Guð sagði Jónasi að fara til Níníve, stórrar og grimmrar borgar, og segja fólkinu þar að það yrði að snúa af villu sinni. Jónas fór niður að höfn og keypti far í hina áttina.

Á hafi úti gerði slíkt óveður að skipið ætlaði að liðast í sundur. Sjómennirnir köstuðu farmi fyrir borð og hver þeirra hrópaði á sinn guð. Jónas svaf niðri í lestinni. Sjómennirnir vörpuðu hlutkesti til að komast að því hverjum ógæfan væri að kenna, og hluturinn féll á Jónas. Þá sagði hann þeim sannleikann: hann væri á flótta frá Drottni. Hann bað þá að kasta sér útbyrðis. Þeir reru fyrst af öllum kröftum að landi, en þegar þeir loks köstuðu honum í sjóinn lægði storminn.

Stór fiskur gleypti Jónas og hann var í honum í þrjá daga og þrjár nætur. Þar, í myrkrinu, bað hann. Fiskurinn skilaði honum á land.

Í þetta sinn fór hann til Níníve og boðaði að eftir fjörutíu daga yrði borgin lögð í eyði. Og svo gerðist hið óhugsandi: borgin hlustaði. Allir, frá konungi til smæsta manns, föstuðu og sneru við — og Guð hætti við að tortíma henni.

Þá varð Jónas reiður. Hann sagði Guði að þetta væri einmitt ástæðan fyrir því að hann hefði flúið: hann hefði alltaf vitað að Guð væri miskunnsamur og myndi fyrirgefa þeim.

Hann fór út úr borginni, settist austan við hana í forsælu skýlis og beið þess að sjá hvað yrði um hana. Guð lét runna vaxa upp yfir honum til að skýla höfði hans, og Jónas varð mjög glaður yfir runnanum. En í dögun næsta dag sendi Guð orm sem stakk runnann svo að hann visnaði, og þegar sólin kom upp sendi hann brennheitan austanvind. Sólin skein á höfuð Jónasar þar til hann örmagnaðist og óskaði sér dauða.

Þá spurði Guð hann hvort hann tæki sárt til runnans, sem hann hefði ekkert haft fyrir og hefði vaxið og horfið á einni nóttu — og hvort Guð ætti þá ekki að taka sárt til Níníve, stórborgarinnar þar sem byggju meira en hundrað og tuttugu þúsund manns sem ekki kynnu skil á hægri hönd og vinstri, og auk þess fjöldi skepna.