Kynslóðum síðar voru afkomendur Jakobs orðnir fjölmenn þjóð í Egyptalandi — og þrælar. Faraó lét þá vinna við múrsteina og skipaði loks að drekkja öllum sveinbörnum þeirra.

Ein móðir faldi son sinn í þrjá mánuði og setti hann svo í körfu í sefið við ána. Dóttir faraós fann hann, tók hann að sér og kallaði hann Móse. Hann ólst upp í höllinni sem barn þeirra sem héldu þjóð hans í ánauð.

Fullorðinn drap Móse egypskan verkstjóra sem barði hebreskan mann, og flúði út í eyðimörk. Þar gætti hann sauða í fjörutíu ár. Og þar, við runna sem brann án þess að brenna upp, kallaði Guð hann og sagði honum að fara aftur og leiða þjóðina út. Móse mótmælti — hann var enginn ræðumaður — en fór.

Faraó neitaði, aftur og aftur, og yfir landið gengu tíu plágur. Að lokum, eftir þá síðustu, rak hann þau út um nóttina. Þjóðin lagði af stað í flýti, með ósýrt brauð því ekkert var svigrúm til að láta deigið lyfta sér.

Svo skipti faraó um skoðun og sendi hervagna sína á eftir þeim. Fólkið stóð við hafið með vatn fyrir framan sig og her á eftir sér og sneri sér að Móse með það sem menn segja í slíkri stöðu: það hefði verið betra að vera kyrr og þræla.

Móse rétti út höndina yfir hafið. Sterkur austanvindur blés alla nóttina og vatnið klofnaði, og þau gengu yfir á þurru. Þegar Egyptarnir eltu þau út í farveginn sneri vatnið aftur.

Hinum megin dansaði Mirjam, systir Móse, með bumbu í hendi. Þau voru frjáls — og áttu eftir fjörutíu ár í eyðimörkinni áður en þau kæmust nokkurn tímann heim.