Kirkjufræðari, á latínu doctor ecclesiae, er titill sem páfinn veitir einstaklingi sem kirkjan hefur tekið í tölu dýrlinga og sem hefur haft sérstaklega mikil áhrif á kenningu hennar. Titillinn er ekki það sama og kirkjufaðir: feðurnir tilheyra fornöld, en fræðarar geta verið frá hvaða tíma sem er.

Prospero Lambertini, síðar Benedikt XIV páfi, setti fram þrjú skilyrði sem enn er fylgt: framúrskarandi kenningu, heilagt líf og yfirlýsingu kirkjunnar. Titillinn segir ekki að allt sem fræðarinn skrifaði sé rétt, heldur að kirkjan geti lært af honum.

Í lok þrettándu aldar viðurkenndi Bónifasíus VIII fjóra miklu vestrænu feðurna, Ambrósíus, Ágústínus, Híerónýmus og Gregoríus mikla, sem fræðara kirkjunnar. Árið 1567 bætti Píus V við Tómasi frá Aquino og fjórum miklu austrænu feðrunum.

Síðan hefur fræðurum fjölgað smám saman. Í lok árs 2025 voru þeir þrjátíu og átta, síðast John Henry Newman, enskur kardínáli sem dó árið 1890.

Frá fornöld: Ambrósíus, Ágústínus, Híerónýmus og Gregoríus mikli í vestri; Aþanasíus, Basilíus mikli, Gregoríus frá Nasíans og Jóhannes Krýsostomus í austri; og auk þeirra Hilaríus frá Poitiers, Kýrillos frá Jerúsalem, Kýrillos frá Alexandríu, Efrem sýrlendingur, Leó mikli, Pétur Krýsólógus, Ísídór frá Sevilla, Beda prestur, Jóhannes frá Damaskus og Íreneus frá Lyon.

Frá miðöldum: Pétur Damíani, Anselm frá Kantaraborg, Bernharður frá Clairvaux, Hildegard frá Bingen, Albert mikli, Bónaventúra, Tómas frá Aquino, Antoníus frá Padúa, Katrín frá Siena og Gregoríus frá Narek.

Frá nýöld: Jóhannes frá Ávila, Teresa frá Ávila, Jóhannes af krossi, Pétur Kanisíus, Róbert Bellarmín, Lárentíus frá Brindisi, Frans frá Sales, Alfons María frá Liguori, Teresa frá Lisieux og John Henry Newman.

Í nær fjögur hundruð ár voru engar konur í hópnum. Það breyttist árið 1970, þegar Páll VI lýsti Teresu frá Ávila og Katrínu frá Siena kirkjufræðara með viku millibili.

Katrín frá Siena var dóminíkanskur leikmaður á fjórtándu öld sem hafði litla formlega menntun og las illa. Hún las fyrir ritara bók sína, Samtalið, og skrifaði bréf til páfa og konunga, og hún átti þátt í að sannfæra páfann um að snúa aftur frá Avignon til Rómar. Teresa frá Ávila er þekktust fyrir rit sín um bænina.

Jóhannes Páll II lýsti Teresu frá Lisieux kirkjufræðara árið 1997. Hún dó tuttugu og fjögurra ára og skrifaði aðeins eina bók, um litlu leiðina. Benedikt XVI lýsti Hildegard frá Bingen kirkjufræðara árið 2012, abbadís, tónskáldi og náttúrufræðingi á tólftu öld. Fjórar konur, fjórar ólíkar leiðir að sama sannleika.