Kynslóðum síðar voru afkomendur Jakobs orðnir fjölmenn þjóð í Egyptalandi — og þrælar. Faraó lét þá vinna við múrsteina og skipaði loks að drekkja öllum sveinbörnum þeirra.

Ein móðir faldi son sinn í þrjá mánuði og setti hann svo í körfu í sefið við ána. Dóttir faraós fann hann, tók hann að sér og kallaði hann Móse. Hann ólst upp í höllinni.

Fullorðinn drap Móse egypskan verkstjóra sem barði hebreskan mann, og flúði út í eyðimörk. Þar, við runna sem brann án þess að brenna upp, kallaði Guð hann og sagði honum að fara aftur og leiða þjóðina út. Móse mótmælti — hann var enginn ræðumaður — en fór. Faraó neitaði, aftur og aftur, og yfir landið gengu tíu plágur. Eftir þá síðustu rak hann þau út um nóttina.

Svo skipti faraó um skoðun og sendi hervagna sína á eftir þeim. Fólkið stóð við hafið með vatn fyrir framan sig og her á eftir sér, varð skelfingu lostið og spurði Móse hvort hann hefði leitt það út í eyðimörkina til að deyja þar.

Móse sagði þeim að óttast ekki heldur standa kyrr og sjá hvernig Drottinn myndi bjarga þeim þann dag: hann myndi berjast fyrir þau, og þau skyldu aðeins vera róleg. Þá færði engill Guðs sig aftur fyrir fólkið og skýstólpinn með honum, og stóð milli herbúðanna alla nóttina, myrkur öðrum megin og ljós hinum megin.

Móse rétti út höndina yfir hafið. Sterkur austanvindur blés alla nóttina og vatnið klofnaði, og fólkið gekk yfir á þurru með vatnið eins og vegg til hægri og vinstri. Egyptarnir eltu þau út í farveginn, en hjólin losnuðu undan vögnunum og þeir komust varla áfram. Þegar Móse rétti aftur út höndina sneri vatnið aftur.

Um morguninn sá Ísrael Egyptana liggja dauða á ströndinni. Fólkið sá hvað Drottinn hafði gert, óttaðist hann og trúði á hann og á Móse, þjón hans.

Þá tók Mirjam, systir Arons, bumbu, og allar konurnar fylgdu henni með bumbum og dansi. Hún söng fyrir þeim um Drottin sem hefði steypt hestum og riddurum í hafið.