Keppið eftir kærleikanum. Sækist eftir hinum andlegu gáfum, en einkum til þess að þér getið spáð.
Því að sá sem tungu talar, talar ekki fyrir menn, heldur fyrir Guð; því að enginn heyrir það, en hann talar í anda leyndardóma.
En sá, sem spáir, talar fyrir menn til uppbyggingar, áminningar og huggunar.
Sá sem tungu talar, uppbyggir sjálfan sig, en sá sem spáir, uppbyggir kirkjuna.
Eg vildi að þér töluðuð allir tungum, en þó enn meir, að þér gætuð spáð. En sá sem spáir, er meiri en sá sem talar tungum, nema hann þá útleggi það, til þess að kirkjan hljóti uppbyggingu.
En þótt eg nú, bræður, kæmi til yðar talandi tungum, hvað mundi eg gagna yður, ef eg þá ekki talaði til yðar annaðhvort með opinberun, eða með þekkingu, eða með spámannlegri gáfu, eða með kenningu?
Jafnvel hinir dauðu hlutir, sem gefa hljóð frá sér, hvort heldur er pípa eða harpa, ef þær gefa ekki mismunandi hljóð frá sér, hvernig ætti þá að skiljast, það sem leikið er á pípuna eða hörpuna?
Því að svo er um lúðurinn; gefi hann óskilmerkilegt hljóð, hver býr sig þá til bardaga?
Svo er og um yður; ef þér ekki með tungu yðar mælið fram skilmerkileg orð, hvernig verður það þá skilið, sem talað er? Því að þér talið þá eins og út í bláinn.
Hversu margar tegundir tungumála sem kunna að vera til í heiminum, alt er það þó mál.
Ef eg nú ekki þekki merkingu málsins, verð eg sem útlendingur fyrir þann sem talar, og hinn talandi útlendingur fyrir mig.
Þess vegna skuluð þér þá einnig, úr því þér sækist eftir andlegum gáfum, láta það vera kirkjunni til uppbyggingar, að þér leitist við að verða auðugir að þeim.
Þess vegna biðji sá er tungu talar, að hann geti útlagt.
Því að ef eg biðst fyrir með tungu, þá biður andi minn, en skilningur minn er ávaxtarlaus.
Hvernig er því þá varið? Eg vil biðja með andanum, en eg vil einnig biðja með skilningnum; eg vil lofsyngja með andanum, en eg vil einnig lofsyngja með skilningnum.
Annars, ef þú vegsamar með anda, hvernig á þá sá, er skipar sess hins fáfróða, að segja amen við þakkargjörð þinni, þar sem hann veit ekki, hvað þú ert að segja?
Því að þú getur að vísu þakkað fagurlega, en hinn uppbyggist ekki.
Eg þakka Guði, að eg fremur yður öllum tala tungum;
en á safnaðarsamkomu vil eg heldur tala fimm orð með skilningi mínum, til þess að eg geti frætt aðra, en tíu þúsund orð með tungu.
Bræður, verið ekki börn í dómgreind, heldur verið sem ungbörn í ilskunni, en verið fullorðnir í dómgreindinni.
Í lögmálinu er ritað: Með annarlegu tungutaki og annarlegum vörum mun eg tala til lýðs þessa, og eigi að heldur munu þeir heyra mig, segir Drottinn.
Þannig er þá tungutalið til tákns, ekki þeim sem trúa, heldur hinum vantrúuðu; en spámannlega gáfan er ekki fyrir hina vantrúuðu, heldur þá sem trúa.
Ef nú allur kirkjan kæmi saman og allir töluðu tungum, og inn kæmu fáfróðir menn eða vantrúaðir, mundu þeir þá ekki segja: Þér eruð óðir?
En ef allir töluðu af spámannlegum anda, en inn kæmi einhver vantrúaður eða fáfróður, yrði hann sannfærður af öllum og dæmdur af öllum.
Leyndardómar hjarta hans verða opinberir; og þannig mun hann falla fram á ásjónu sína og tilbiðja Guð, lýsandi yfir því, að Guð er sannarlega í yður.
Hvernig er það þá, bræður? Þegar þér komið saman, þá hefir hver sitt: einn sálm, einn kenningu, einn opinberun, einn tungutal, einn útlistun. Alt skal miða til uppbyggingar.
Séu einhverjir, sem tala tungu, mega þeir vera tveir eða í mesta lagi þrír, hver á eftir öðrum, og einn útlisti.
En ef ekki er neinn til að útlista, þá þegi hinn á safnaðarsamkomunni, en tali við sjálfan sig og við Guð.
En spámenn tali tveir eða þrír, og hinir aðrir skulu dæma um;
en fái einhver annar, sem þar situr, opinberun, þá þegi hinn fyrri.
Því að þér getið allir, hver á eftir öðrum, spáð, til þess að allir hljóti fræðslu og allir verði ámintir,
og andar spámanna eru spámönnum undirgefnir;
því að Guð er ekki Guð truflunarinnar, heldur friðarins.
Eins og í öllum söfnuðum hinna heilögu, skulu konur þegja á safnaðarsamkomunum, því að ekki er þeim leyft að tala, heldur skulu þær vera undirgefnar, eins og líka lögmálið segir.
En ef þær vilja fræðast um eitthvað, þá skulu þær spyrja eiginmenn sína heima. Því að það er ósæmilegt fyrir konu að tala á safnaðarsamkomu.
Eða er Guðs orð útgengið frá yður? Eða er það komið til yðar einna?
Ef nokkur þykist spámaður vera eða andamaður, hann skynji, að það sem eg skrifa yður, er boðorð Drottins.
Vilji einhver ekki við það kannast, þá kannist hann ekki við það!
Þess vegna, bræður mínir, leggið stund á að tala af spámannsanda, og aftrið því ekki, að talað sé tungum.
En alt fari fram sómasamlega og með reglu.