En eg birti yður, bræður, fagnaðarerindi það sem eg boðaði yður, sem þér og veittuð viðtöku, sem þér einnig standið stöðugir í,
sem þér og verðið hólpnir fyrir, ef þér haldið fast við orðið, sem eg boðaði yður fagnaðarerindið með, — nema svo skyldi vera, að þér hafið ófyrirsynju trúna tekið.
Því að það kendi eg yður fyrst og fremst, sem eg einnig hefi meðtekið, að Kristur dó vegna vorra synda samkvæmt ritningunum,
og að hann var grafinn, og að hann er upprisinn á þriðja degi samkvæmt ritningunum,
og að hann birtist Kefasi, síðan þeim tólf;
síðan birtist hann meira en fimm hundruð bræðrum í einu, sem flestir eru á lífi alt til þessa, en nokkrir eru sofnaðir.
Síðan birtist hann Jakobi, því næst postulunum öllum.
En síðast allra birtist hann einnig mér eins og ótímaburði;
því að eg er sístur postulanna, eg, sem ekki er þess verður að kallast posluli, með því að eg hefi ofsótt söfnuð Guðs.
En af Guðs náð er eg það sem eg er, og náð hans við mig hefir ekki orðið til ónýtis, heldur hefi eg erfiðað meira en þeir allir, þó ekki eg, heldur náðin Guðs með mér.
Hvort sem það því er eg eða þeir, þá prédikum vér þannig, og þannig hafið þér trúað.
En ef nú Kristur er prédikaður, að hann sé upprisinn frá dauðum, hvernig segja þá nokkrir á meðal yðar, að upprisa dauðra sé ekki til?
En ef ekki er til upprisa dauðra, þá er Kristur ekki heldur upprisinn;
en ef Kristur er ekki upprisinn, þá er ónýt prédikun vor, ónýt líka trú yðar.
En vér reynumst þá og ljúgvottar um Guð, því, að vér höfum vitnað á móti Guði, að hann hafi uppvakið Krist, sem hann hefir ekki uppvakið, svo framarlega sem dauðir ekki upprísa.
Því að ef dauðir ekki upprísa, er Kristur ekki heldur upprisinn;
en ef Kristur er ekki upprisinn, er trú yðar fánýt, þér eruð þá enn í syndum yðar,
og jafnframt einnig þeir glataðir, sem í Kristi eru sofnaðir.
Ef vér einungis í þessu lífi höfum sett von vora til Krists, þá erum vér aumkunarverðastir allra manna.
En nú er Kristur upprisinn frá dauðum sem frumgróði þeirra, sem sofnaðir eru.
Því að þar eð dauðinn kom fyrir mann, kemur og upprisa dauðra fyrir mann.
Því að eins og allir deyja í Adam, þannig munu allir lífgaðir verða í Kristi.
En sérhver í sinni röð: Kristur sem frumgróðinn. Því næst þeir sem Krists eru í tilkomu hans.
Síðan kemur endirinn, er hann setur ríkið Guði og föðurnum í hendur, er hann hefir að engu gjört alt veldi, öll yfirráð og kraft.
Því að honum ber að ríkja uns hann fær alla fjendurna lagða undir fætur sér.
Sem síðasti óvinur verður dauðinn að engu gjörður;
því að alt hefir hann lagt undir fætur honum. En þegar hann segir, að alt hafi verið lagt undir, er augljóst, að hann er undanskilinn, sem lagði alt undir hann.
En þegar alt er lagt undir hann, þá mun og sonurinn sjálfur leggja sig undir þann, er lagði alla hluti undir hann, til þess að Guð sé alt í öllum.
Til hvers væru menn annars að láta skírast fyrir hina dánu? Ef dauðir menn yfir höfuð rísa ekki upp, hvers vegna láta menn þá skíra sig fyrir þá?
Hvers vegna stofnum vér oss líka í hættu á hverri stundu?
Daglega dey eg, svo sannarlega sem eg, bræður, get hrósað mér af yður í Kristi Jesú, drotni vorum.
Hafi eg eingöngu að hætti manna barist við villidýr í Efesus, hvaða gagn hefi eg þá af því? Ef dauðir rísa ekki upp, etum þá og drekkum, því að á morgun deyjum vér!
Villist ekki; vondur félagskapur spillir góðum siðum.
Verið algáðir, eins og rétt er, og syndgið ekki; því að nokkrir hafa enga þekkingu á Guði. Yður til blygðunar segi eg það.
En nú kynni einhver að segja: Hvernig rísa dauðir upp? Og með hvaða líkama koma þeir?
Þú óvitri maður! það sem þú sáir, verður ekki lífgað nema það deyi.
Og er þú sáir, þá er það ekki líkaminn, sem verða á, sem þú sáir, heldur nakið frækorn, hvort sem það nú heldur er hveitikorns eða einhvers annars sæðis.
En Guð gefur því líkama eftir vild sinni, og hverri sæðistegund sinn líkama.
Ekki er alt hold sama hold; heldur er mannsins eitt, og hold kvikfjárins annað, eitt er hold fuglanna, og annað fiskanna.
Og til eru himneskir líkamir og jarðneskir líkamir. En reyndar er vegsemd hinna himnesku eitt, og hinna jarðnesku annað.
Eitt er ljómi sólarinnar, og annað ljómi tunglsins, og annað ljómi stjarnanna, því að stjarna ber af stjörnu í ljóma.
Þannig er og varið upprisu dauðra. Sáð er forgengilegu, en upprís óforgengilegt;
sáð er í vansæmd, en upprís í vegsemd; sáð er í veikleika, en upprís í styrkleika;
sáð er náttúrlegum líkama, en upprís andlegur líkami. Ef náttúrlegur líkami er til, þá er og til andlegur líkami.
Þannig er og ritað: Hinn fyrsti maður, Adam, varð að lifandi sál, hinn síðari Adam að lífgandi anda.
En hið andlega kemur ekki fyrst, heldur hið náttúrlega; því næst hið andlega.
Hinn fyrsti maður er frá jörðu, af moldu, hinn annar maður er frá himnum.
Eins og hinn jarðneski var, þannig eru og hinir jarðnesku; og eins og hinn himneski var, þannig eru og hinir himnesku.
Og eins og vér höfum borið mynd hins jarðneska, munum vér einnig bera mynd hins himneska.
En það segi eg, bræður, að hold og blóð getur eigi erft guðsríki, eigi erfir heldur hið forgengilega óforgengileikann.
Sjá, eg segi yður leyndardóm: Vér munum ekki allir sofna, en allir munum vér umbreytast
í einni svipan, á einu augabragði, við hinn síðasta lúður, því að lúðurinn mun gjalla, og hinir dauðu munu upprísa óforgengilegir, og vér munum umbreytast.
Því að þetta hið forgengilega á að íklæðast óforgengileikanum, og þetta hið dauðlega að íklæðast ódauðleikanum.
En þegar þetta hið forgengilega hefir íklæðst óforgengileikanum og þetta hið dauðlega hefir íklæðst ódauðleikanum, þá mun rætast orð það sem ritað er: Dauðinn er uppsvelgdur til sigurs.
Dauði, hvar er sigur þinn? Dauði, hvar er broddur þinn?
En syndin er broddur dauðans, en lögmálið afl syndarinnar.
Guði séu þakkir, sem gefur oss sigurinn fyrir Drottin vorn Jesúm Krist!
Þess vegna, mínir elskuðu bræður, verið fastir, óbifanlegir, síauðugir í verki Drottins, vitandi, að erfiði yðar er ekki árangurslaust í drotni.