Gamla testamentiðSaga
Og Akab sagði Ísebel frá öllu því, sem Elía hafði gjört, og hversu hann hafði drepið alla spámennina með sverði.
sendi Ísebel mann á fund Elía og lét segja honum: Guðirnir gjöri mér hvað sem þeir vilja nú og síðar: Á morgun í þetta mund skal eg fara svo með líf þitt, sem farið hefir verið með líf sérhvers þeirra.
Þá varð hann hræddur, tók sig upp og hélt af stað, til þess að forða lífi sínu. Hann kom til Beerseba, sem liggur undir Júda; þar lét hann eftir svein sinn.
En sjálfur fór hann eina dagleið á eyðimörku og kom þar sem gýfilrunnur var og settist undir hann. Þá óskaði hann sér að hann mætti deyja og mælti: Mál er nú, Drottinn, að þú takir líf mitt, því að mér er eigi vandara um en feðrum mínum.
Síðan lagðist hann fyrir undir gýfilrunninum og sofnaði. Og sjá, engill tók á honum og mælti til hans: Statt upp og et.
SLitaðist hann þá um og sá að eldbökuð kaka lá að höfði honum og vatnskrús. Át hann þá og drakk og lagðist síðan aftur fyrir.
En engill Drottins kom aftur öðru sinni, tók á honum og mælti: Statt upp og et, því að annars verður leiðin þér of löng.
Stóð hann þá upp, át og drakk og hélt áfram fyrir kraft fæðunnar fjörutíu daga og fjörutíu nætur, unz hann kom að Hóreb, fjalli Guðs.
Þar gekk hann inn í helli og hafðist þar við um nóttina. Þá kom orð Drottins til hans og sagði við hann: Hvað ert þú hér að gjöra, Elía?
Hann svaraði: Eg hefi verið vandlætingasamur vegna Drottins, Guðs hersveitanna, því að Ísraelsmenn hafa virt að vettugi sáttmála þinn, rifið niður ölturu þín og drepið spámenn þína með sverði, svo að eg er einn eftir orðinn, og sitja þeir nú um líf mitt.
Þá mælti hann: Gakk þú út og nem staðar á fjallinu frammi fyrir Drottni. Og sjá, Drottinn gekk fram hjá, og mikill og sterkur stormur, er tætti fjöllin og molaði klettana, fór fyrir Drottni; en Drottinn var ekki í storminum.
Og eftir storminn kom landskjálfti, en Drottinn var ekki í landskjálftanum; og eftir landskjálftann kom eldur, en Drottinn var ekki í eldinum; en eftir eldinn kom blíður vindblær.
Og er Elía heyrði það, huldi hann andlit sitt með skikkju sinni, gekk út og nam staðar við hellisdyrnar. Sjá, þá barst rödd að eyrum honum og mælti: Hvað ert þú hér að gjöra, Elía?
Hann svaraði: Eg hefi verið vandlæt ingasamur vegna Drottins, Guðs hersveitanna, því að Ísraelsmenn hafa virt að vettugi sáttmála þinn, rifið niður ölturu þín og drepið spámenn þína með sverði, svo að eg er einn eftir orðinn, og sitja þeir nú um líf mitt.
En Drottinn sagði við hann: Far þú aftur leiðar þinnar Öl Damaskus-eyðimerkur og far inn í borgina og smyr Hasael til konungs yfir Sýrland.
Og Jehú Nimsíson skalt þú smyrja til konungs yfir Ísmet, og Elísa Safatsson frá Abel-Mehóla skalt þú smyrja til spámanns í þinn stað.
Og hvern þann, er kemst undan sverði Hasaels, skal Jehú drepa, og hvern þann, er kemst undan sverði Jehú, skal Elísa drepa.
Þó vil eg láta eftir verða í Ísrael sjö þúsundir — öll þau kne, sem eigi hafa beygt sig fyrir Baal, og alla þá munna, er eigi haf® kyst hann.,
Síðan fór hann þaðan og hitti Elísa Safatsson; hann var að plægja; gengu tólf sameyki á undan honum og sjálfur var hann með hinu tólfta. Þá gekk Elía til hans og lagði skikkju sína yfir hann.
Þá fyrirlét hann yxnin, rann eftir Elía og mælti: Leyf þú mér fyrst að minnast við föður minn og móður, síðan skal eg fara með þér. Hann svaraði honum: Far og snú aftur, en mun hvað eg hefi gjört þér.
Þá sneri hann aftur og skildi við hann, tók sameykin og slátraði þeim og sauð kjötið af þeim við aktýgin af yxnunum og gaf fólkinu að eta. Síðan tók hann sig upp og fór á eftir Elía og gjörðist þjónn hans.