Í kristinni hefð hefur verið talað um fjóra hinstu hluti: dauða, dóm, himin og helvíti. Kaþólska kirkjan bætir við hreinsuninni, sem er ekki fimmti áfangastaðurinn heldur leið sumra til himins.

Trúarjátningarnar segja þetta í fáum orðum: að Kristur muni koma að dæma lifendur og dauða, að holdið rísi upp og að lífið sé eilíft. Allt annað sem kirkjan kennir um efnið er skýring á þessum þremur setningum.

Kirkjan kennir að maðurinn deyi einu sinni og að líf hans ráðist ekki eftir dauðann heldur í því. Það er engin endurholdgun og ekkert annað tækifæri.

Hún talar um tvenns konar dóm. Við dauðann mætir hver maður Guði og líf hans er metið; það er kallað sérdómur. Við endurkomu Krists verður dómur yfir öllum, þar sem allt kemur í ljós; það er kallað efsti dómur. Benedikt XII páfi skilgreindi árið 1336 að sálir hinna réttlátu sjái Guð strax eftir dauðann, eða eftir hreinsun, en þurfi ekki að bíða efsta dags.

Himinn er ekki staður í geimnum. Kirkjan lýsir honum sem því að sjá Guð eins og hann er, augliti til auglitis, og hefur kallað það sælusýn. Ágústínus endaði Borg Guðs á því að þar muni menn hvílast og sjá, sjá og elska, elska og lofa.

Það er ekki einmanaleg sýn. Himinn er samfélag allra sem eru hjá Guði, og um það er fjallað í greininni um samfélag heilagra.

Samkvæmt kenningu kirkjunnar þurfa sumir sem deyja í náð Guðs, en bera enn ummerki syndarinnar, að hreinsast áður en þeir sjá hann. Það er ekki refsing í sama skilningi og helvíti heldur fullkomnun þess sem þegar er hafið.

Páll talar um verk sem prófað er í eldi, þar sem maðurinn sjálfur frelsast eins og úr eldi. Kirkjufeðurnir lásu staðinn á ýmsa vegu, og hann er ekki eina stoð kenningarinnar. Um bænir fyrir hinum látnu og tilskipun Trentóþingsins er fjallað í greininni um samfélag heilagra og ekki endurtekið hér.

Kirkjan kennir að helvíti sé til og að það sé eilíft. Hún lýsir því fyrst og fremst sem aðskilnaði frá Guði, sem maðurinn velur sjálfur með því að hafna kærleika hans til hinstu stundar. Guð sendir engan þangað sem ekki hefur valið það.

Hugmyndin um að allir, jafnvel djöflarnir, snúi að lokum aftur til Guðs var kennd við Órígenes og hafnað á sjöttu öld. Kirkjan hefur hins vegar aldrei lýst því yfir um nokkurn einstakan mann að hann sé fordæmdur, og hún biður fyrir öllum.

Myndirnar sem Nýja testamentið notar, eldur og myrkur, eru myndir. Kirkjan hefur ekki skilgreint hvernig helvíti er, aðeins að það sé raunverulegt og að það sé varanlegt.

Kristin von endar ekki á því að sálin fari til himins. Trúarjátningin segir að holdið rísi upp, og kirkjan kennir að við endurkomu Krists fái hinir dánu líkama sína aftur, ummyndaða en sína eigin.

Ágústínus eyddi síðustu bók Borgar Guðs í þessa spurningu og sagði að sá líkami yrði ekki minni en sá sem menn áttu, heldur heill og án þess sem aflagaði hann.

Og Opinberunarbókin endar ekki á himni heldur á nýjum himni og nýrri jörð, þar sem Guð býr meðal manna. Sköpunin verður ekki yfirgefin heldur endurnýjuð.