Þótt eg talaði tungum manna og engla, en hefði ekki kærleika, yrði eg hljómandi málmur eða hvellandi bjalla.
Og þótt eg hefði spádómsgáfu og vissi alla leyndardómana og alla þekkinguna, og þótt eg hefði alla trúna, svo að færa mætti fjöll úr stað, en hefði ekki kærleika, væri eg ekki neitt.
Og þótt eg deildi út öllum eigum mínum, og þótt eg framseldi líkama minn, til þess að eg yrði brendur, en hefði ekki kærleika, væri það mér gagnslaust.
Kærleikurinn er langlyndur, hann er góðviljaður. Kærleikurinn öfundar ekki; kærleikurinn er ekki raupsamur, hreykir sér ekki upp;
hann fremur ekkert ósæmilegt, leitar ekki síns eigin, reiðist ekki, tilreiknar ekki hið illa,
gleðst ekki yfir óréttvísinni, en samgleðst sannleikanum;
hann breiðir yfir alt, trúir öllu, vonar alt, umber alt.
Kærleikurinn þrotnar aldrei, en hvort sem það nú eru spádómsgáfur, þá munu þær líða undir lok, eða tungur, þær munu þrjóta, eða þekking, þá mun hún líða undir lok.
Því að þekking vor er í molum og spádómur vor er í molum,
en þegar hið fullkomna kemur, þá þverrar það sem er í molum.
Þegar eg var barn, talaði eg eins og barn, hugsaði eins og barn og ályktaði eins og barn; þegar eg gjörðist fulltíða maður, lagði eg af bernskuna.
Því að nú sjáum vér í spegli, í ráðgátu, en þá augliti til auglitis. Nú er þekking mín í molum, en þá mun eg gjörþekkja, eins og eg er sjálfur gjörþektur orðinn.
En nú varir trú, von og kærleikur, þetta þrent, en þeirra er kærleikurinn mestur.