Forgerð er persóna, atburður eða hlutur í Gamla testamentinu sem kristnir menn lesa sem fyrirboða þess sem uppfylltist í Kristi. Páll kallar Adam fyrirmynd hans sem koma skyldi, og hann segir um göngu Ísraels um eyðimörkina að það sem henti feðurna hafi verið skráð okkur til viðvörunar.

Ágústínus orðaði þessa lestraraðferð svo að Nýja testamentið lægi hulið í hinu gamla og hið gamla lægi opið í hinu nýja. Forgerðin tekur ekki sögulegu merkinguna frá frásögninni. Páskalambið var slátrað og etið í raun, og það er vegna þess sem það getur bent fram á við.

Í annarri Mósebók segir frá því þegar hver fjölskylda í Ísrael slátraði lambi, bar blóð þess á dyrastafina og át það með ósýrðu brauði nóttina sem Drottinn gekk fram hjá húsum þeirra. Máltíðin skyldi endurtekin ár hvert sem minning.

Fyrstu þrjú guðspjöllin lýsa síðustu kvöldmáltíðinni sem páskamáltíð. Jóhannes tímasetur krossfestinguna hins vegar á þeirri stundu sem lömbunum var slátrað í musterinu, og guðspjöllin eru því ekki samhljóða um hvort máltíðin sjálf hafi verið páskamáltíð. Báðar frásagnirnar tengja Krist páskalambinu, hvor á sinn hátt.

Justínus píslarvottur skrifaði á annarri öld í samræðu sinni við Gyðinginn Trýfon að páskalambið hefði verið forgerð Krists, og að blóð þess á dyrunum hefði bent á þá sem frelsast fyrir blóð hans.

Á eyðimörkinni gaf Guð Ísrael brauð af himni sem þeir söfnuðu á hverjum morgni, nóg fyrir daginn og ekki meira. Það sem geymt var til næsta dags skemmdist, nema fyrir hvíldardaginn.

Í sjötta kafla Jóhannesarguðspjalls vísa áheyrendur Jesú til mannans, og hann svarar að það hafi ekki verið Móse sem gaf brauð af himni og að hann sjálfur sé brauð lífsins. Feðurnir átu manna og dóu; brauðið sem hann gefur er annars eðlis.

Ambrósíus frá Mílanó, sem dó árið 397, útskýrði fyrir nýskírðum að mannað hefði verið skuggi en altarissakramentið ljós, og að sá sem át mannað hefði dáið en sá sem neytir líkama Krists fengi fyrirgefningu og eilíft líf.

Í tjaldbúðinni, og síðar í musterinu, lágu tólf brauð á borði frammi fyrir Drottni og var skipt um þau hvern hvíldardag. Hebreska heitið merkir brauð augliti eða nærveru, og á íslensku hafa þau heitið sýnibrauð eða skoðunarbrauð. Prestarnir einir máttu neyta þeirra.

Jesús minnir á að Davíð hafi etið þessi brauð þegar hann var hungraður, og Hebreabréfið nefnir borðið og brauðin í lýsingu sinni á tjaldbúðinni.

Þessi forgerð er sjaldnar nefnd hjá kirkjufeðrunum en páskalambið, mannað og Melkísedek, og hún hefur orðið algengari í kristinni fræðslu á síðari tímum. Tengingin er augljós, brauð sem stendur stöðugt frammi fyrir Guði, en hún á sér grynnri rætur í elstu hefðinni en hinar.

Melkísedek kemur aðeins fyrir í fáeinum versum í fyrstu Mósebók. Hann er konungur í Salem og prestur Guðs hins hæsta, hann ber fram brauð og vín og blessar Abraham. Sálmurinn talar síðar um prest að eilífu að hætti Melkísedeks.

Hebreabréfið les hann sem mynd af Kristi, presti sem hvorki erfði prestdóm sinn né lét hann ganga áfram. Bréfið nefnir þó ekki brauðið og vínið.

Það gerði Kýpríanus, biskup í Karþagó sem dó árið 258. Í bréfi um blöndun vatns og víns í kaleiknum skrifaði hann að Melkísedek hefði borið fram sama brauð og vín og Drottinn síðar, og séð þannig fyrir fórn hans.

Rómverska evkaristíubænin, sú elsta sem latneska kirkjan notar, nefnir enn fórn Abels, fórn Abrahams og fórn Melkísedeks í sömu bæn. Í messunni sjálfri eru forgerðirnar því ekki aðeins lestrarefni heldur beðnar.

Altaristaflan efst á síðunni sýnir þennan lestur í einni mynd. Dieric Bouts málaði hana í Leuven á árunum eftir 1464 fyrir bræðralag altarissakramentisins, og samningurinn hefur varðveist: tveir guðfræðingar við háskólann ákváðu hvað myndirnar skyldu sýna. Á miðspjaldinu er kvöldmáltíðin og á vængjunum páskamáltíðin, Abraham og Melkísedek, mannað og Elía sem engillinn gefur brauð á eyðimörkinni.

Forgerð er lestraraðferð trúarinnar, ekki sönnun sem sannfærir þann sem ekki trúir. Hún sýnir hvernig kirkjan hefur skilið samhengi ritninganna, og hún krefst þess að Gamla testamentið sé lesið sem saga, ekki aðeins sem tákn.