Og Tóbías hélt áfram, og hundurinn fylgdi honum, og hann gisti hina fyrstu nótt við fljótið Tígris.
Og hann gekk út að þvo fætur sína, og sjá, ferlegur fiskur kom upp til að gleypa hann.
Og Tóbías varð hræddur við hann og hrópaði hárri röddu og sagði: „Herra, hann ræðst á mig!“
Og engillinn sagði við hann: „Grip hann um tálknið og drag hann að þér.“ Og er hann hafði svo gjört, dró hann hann upp á land, og fiskurinn tók að engjast fyrir fótum hans.
Þá sagði engillinn við hann: „Tak innyfli fiskjarins og geym þér hjarta hans og gall og lifur, því að þessir hlutir eru nauðsynlegir til nytsamra lækninga.“
Og er hann hafði svo gjört, steikti hann kjöt fiskjarins, og þeir höfðu það með sér á leiðinni; hitt söltuðu þeir, svo mikið sem þeim mátti duga, þar til þeir kæmu til Rages, borgar Meda.
Þá spurði Tóbías engilinn og sagði við hann: „Eg bið þig, Asarías bróðir, seg mér, við hverju eru þessir hlutir góðir, sem þú baðst mig að geyma af fiskinum?“
Og engillinn svaraði og sagði við hann: „Ef þú leggur lítið stykki af hjarta hans á glóð, þá rekur reykurinn af því burt hvers kyns illa anda, hvort heldur frá manni eða konu, svo að þeir koma eigi framar til þeirra.
Og gallið er gott til að smyrja augu, þar sem hvít skæni er í, og þau munu læknast.“
Og Tóbías sagði við hann: „Hvar viltu, að vér gistum?“
Og engillinn svaraði og sagði: „Hér er maður, Ragúel að nafni, náinn frændi ættkvíslar þinnar, og hann á dóttur, sem heitir Sara, en hvorki son né aðra dóttur á hann utan hana.
Allar eigur hans ber þér að hljóta, og þú skalt taka hana þér að eiginkonu.
Bið því föður hennar um hana, og hann mun gefa þér hana að eiginkonu.“
Þá svaraði Tóbías og sagði: „Eg heyri, að hún hafi verið gefin sjö mönnum og að þeir hafi allir dáið; enn fremur hef eg heyrt, að illur andi hafi drepið þá.
Nú er eg hræddur um, að hið sama komi og yfir mig; og þar sem eg er einkabarn foreldra minna, mundi eg leiða elli þeirra með harmi niður til heljar.“
Þá sagði Rafael engill við hann: „Heyr mig, og eg mun sýna þér, hverjir þeir eru, sem djöfullinn fær vald yfir.
Því að þeir, sem svo ganga í hjónaband, að þeir útiloka Guð frá sjálfum sér og frá huga sínum og gefa sig fýsn sinni á vald, eins og hesturinn og múlasninn, sem eigi hafa skyn — yfir þeim hefur djöfullinn vald.
En þú, er þú tekur hana, gakk inn í svefnherbergið og haltu þér skírlífum frá henni í þrjá daga og gef þig að engu öðru en bænum með henni.
Og á þeirri nóttu legg lifur fiskjarins á eldinn, og djöfullinn mun burt rekinn verða.
En hina aðra nótt munt þú tekinn verða í samfélag hinna heilögu ættfeðra.
Og hina þriðju nótt munt þú blessun hljóta, að heilbrigð börn megi af yður fæðast.
Og er hin þriðja nótt er liðin, skalt þú taka meyna með ótta Drottins, knúinn fremur af ást til barna en af fýsn, svo að þú megir í niðju Abrahams blessun hljóta í börnum.“