Orðið er dregið af grísku orði um vörn, í merkingunni málsvörn fyrir rétti. Trúvarnir eru sú grein guðfræðinnar sem skýrir hvers vegna kristin trú er ekki óskynsamleg, svarar mótbárum og sýnir þeim sem ekki trúa á hverju hún byggir.

Pétursbréf hvetur kristna menn til að vera ávallt reiðubúnir að svara hverjum sem spyr um vonina sem í þeim er. En í sömu setningu er bætt við hvernig: með hógværð og virðingu. Síðari helmingur setningarinnar er jafn mikilvægur og sá fyrri.

Í Postulasögunni stendur Páll frammi fyrir heimspekingum í Aþenu. Hann byrjar ekki á því að fordæma trúarbrögð þeirra heldur á því sem þeir hafa þegar: altari sem helgað er óþekktum guði, og ljóðlínu eftir þeirra eigin skáld. Síðan segir hann þeim frá þeim Guði sem þeir leita án þess að þekkja.

Sumir hlógu, segir frásögnin, aðrir vildu heyra meira og nokkrir tóku trú. Páll vann ekki rökræðuna í þeim skilningi að allir sannfærðust. Hann sagði sannleikann á máli sem áheyrendur hans skildu og lét niðurstöðuna eftir þeim.

Justínus píslarvottur skrifaði á annarri öld varnarrit til keisarans þar sem hann skýrði hvað kristnir menn gerðu í raun á samkomum sínum, gegn orðrómi um að þeir væru mannætur og samsærismenn.

Tómas frá Aquino skrifaði Summa contra Gentiles fyrir þá sem ekki viðurkenndu ritninguna, og byggði því á skynseminni einni þar sem hún náði. Hann varaði við því að nota veik rök til að verja trúna, því að þegar vantrúaðir sjá rökin falla halda þeir að trúin standi á engu betra og gera gys að henni.

Á seinni öldum skrifaði Blaise Pascal hugleiðingar um hjarta sem hefur ástæður sem skynsemin þekkir ekki, John Henry Newman um það hvernig menn komast í raun að vissu í lífinu, og G. K. Chesterton um trúna sem ævintýri skynseminnar.

Trúvarnir geta sýnt að trúin sé ekki í mótsögn við skynsemina. Þær geta ekki sannað leyndardóma trúarinnar, eins og þrenninguna, og þær geta ekki gefið neinum trú. Trúin er gjöf Guðs, og rök geta í mesta lagi rutt hindrunum úr vegi.

Þær eru heldur ekki til þess að sigra fólk. Sá sem vinnur rökræðu en særir þann sem hann talaði við hefur tapað því sem skipti máli. Ágústínus skrifaði um að elska manneskjurnar og hata lestina, og í þeirri röð.

Frans frá Sales var sendur í lok sextándu aldar til héraðsins Chablais, sem hafði tekið kalvínska trú. Fólk neitaði að hlusta á hann, svo hann skrifaði smárit og renndi þeim undir dyr. Hann talaði við hvern sem vildi og missti aldrei stjórn á skapi sínu, og á fjórum árum sneru margir til kaþólskrar trúar.

Myndin efst á síðunni sýnir tólf ára dreng í musterinu. Lúkas segir að hann hafi setið meðal lærifeðranna, hlustað á þá og spurt þá. Trúvörn hefst á því að hlusta.