1Í hámælum er haft, að saurlifnaður eigi sér stað á meðal yðar, og það slíkur saurlifnaður, sem jafnvel ekki á sér stað meðal heiðingja, að maður heldur við konu föður síns.

2Og svo eruð þér stærilátir, og hafið ekki miklu fremur hrygst, svo að maðurinn, sem þetta verk hefir drýgt, yrði rekinn burt úr félagi yðar!

3Því að eg fyrir mitt leyti, fjarlægur að líkamanum til, en nálægur að andanum, hefi þegar, eins og eg væri nálægur, kveðið þann dóm upp yfir manni þeim, sem þetta hefir þannig drýgt,

4að slíkan mann skyldi í nafni drottins vors Jesú, þegar þér og minn andi væruð samankomnir með krafti drottins vors Jesú,

5selja Satan á vald til deyðingar holdinu, til þess að andinn mætti frelsast á degi drottins Jesú.

6Ekki er það fallegt, sem þér hrósið yður af! Vitið þér ekki, að lítið súrdeig sýrir alt deigið?

7Hreinsið burt gamla súrdeigið, til þess að þér séuð nýtt deig, eins og þér eruð ósýrðir. Því að páskalambi voru er og slátrað, sem er Kristur.

8Höldum því hátíð, ekki með gömlu súrdeigi nje með súrdeigi ilsku og vonzku, heldur með ósýrðum brauðum hreinleikans og sannleikans.

9Eg ritaði yður í bréfinu, að þér skylduð ekki eiga mök við saurlífismenn —

10ekki við saurlífismenn þessa heims yfirleitt, eða við ásælna og ræningja, eða hjáguðadýrkendur, því að þá hefðuð þér orðið að fara út úr heiminum.

11En nú rita eg yður, að þér skulið engin mök eiga við nokkurn þann, er nefnir sig bróður, en er saurlífismaður, eða ásælinn, eða skurðgoðadýrkari, eða lastmáll, eða ofdrykkjumaður, eða ræningi; slíkum manni skuluð þér jafnvel ekki samneyta.

12Því að hvað skyldi eg vera að dæma þá, er fyrir utan eru? Dæmið þér ekki þá, sem fyrir innan eru?

13Og mun ekki Guð dæma þá sem fyrir utan eru? Rekið hinn vonda burt frá sjálfum yður.