Abraham var gamall maður þegar Guð kallaði hann og bað hann að yfirgefa land sitt og ætt og fara þangað sem honum yrði vísað. Hann fór, án þess að vita hvert. Guð lofaði honum afkomendum fleiri en stjörnum himinsins, þótt hann og Sara kona hans væru barnlaus og komin úr barneign. Árin liðu og ekkert gerðist. Þau hlógu bæði, hvort í sínu lagi, þegar loforðið var endurtekið.

Svo fæddist Ísak. Nafnið þýðir „hann hlær“.

Síðar segir sagan frá því að Guð hafi reynt Abraham. Hann bað hann að taka Ísak, soninn sem hann elskaði og hafði beðið eftir alla ævi, og fórna honum á fjalli sem Guð myndi vísa á.

Abraham lagði af stað morguninn eftir. Sagan segir ekkert um hvað hann hugsaði á þeirri þriggja daga göngu, og þögnin er verri en nokkur lýsing. Ísak bar sjálfur viðinn upp fjallið. Á leiðinni spurði hann föður sinn hvar lambið væri. Abraham svaraði því til að Guð myndi sjá fyrir því.

Uppi á fjallinu batt Abraham son sinn og tók hnífinn. Þá kallaði engill Drottins til hans og stöðvaði hann. Í runna skammt frá stóð hrútur fastur á hornunum. Abraham fórnaði honum í stað sonarins og gaf staðnum nafn sem merkir: Drottinn sér fyrir.

Þetta er ein erfiðasta saga Biblíunnar og hún á að vera erfið. Gyðingar, kristnir og múslimar hafa glímt við hana í þrjú þúsund ár og enginn hefur gert hana þægilega. Kirkjan les hana á páskum og sér í henni föður sem gaf son sinn — en það svar kemur seinna í sögunni, ekki hér. Hér er aðeins gamall maður að ganga upp fjall.