Kaþólska kirkjan hefur skilgreint fjórar trúarsetningar um Maríu. Þær eru ekki sjálfstæð guðfræði um hana heldur segja allar eitthvað um Krist: hver hann er, hvernig hann kom í heiminn og hvað endurlausn hans nær til.

Það sést best á elstu setningunni, sem varð til í deilu sem snerist alls ekki um Maríu heldur um það hvort Jesús væri ein persóna eða tvær.

Nestoríus, patríarki í Konstantínópel, vildi ekki kalla Maríu Guðsmóður, á grísku Theotokos, heldur Kristsmóður. Hann óttaðist að titillinn gæfi til kynna að Guð ætti upphaf sitt hjá manneskju.

Kýrillos patríarki í Alexandríu svaraði að ef María væri ekki móðir Guðs væri sá sem hún fæddi ekki Guð, og þá væru í Kristi tveir, maðurinn Jesús og Orð Guðs, sem aðeins byggi í honum. Kirkjuþingið í Efesus árið 431 tók undir með Kýrillosi.

Titillinn segir því ekki að María sé upphaf guðdómsins. Hann segir að sá sem hún bar og fæddi sé ein persóna, sannur Guð og sannur maður, og að ekki megi skipta honum í tvennt.

Nýja testamentið segir að María hafi getið son sinn án karlmanns. Fornkirkjan gekk lengra og kallaði hana ævarandi mey, og titillinn var notaður á kirkjuþinginu í Konstantínópel árið 553. Kirkjuþing í Lateran árið 649 lýsti því yfir að hún hefði verið mey fyrir fæðinguna, í henni og eftir hana.

Guðspjöllin nefna bræður Jesú. Híerónýmus hélt því fram árið 383, gegn manni að nafni Helvidíus, að orðið næði til frænda, eins og algengt var í hebresku og arameísku. Í austrænni hefð hefur oftar verið litið svo á að þeir hafi verið börn Jósefs af fyrra hjónabandi. Báðar skýringarnar eru gamlar og kirkjan hefur ekki gert upp á milli þeirra.

Píus IX skilgreindi 8. desember 1854 að María hefði frá fyrsta augnabliki getnaðar síns, fyrir sérstaka náð Guðs og vegna verðleika Jesú Krists, verið varðveitt frá allri erfðasynd.

Algengasti misskilningurinn er að setningin fjalli um getnað Jesú. Hún fjallar um getnað Maríu sjálfrar í móðurkviði Önnu. Getnaður Jesú án karlmanns er annað atriði, eldra og óskylt.

Spurningin var umdeild í margar aldir. Bernharður frá Clairvaux og Tómas frá Aquino töldu báðir að María hefði þurft á endurlausn að halda eins og allir aðrir og að hún gæti því ekki hafa verið án erfðasyndar frá getnaði. Jóhannes Duns Scotus, sem dó 1308, svaraði að endurlausnin gæti bæði hreinsað og varðveitt, og að María hefði verið endurleyst á æðri hátt með því að vera varðveitt. Það er sú hugsun sem skilgreiningin tók upp: María var endurleyst af Kristi, ekki undanþegin endurlausninni.

Píus XII skilgreindi 1. nóvember 1950 að María hefði, þegar jarðnesku lífi hennar lauk, verið tekin upp til himneskrar dýrðar með líkama og sál.

Skilgreiningin segir ekki hvort María dó áður. Um það hafa kristnir menn lengi haft ólíkar hugmyndir, og orðalagið skilur spurninguna eftir opna. Austurkirkjurnar halda sömu hátíð sem andlát Maríu, og helgimyndin á síðunni um austrænu kirkjurnar sýnir hana.

Þær segja ekki að María sé guðleg eða að henni beri tilbeiðsla. Kirkjan greinir á milli tilbeiðslu, sem Guði einum ber, og virðingar, og María nýtur meiri virðingar en nokkur annar dýrlingur en ekki tilbeiðslu.

Þær segja ekki að María þurfi ekki á Kristi að halda. Allar fjórar gera ráð fyrir að allt sem hún er, sé hún vegna sonar síns.

Og þær ná ekki til Maríubirtinga. Kirkjan hefur viðurkennt nokkrar birtingar sem trúverðugar, en enginn kaþólskur maður er skyldugur til að trúa á neina þeirra. Titlar sem sumir hafa viljað skilgreina til viðbótar hafa ekki verið skilgreindir.