Guð sagði Jónasi að fara til Níníve, stórrar og grimmrar borgar, og segja fólkinu þar að það yrði að snúa af villu sinni. Jónas fór niður að höfn og keypti far í hina áttina.

Á hafi úti gerði slíkt óveður að skipið ætlaði að liðast í sundur. Sjómennirnir köstuðu farmi fyrir borð og hver þeirra hrópaði á sinn guð. Jónas svaf niðri í lestinni. Þeir vöktu hann og að lokum sagði hann þeim sannleikann: hann væri á flótta og óveðrið væri hans vegna. Hann bað þá að kasta sér útbyrðis.

Sjómennirnir vildu það ekki. Þeir reru af öllum kröftum að landi og gáfust upp fyrst þegar það var vonlaust. Þegar þeir loks köstuðu honum í sjóinn lægði storminn.

Stór fiskur gleypti Jónas og hann var í honum í þrjá daga og þrjár nætur. Þar, í myrkrinu, bað hann. Bænin er ekki loforð um að hann skuli standa sig betur heldur einfaldlega hróp þess sem er kominn eins langt niður og hægt er. Fiskurinn skilaði honum á land.

Í þetta sinn fór hann til Níníve. Hann gekk um borgina og flutti stysta og áhugalausasta spádóm sögunnar. Og svo gerðist hið óhugsandi: borgin hlustaði. Allir, frá konungi til smæsta manns, sneru við — og Guð hætti við að tortíma henni.

Þá varð Jónas reiður. Hann settist utan við borgina og sagði Guði að þetta væri einmitt ástæðan fyrir því að hann hefði flúið: hann hefði alltaf vitað að Guð væri miskunnsamur og myndi fyrirgefa þeim.

Sagan endar á spurningu frá Guði sem enginn svarar. Hún er um mann sem fékk sínu framgengt og var ósáttur við það.