greinar, svo að fuglar himins mega hreiður byggja í forsælunni af því.
Og í mörgum slíkum líkingum talaði hann fyrir þeim orðið, svo sem þeir gátu numið það.
En án líkingar talaði hann ekki til þeirra, og einslega lagði hann alt út fyrir sínum eigin lærisveinum.
Og á þeim degi, þegar kveld var komið, segir hann við þá: Förum yfir um!
Og þeir skilja við mannfjöldann, og taka hann með sér í bátnum, eins og hann stóð, og aðrir bátar voru með honum;
og stormhrina mikil rís, og öldurnar féllu inn í bátinn, svo að lá við að hann fylti.
Og sjálfur var hann í skutnum og svaf á koddanum, og þeir vekja hann og segja við hann: Meistari, hirðir þú ekki um að vér förumst?
Og hann vaknaði og hastaði á vindinn og sagði við vatnið: Þegi þú, haf hljótt um þig! Þá lægði veðrið, og varð blíðalogn.
Og hann sagði við þá: Hví eruð þér hræddir, hafið þér enn eigi trú?
Og þeir skelfdust ákaflega og sögðu hver við annan: Hver er þá þessi, að bæði vindur og vatn hlýða honum?