Í Lúkasarguðspjalli gengur hinn upprisni Jesús með tveimur lærisveinum til Emmaus og útskýrir fyrir þeim, frá Móse og öllum spámönnunum, það sem ritningarnar segja um hann. Kristnir menn hafa litið svo á að þar hafi aðferðin verið gefin: að Gamla testamentið verði ekki lesið til fulls nema í ljósi Krists.

Forgerðarlestur er ein mynd þess. Hann gengur út frá því að Guð hafi mótað söguna sjálfa, svo að raunverulegar persónur og atburðir bendi fram til þess sem kom síðar. Um aðferðina sjálfa og Ágústínus, og um forgerðir altarissakramentisins, páskalambið, mannað og Melkísedek, er fjallað í sérstakri grein; hér eru aðrar forgerðir teknar fyrir.

Forgerð er ekki það sama og líking. Í líkingu verður hvert smáatriði frásagnar að tákni fyrir eitthvað annað, og sagan sjálf getur horfið. Forgerð heldur sögunni og sér í henni mynstur sem endurtekur sig.

Á fornöld lögðu guðfræðingar í Alexandríu, einkum Órígenes, mikla áherslu á andlega merkingu textans, stundum á kostnað þeirrar bókstaflegu. Í Antíokkíu var meiri áhersla lögð á sögulega merkingu og varað við því að lesa of mikið inn í textann. Kirkjan hefur haldið í báðar áherslurnar, og mörkin milli þeirra hafa aldrei verið alveg skýr.

Páll kallar Adam fyrirmynd hins komanda: eins og ein óhlýðni færði dauðann yfir alla, færir hlýðni eins lífið. Kristur er þar ekki aðeins andstæða Adams heldur nýtt upphaf mannkyns.

Frásögnin af því þegar Abraham á að fórna Ísak syni sínum á Móríafjalli var ein fyrsta forgerðin sem kirkjufeðurnir lásu. Faðir leggur einkason sinn á altari, sonurinn ber sjálfur viðinn upp fjallið, og á síðustu stundu er hrút gefinn í hans stað. Ágústínus benti á að Ísak hefði borið viðinn eins og Kristur krossinn, og að hrúturinn sem festist í þyrnunum minnti á þyrnikórónuna.

Hebreabréfið segir að Abraham hafi treyst því að Guð gæti reist hina dánu, og að í þeim skilningi hafi hann fengið Ísak aftur.

Fyrra Pétursbréf les syndaflóðið sem mynd af skírninni: fáir frelsuðust í örkinni gegnum vatnið, og nú frelsar skírnin. Kýpríanus í Karþagó tók myndina lengra og sagði að eins og enginn komst af utan arkarinnar væri kirkjan örkin sem ber fólk yfir.

Jónas er sú forgerð sem Jesús nefnir sjálfur. Þegar menn krefja hann um tákn vísar hann á Jónas og ber dvöl hans í fiskinum saman við þá daga sem hann sjálfur mun liggja í gröfinni. Á veggjum grafhvelfinganna í Róm er Jónas ein algengasta myndin.

Justínus píslarvottur skrifaði um miðja aðra öld að Eva hefði verið mey þegar hún tók við orði höggormsins og fæddi óhlýðni og dauða, en María hefði verið mey þegar hún tók við boðskap engilsins og fæddi þann sem sigraði dauðann.

Íreneus tók hugsunina upp nokkrum áratugum síðar og orðaði hana sem hnút: það sem Eva batt með vantrú leysti María með trú. Þetta er ein elsta hugsun kirkjunnar um Maríu, eldri en nokkur trúarsetning um hana, og hún er forgerðarlestur í sinni skýrustu mynd.

Forgerðarlestur hefur verið misnotaður. Á sumum tímum var hann notaður til að gera lítið úr Gyðingum og lesa Gamla testamentið eins og það hefði enga merkingu fyrir sig sjálft. Kirkjan hefur á síðari tímum lagt áherslu á að sáttmáli Guðs við Ísrael hafi ekki verið afturkallaður.

Forgerð er líka takmörkuð. Hún sýnir samhengi sem trúin sér, en hún er ekki spádómur í þeim skilningi að höfundar Gamla testamentisins hafi vitað um það sem koma skyldi. Það sem kirkjan heldur fram er að Guð hafi vitað það.