Og þeir gengu inn til Ragúels, og Ragúel tók þeim með fögnuði.
Og Ragúel leit á Tóbías og sagði við Önnu konu sína: „Hversu líkur er þessi ungi maður frænda mínum!“
Og er hann hafði mælt þessi orð, sagði hann: „Hvaðan eruð þér, ungu menn, bræður vorir?“
En þeir sögðu: „Vér erum af ættkvísl Naftalí, af hinum herleiddu í Nínive.“
Og Ragúel sagði við þá: „Þekkið þér Tóbías bróður minn?“ Og þeir sögðu: „Vér þekkjum hann.“
Og er hann talaði margt gott um hann, sagði engillinn við Ragúel: „Tóbías, sem þú spyrð um, er faðir þessa unga manns.“
Og Ragúel gekk til hans og kyssti hann með tárum, og grátandi um háls honum sagði hann: „Blessun sé yfir þér, sonur minn, því að þú ert sonur góðs og dyggðugs manns.“
Og Anna kona hans og Sara dóttir þeirra grétu.
Og er þau höfðu talað saman, bauð Ragúel að slátra sauð og búa veislu. Og er hann bauð þeim að setjast til borðs,
sagði Tóbías: „Eg mun hvorki eta né drekka hér í dag, nema þú veitir mér fyrst bón mína og heitir að gefa mér Söru dóttur þína.“
Er Ragúel heyrði þetta, varð hann hræddur, því að hann vissi, hvað hent hafði þá sjö menn, sem gengið höfðu inn til hennar, og hann tók að óttast, að hið sama kynni og að henda þennan. Og meðan hann var í vafa og svaraði engu bón hans,
sagði engillinn við hann: „Óttast eigi að gefa þessum manni hana, því að þeim, sem óttast Guð, ber dóttir þín að verða eiginkona; fyrir því gat enginn annar hana eignast.“
Þá sagði Ragúel: „Eigi efa eg, að Guð hafi litið til bæna minna og tára frammi fyrir sér.
Og eg trúi, að hann hafi þess vegna látið yður koma til mín, að þessi mær yrði gefin einum af sínu eigin frændliði, samkvæmt lögmáli Móse. Og efa nú eigi, að eg mun gefa þér hana.“
Og hann tók hægri hönd dóttur sinnar og lagði hana í hægri hönd Tóbíasar og sagði: „Guð Abrahams og Guð Ísaks og Guð Jakobs sé með yður, og megi hann tengja yður saman og fullkomna blessun sína í yður.“
Og þeir tóku bókfell og gjörðu hjúskaparbréf.
Og síðan gjörðu þeir sér glaðan dag og lofuðu Guð.
Og Ragúel kallaði til sín Önnu konu sína og bað hana búa annað herbergi.
Og hún leiddi Söru dóttur sína þangað inn, og hún grét.
Og hún sagði við hana: „Ver hughraust, dóttir mín. Drottinn himinsins gefi þér gleði fyrir þá þraut, sem þú hefur þolað.“