Þar eð margir hafa tekið sér fyrir hendur að setja saman frásögu um þá atburði, er fullgjörst hafa meðal vor,
samkvæmt því sem þeir menn hafa sagt oss frá, er frá öndverðu voru sjónarvottar og þjónar orðsins,
þá hefir mér einnig litist, eftir að eg hafði rannsakað alt kostgæfilega frá upphafi, að skrásetja það í röð fyrir þig, göfugi Teófílus,
til þess að þú skulir þekkja áreiðanleik þeirrar kenningar, er þú hefir verið uppfræddur í.
Á dögum Heródesar, konungs í Júdeu, var uppi prestur nokkur, að nafni Sakaría, af flokki Abía; hann átti konu af dætrum Arons og hét hún Elísabet.
Voru þau bæði réttlát fyrir Guði og fram gengu óaðfinnanlega eftir öllum boðum og tilskipunum Drottins,
en þau áttu ekkert barn, því að Elísabet var óbyrja, og bæði voru þau hnigin á efra aldur.
En svo bar við, er hann var að gegna prestsverkum frammi fyrir Guði, eftir röð flokks síns,
samkvæmt venju prestaþjónustunnar, að það varð hlutverk hans að ganga inn í musteri Drottins og færa reykelsisfórn.
En allur fólksfjöldinn var fyrir utan á bæn, meðan á reykelsisfórninni stóð.
Og birtist honum þá engill Drottins, standandi hægramegin við reykelsisaltarið.
Og er Sakaría sá hann, varð hann felmtsfullur og ótti féll yfir hann.
En engillinn sagði við hann: Óttast þú eigi, Sakaría, því að bæn þín er heyrð, og kona þína Elísabet mun fæða þér son, og þú skalt kalla nafn hans Jóhannes.
Og þér mun veitast fögnuður og gleði, og margir munu gleðjast yfir fæðingu hans;
því að hann mun verða mikill fyrir augliti Drottins. Og vín og áfengan drykk mun hann ekki drekka, og hann mun fyllast heilögum anda þegar frá móðurlífi.
Og mörgum af Ísraels börnum mun hann snúa til Drottins, Guðs þeirra.
Hann mun ganga fyrir augliti hans í anda og krafti Elía, til þess að snúa hjörtum feðra til barna og hinum óhlýðnu til hugarfars réttlátra, til þess að búa drotni hæfan lýð.
Og Sakaría sagði við engilinn: Af hverju get eg vitað þetta? Því að eg er maður gamall og kona mín er hnigin á efra aldur.
Og engillinn svaraði og sagði við hann: Eg er Gabríel, sem stend frammi fyrir Guði, og eg var sendur til að tala við þig og flytja þér þessi gleðitíðindi.
Og sjá, þú munt mállaus vera og ekki geta talað til þess dags, er þetta kemur fram, vegna þess að þú trúðir ekki orðum mínum, sem þó munu rætast á sínum tíma.
Og fólkið beið eftir Sakaría, og þeir undruðust yfir því, að honum dvaldist í musterinu.
En er hann kom út, gat hann ekki talað við þá, og skildu þeir þá, að hann mundi sýn séð hafa í musterinu; og hann gaf þeim bendingar, og hann var mállaus.
Og það varð, er dagar þjónustu hans voru fullnaðir, að hann fór heim til sín.
En eftir þessa daga varð Elísabet kona hans þunguð, og hún leyndi sér í fimm mánuði og sagði:
Þannig hefir Drottinn gjört við mig á þeim dögum, er hann leit til mín, til þess að burt taka hneisu mína meðal manna.
En á sétta mánuði var Gabríel engill sendur frá Guði til borgar í Galíleu, sem heitir Nazaret,
til meyjar, er var heitkona manns, sem Jósef hét, af ætt Davíðs, og nafn meyjarinnar var María.
Og engillinn kom inn til hennar og sagði: Heil sért þú, full náðar! Drottinn er með þér.
En hún skelfdist við orðið og hugleiddi, hvílík þessi kveðja væri.
Og engillinn sagði við hana: Óttast þú ekki, María, því að þú hefir fundið náð hjá Guði.
Og sjá, þú munt þunguð verða og fæða son; og þú skalt kalla nafn hans JESÚS.
Hann mun verða mikill og kallast sonur hins hæsta; og Drottinn Guð mun gefa honum hásæti Davíðs föður hans,
og hann mun ríkja yfir húsi Jakobs að eilífu, og eigi mun endir verða á ríki hans.
Þá sagði María við engilinn: Hvernig mun þetta verða, þar eð eg hefi ekki karlmann kent?
Og engillinn svaraði og sagði við hana: Heilagur andi mun koma yfir þig og kraftur hins hæsta mun yfirskyggja þig, og fyrir því mun einnig það, sem fæðast mun, kallast heilagt, sonur Guðs.
Og sjá, Elísabet, frændkona þín, einnig hún er orðin þunguð að syni í elli sinni, og þessi er hinn sétti mánuður hennar, sem kölluð var óbyrja;
því að ekkert orð frá Guði mun verða ómáttugt.
En María sagði: Sjá, eg er ambátt Drottins; verði mér eftir orði þínu. Og engillinn fór burt frá henni.
Á þessum dögum tók María sig upp og fór með flýti til fjallbygðanna, til Júda-borgar nokkurrar,
og kom inn í hús Sakaría og heilsaði Elísabet.
Og það varð, þegar Elísabet heyrði kveðju Maríu, að barnið tók viðbragð í kviði hennar, og Elísabet fyltist heilögum anda,
kallaði upp með hárri röddu og mælti: Blessuð ert þú meðal kvenna, og blessaður er ávöxtur kviðar þíns.
Og hvaðan kemur mér þetta, að móðir Drottins míns kemur til mín?
Því sjá, þegar rödd kveðju þinnar kom til eyrna minna, tók barnið viðbragð af gleði í kviði mér.
Og sæl er hún, sem trúði, því að það mun rætast, sem talað hefir verið við hana frá drotni.
Og María sagði: Önd mín miklar Drottin,
og andi minn hefir glaðst í Guði, frelsara sínum.
Því að hann hefir litið á lítilmótleik ambáttar sinnar; því sjá, héðan af munu allar kynslóðir mig sæla segja.
Því hinn voldugi hefir gjört mikla hluti við mig; og heilagt er nafn hans.
Og miskunnsemi hans er frá kyni til kyns við þá sem óttast hann.
Hann hefir máttarverk unnið með armlegg sínum; hann hefir stökt á dreif hinum dramblátu í hugsun hjarta þeirra.
Höfðingjum hefir hann hrundið úr hásætum, en hafið lítilmótlega.
Hungraða hefir hann fylt gæðum, en ríka hefir hann látið tómhenta frá sér fara.
Hann hefir tekið að sér Ísrael, þjón sinn, til þess að minnast miskunnar
við Abraham og sæði hans æfinlega, samkvæmt því sem hann talaði til feðra vorra.
En María dvaldist hjá henni hér um bil þrjá mánuði og sneri síðan heim til sín.
En fyrir Elísabet fullnaðist tíminn, að hún yrði léttari, og ól hún son.
Og nágrannar hennar og ættmenn heyrðu, að Drottinn hefði miklað miskunn sína við hana, og samfögnuðu þeir henni.
Og það varð á áttunda degi, að þeir komu til að umskera barnið, og þeir vildu kalla það Sakaría eftir nafni föður þess;
en móðir þess svaraði og sagði: Engan veginn, heldur skal það kallast Jóhannes.
Þá sögðu þeir við hana: Enginn er í ætt þinni, sem heitir því nafni.
Bentu þeir þá föður hans, hvað hann vildi að hann skyldi heita.
Og hann bað um spjald og reit: Jóhannes er nafn hans; og undruðust allir.
En þegar í stað laukst upp munnur hans og tunga, og hann talaði og lofaði Guð.
Og ótti kom yfir alla nágranna þeirra, og allir þessir atburðir bárust út um alla fjallbygð Júdeu.
Og allir, sem þetta heyrðu, festu það í hjarta sér og sögðu: Hvað mun þá barn þetta verða? Því að hönd Drottins var yfir honum.
Og Sakaría faðir hans fyltist heilögum anda og spáði og mælti:
Lofaður veri Drottinn, Guð Ísraels; því að hann vitjaði lýðs síns og veitti honum lausn,
og hann hefir upp reist oss horn hjálpræðis í húsi Davíðs þjóns síns,
eins og hann talaði fyrir munn hinna helgu spámanna sinna, er verið hafa frá upphafi,
frelsun frá óvinum vorum og frá hendi allra, er hata oss;
til að auðsýna feðrum vorum miskunn og minnast síns heilaga sáttmála,
þess eiðs, er hann sór föður vorum Abraham;
til þess að unna oss, frelsuðum af hendi óvina vorra, að þjóna sér óttalaust,
í heilagleika og réttlæti fyrir honum alla daga vora.
Og þú, barn! spámaður hins hæsta munt þú kallast, því að þú munt ganga fyrir augliti Drottins, til að greiða götur hans,
og gefa lýð hans þekkingu á hjálpræðinu í fyrirgefningu synda
fyrir hjartgróna miskunn Guðs vors, og við hana mun sólarupprásin af hæðum vitja vor,
til að lýsa þeim, sem sitja í myrkri og skugga dauðans; til að beina fótum vorum á friðar veg.
En barnið óx og styrktist í anda og var í óbygðum til þess dags, er hann gekk fram fyrir Ísrael.