Kristin trú heldur því fram að maðurinn sé ekki sál sem notar líkama heldur ein vera sem er hvort tveggja í senn. Líkaminn er ekki umbúðir utan um hið eiginlega sjálf og ekki fangelsi sem sálin sleppur úr við dauðann. Þetta greinir kristna sýn frá þeim heimspekistefnum fornaldar sem töldu efnið óæðra og líkamann byrði.

Tómas frá Aquino orðaði þetta þannig að sálin sé form líkamans: ekki farþegi í honum heldur það sem gerir hann að þessum tiltekna lifandi manni. Þess vegna er upprisa líkamans hluti af trúarjátningunni en ekki viðbót við hana. Kirkjan væntir ekki þess að menn losni undan líkamanum heldur að þeir fái hann aftur endurnýjaðan.

Í fyrstu Mósebók er sagt að Guð hafi skapað manninn í sinni mynd, karl og konu skapaði hann þau. Kirkjan les þetta svo að kynferðismunurinn sé hluti af sköpuninni sjálfri og góður, ekki afleiðing syndafallsins og ekki tilviljun sem beri að yfirstíga.

Af þessu leiðir tvennt sem kirkjan heldur saman þótt margir haldi þeim í sundur. Annað er að karl og kona séu jafn mikils virði, jafn mikið mynd Guðs og jafn mikið menn. Hitt er að munurinn á þeim sé raunverulegur og merkingarbær, og að líkaminn sjálfur segi eitthvað um manninn sem hann er.

Kirkjan kennir að hjónabandið sé sáttmáli en ekki samningur: karl og kona gefa hvort öðru sjálf sig, ekki þjónustu, og gjöfin er ævilöng. Í hjónabandi skírðra er sáttmálinn sakramenti, og kirkjan lítur svo á að brúðhjónin sjálf séu þjónar þess.

Ágústínus taldi hjónabandinu þrenn gæði: börnin, trúnaðinn milli hjónanna og sakramentið sem gerir bandið órjúfanlegt. Píus XI byggði á þeirri þrískiptingu í Casti Connubii árið 1930, og kirkjan heldur því enn að hjónabandið sé hvorki samningur um sambúð einn saman né tæki til barneigna eitt saman heldur sáttmáli sem hvort tveggja sprettur af.

Skírlífi merkir í kaþólskri siðfræði ekki afneitun kynferðis heldur að kynferðið sé fellt inn í manninn allan, þannig að það þjóni kærleika en ráði honum ekki. Það er því ekki krafa sem lögð er á suma heldur dyggð sem á við alla, hvort sem þeir eru giftir, ógiftir eða heitbundnir kirkjunni.

Í sömu hugsun liggur skýringin á einlífi presta og vígðra í latnesku kirkjunni. Það er ekki sagt að hjónabandið sé lakara heldur að hvort tveggja, hjónaband og einlífi, sé gjöf alls sjálfsins — annað til einnar manneskju, hitt til Guðs og safnaðarins.

Kirkjan hefur kennt þessi atriði lengi og heldur þeim fram. Hún kennir jafnframt að hverjum manni beri virðing, að reisn hans ráðist ekki af því hvernig honum gengur að lifa eftir kenningunni, og að miskunn Guðs standi hverjum þeim opin sem leitar hennar.

Þess vegna er tónninn í þessum efnum hvorki kröfulisti né vörn. Prestur, skriftir og samtal eru staðirnir þar sem einstök mál eiga heima, og spurningar um eigið líf verða ekki leystar með grein í smáforriti.