Gamla testamentiðSaga
En Benhadad konungur á Sýrlandi dró saman allan her sinn; voru þrjátíu og tveir konungar með honum, með hestum og vögnum, og hann fór, settist um Samaríu og gjörði áhlaup á hana.
Og hann sendi menn til Akabs Ísraels-konungs inn í borgina,
og lét segja honum: Svo segir Benhadad: Silfur þitt og gull er mitt, svo og hinar fegurstu konur þínar og synir.
Ísraels-konungur svaraði og sagði: Eins og þú vilt vera láta, minn herra konungur; eg er þinn og alt, sem eg á.
Og sendimennirnir komu aftur og sögðu: Svo segir Benhadad: Eg hefi gjört þér þessa orðsending: Þú skalt gefa mér silfur þitt og gull, konur þínar og sonu.
Þegar eg á morgun í þetta mund sendi menn mína til þín, munu þeir rannsaka hús þitt og hús þinna manna, og skulu þeir taka og hafa á burt með sér sérhvað það, sem þeir ágirnast.
Þá kallaði Ísraels-konungur alla öldunga landsins fyrir sig og mælti: Hyggið að og sjáið, að hann býr yfir illu, því að hann sendi til mín eftir konum mínum og sonum, silfri mínu og gulli, og synjaði eg honum þess ekki.
Þá sögðu allir öldungarnir og allur lýðurinn við hann: Gegn þú eigi þessu og samþykk þú það eigi.
Þá sagði hann við sendimenn Benhadads: Segið mínum herra konunginum: Alt það, sem þú gjörðir þjóni þínum orð um í fyrstu, vil eg gjöra, en þetta get eg ekki gjört. Þá fóru sendimennirnir og færðu honum svarið.
Þá sendi Benhadad til hans og lét segja: Guðirnir gjöri mér hvað sem þeir vilja, nú og síðar: rykið í Samaríu mun eigi nægja til þess að fylla lúkurnar á öllu þessu liði, sem með mér er.
En Ísraels-konungur svaraði og sagði: Segið honum: Eigi skyldi sá, er hervæðist, hrósa sér sem sá, er leggur af sér vopnin.
En er hann heyrði þetta svar, þar sem hann sat að drykkju með konungunum í laufskálunum, mælti hann til sinna manna: Færið fram hervélarnar. Og þeir færðu þær fram gegnt borginni.
En spámaður nokkur gekk fyrir Akab Ísraels-konung og mælti: Svo segir Drottinn: Sér þú allan þennan mikla manngrúa? hann gef eg þér í hendur í dag, svo að þú viðurkennir að eg er Drottinn.
Þá mælti Akab: Fyrir hvers fulltingi? Hinn svaraði: Svo segir Drottinn: Fyrir fulltingi sveina héraðshöfðingjanna. Þá spurði hann: Hver á að hefja orustuna? Hinn svaraði: Þú.
Þá kannaði hann sveina héraðshöfðingjanna, og voru þeir tvö hundruð þrjátíu og tveir. Og að því búnu kannaði hann alt liðið, alla Ísraelsmenn, sjö þúsund manns.
Um hádegið réðu þeir til útgöngu, en Benhadad sat þá ölvaður að drykkju í laufskálunum, hann og þeir þrjátíu og tveir konungar, er komnir voru honum til liðs.
Og sveinar héraðshöfðingjanna fóru fremstir. Þá sendi Benhadad menn til að njósna; þeir sögðu honum svo frá: Menn fara út frá Samaríu.
Þá sagði hann: Hvort sem þeir fara út til þess að biðjast friðar eða til þess að berjast, þá takið þá höndum lifandi.
Og er þessir fóru út af borginni — sveinar héraðshöfðingjanna og liðið, sem þeim fylgdi —,
drápu þeir hver sinn mann. Flýðu þá Sýrlendingar, en Ísraelsmenn eltu þá. Og Benhadad Sýrlands-konungur komst undan á vagnhesti með nokkura riddara.
En Ísraels-konungur fór út og náði hestunum og vögnunum. Og hann vann mikinn sigur á Sýrlendingum.
Þá gekk spámaður fyrir Ísraels-konung og mælti til hans: Ver hugrakkur og hygg vandlega að, hvað þú skulir gjöra, því að næsta ár mun Sýrlands-konungur fara með her á hendur þér.
En menn Sýrlands-konungs sögðu við hann: Guð þeirra er fjallaguð, þess vegna urðu þeir oss yfirsterkari, en ef vér mættum berjast við þá á jafnsléttu, mundum vér vissulega vinna sigur á þeim.
En gjör þú þetta: Vík öllum konungunum frá völdum og set jarla í þeirra stað;
safna síðan að þér jafnfjölmennu liði sem það lið var, er þú mistir, og jafnmörgum hestum og jafnmörgum vögnum sem þú mistir, og skulum vér berjast við þá á jafnsléttu, og munum vér vissulega sigrast á þeim. Fór hann að ráðum þeirra og gjörði svo.
Árið eftir kannaði Benhadad Sýrlendinga og hélt til Afek, til þess að berjast við Ísraelsmenn.
En Ísraelsmenn voru og kannaðir og birgðir að vistum, og fóru þeir í móti þeim, og settu Ísraelsmenn herbúðir gegnt þeim; voru þeir sem tveir geitfjárhópar, en Sýrlendingar fyltu landið.
Þá gekk guðsmaðurinn fram, talaði til Ísraels-konungs og mælti: Svo segir Drottinn: Sakir þess að Sýrlendingar hafa sagt: Drottinn er fjallaguð, en enginn dalaguð — þá vil eg gefa þennan mikla manngrúa í þínar hendur, svo að þér kannist við að eg er Drottinn.
Þannig lágu þeir í herbúðunum, hverir gegnt öðrum, í sjö daga; en á sjöunda degi tókst orusta, og feldu Ísraelsmenn hundrað þúsundir fótgönguliðs af Sýrlendingum á einum degi.
En þeir, sem eftir urðu, flýðu til Afek, inn í borgina, en þá féll borgarmúrinn á þau tuttugu og sjö þúsund manns, sem eftir voru. Benhadad var og flúinn og komst inn í borgina, úr einu herberginu í annað.
Þá sögðu menn hans við hann: Vér höfum heyrt, að konungar Ísraels-húss séu miskunnsamir konungar; skulum vér nú gyrðast hærusekk um lendar vorar og vefja bandi um höfuð vor og ganga síðan fyrir Ísraels-konung; má vera að hann gefi þér líf.
Síðan gyrtust þeir hærusekk um lendar sér, vöfðu bandi um höfuð sér og gengu síðan á fund Ísraels-konungs og sögðu: Þjónn þinn Benhadad segir: Gef þú mér líf. Hann svaraði: Er hann enn á lífi; hann er bróðir minn.
Þetta þótti mönnunum góðs viti, og flýttu þeir sér að taka hann á orðinu og sögðu: Benhadad er bróðir þinn! En hann mælti: Farið og sækið hann. Þá gekk Benhadad út til hans, og hann lét hann stíga upp í vagninn til sín.
Og Benhadad sagði við hann: Borgunum, sem faðir minn tók frá föður þínum, skal eg skila aftur, og þú mátt gjöra þér torg í Damaskus, eins og faðir minn gjörði í Samaríu. Hvað mig snertir, mælti Akab, þá vil eg láta þig lausan með þessum skilmálum. Og hann gjörði við hann sáttmála og lét hann í brott fara.
En maður nokkur af spámannasveinunum sagði við félaga sinn, eftir orði Drottins: Slá þú mig! En maðurinn færðist undan að slá hann.
Þá sagði hann við hann: Sökum þess að þú hlýddir ekki raust Drottins, þá mun ljón ljósta þig jafnskjótt og þú gengur burt frá mér. Og er hann gekk í burt frá honum, mætti ljón honum og drap hann.
Og hann hitti annan mann og mælti: Slá þú mig! Og maðurinn sló hann, svo að hann varð sár.
Síðan fór spámaðurinn burt og gekk í veg fyrir konung og gjörði sig ókennilegan með því að binda fyrir augun.
En er konungur fór fram hjá, kallaði hann til konungs og mælti: Þjónn þinn fór í bardagann; þá gekk maður fram úr fylkingunni, færði mér mann og sagði: Geymdu þennan mann. Komist hann í burt, þá skal líf þitt við liggja, eða þú skalt greiða talentu silfurs.
En svo fór, að meðan þjónn þinn hafði við hinu og þessu að snúast, þá varð maðurinn allur á burtu. En Ísraels-konungur sagði við hann: Það er þinn dómur, þú hefir sjálfur kveðið hann upp.
Þá tók hann í skyndi bandið frá augunum, og Ísraels-konungur þekti hann, að hann var einn af spámönnunum.
En hinn mælti þá til hans: Svo segir Drottinn: Sökum þess að þú sleptir þeim manni úr hendi þér, sem eg hafði banni helgað, þá skal líf þitt koma fyrir hans líf og þín þjóð fyrir hans þjóð.
Og Ísraels-konungur hélt heim til sín hryggur og reiður og kom til Samaríu.