Og er þau höfðu matast, leiddu þeir unga manninn inn til hennar.
Og Tóbías minntist orða engilsins, tók hluta af lifrinni úr mal sínum og lagði hana á glóandi kol.
Þá tók Rafael engill djöfulinn og batt hann í eyðimörk hins efra Egyptalands.
Þá áminnti Tóbías meyna og sagði við hana: „Sara, rís upp, og biðjum til Guðs í dag og á morgun og hinn næsta dag, því að þessar þrjár nætur erum vér Guði tengd; og er hin þriðja nótt er liðin, munum vér vera í vorri eigin hjúskaparsambúð.
Því að vér erum börn hinna heilögu og megum eigi tengjast eins og heiðingjar, sem eigi þekkja Guð.“
Þau risu því bæði upp og báðu innilega bæði saman, að þeim yrði heilsa veitt.
Og Tóbías sagði: „Drottinn, Guð feðra vorra, blessi þig himnarnir og jörðin og hafið og lindirnar og fljótin og allar skepnur þínar, sem í þeim eru.
Þú gjörðir Adam af leiri jarðar og gafst honum Evu til meðhjálpar.
Og nú, Drottinn, þú veist, að eigi tek eg systur mína mér að eiginkonu vegna holdlegrar fýsnar, heldur einungis af ást til niðja, í hverjum nafn þitt megi blessað verða um aldir alda.“
Og Sara sagði og: „Miskunna oss, Drottinn, miskunna oss, og lát oss bæði eldast saman við heilsu.“
Og svo bar við um hanagal, að Ragúel bauð að kalla á þjóna sína, og þeir fóru með honum saman að grafa gröf.
Því að hann sagði: „Vera má, að honum hafi hent á sama hátt sem hinum sjö mönnunum, er inn gengu til hennar.“
Og er þeir höfðu búið gröfina, sneri Ragúel aftur til konu sinnar og sagði við hana:
„Send eina af þernum þínum, og láttu hana sjá, hvort hann sé dáinn, svo að eg megi greftra hann, áður en dagur rennur.“
Hún sendi því eina af þjónustumeyjum sínum, og hún gekk inn í herbergið og fann þau heil og ósködduð, sofandi bæði saman.
Og hún sneri aftur og bar hin góðu tíðindi, og Ragúel og Anna kona hans lofuðu Drottin
og sögðu: „Vér blessum þig, Drottinn, Guð Ísraels, af því að eigi hefur farið sem vér grunuðum.
Því að þú hefur sýnt oss miskunn þína og útilokað frá oss óvininn, sem ofsótti oss.
Og þú hefur aumkast yfir tvö einkabörn. Lát þau, Drottinn, blessa þig enn fyllilegar og færa þér fórn lofgjörðar þinnar og heilsu sinnar, svo að allar þjóðir megi vita, að þú einn ert Guð á allri jörðunni.“
Og þegar bauð Ragúel þjónum sínum að fylla aftur gröfina, sem þeir höfðu gjört, áður en dagur rynni.
Og hann bað konu sína að búa veislu og reiða fram alls konar vistir, sem nauðsynlegar eru þeim, er í ferð leggja.
Hann lét og slátra tveimur alikúm og fjórum sauðum og búa veislu öllum nágrönnum sínum og öllum vinum sínum.
Og Ragúel særði Tóbías að dveljast hjá sér tvær vikur.
Og af öllu því, sem Ragúel átti, gaf hann Tóbíasi helminginn og gjörði honum bréf um, að sá helmingur, sem eftir stæði, skyldi og eftir þeirra dag falla til Tóbíasar.