Þá svaraði Tóbías föður sínum og sagði: „Alt það, sem þú hefur boðið mér, faðir, mun eg gjöra.
En hvernig eg fæ þetta fé, veit eg eigi. Hann þekkir mig eigi, og eg þekki hann eigi. Hvaða jarteikn á eg að gefa honum? Og aldrei hef eg þekkt veginn, sem þangað liggur.“
Þá svaraði faðir hans honum og sagði: „Eg hef skuldabréf hans hjá mér, og er þú sýnir honum það, mun hann þegar greiða.
En far þú nú og leita þér að trúum manni, er fari með þér gegn kaupi, svo að þú megir taka við fénu, meðan eg er enn á lífi.“
Þá gekk Tóbías út og fann fagran ungan mann, sem stóð gyrtur og virtist búinn til ferðar.
Og hann vissi eigi, að hann var engill Guðs; hann heilsaði honum og sagði: „Hvaðan ert þú, góði ungi maður?“
En hann svaraði: „Af Ísraelsmönnum.“ Og Tóbías sagði við hann: „Þekkir þú veginn, sem liggur til lands Meda?“
Og hann svaraði: „Eg þekki hann, og oft hef eg gengið um alla vegu þess, og eg hef dvalist hjá Gabelusi bróður vorum, sem býr í Rages, borg í Medíu, er stendur á Ekbatanafjalli.“
Og Tóbías sagði við hann: „Bíð mín, eg bið þig, þar til eg segi föður mínum þetta sama.“
Þá gekk Tóbías inn og sagði föður sínum alt þetta. Og faðir hans undraðist og óskaði þess, að hann kæmi inn til sín.
Hann gekk því inn og heilsaði honum og sagði: „Gleði sé með þér ávallt.“
Og Tóbías sagði: „Hvers konar gleði getur mér orðið, sem sit í myrkri og sé eigi ljós himinsins?“
Og ungi maðurinn sagði við hann: „Ver hughraustur; lækning þín frá Guði er í nánd.“
Og Tóbías sagði við hann: „Getur þú fylgt syni mínum til Gabelusar í Rages, borg í Medíu? Og er þú kemur aftur, mun eg greiða þér kaup þitt.“
Og engillinn sagði við hann: „Eg mun fylgja honum þangað og leiða hann aftur til þín.“
Og Tóbías sagði við hann: „Eg bið þig, seg mér, af hvaða ætt eða hvaða ættkvísl ert þú?“
Og Rafael engill svaraði: „Leitar þú ættar þess, sem þú leigir, eða leiguþjónsins sjálfs, er fara skal með syni þínum?
En til þess að eg geri þig eigi órólegan: Eg er Asarías, sonur Ananíasar hins mikla.“
Og Tóbías svaraði: „Þú ert af mikilli ætt. En eg bið þig, ver eigi reiður, þótt eg vildi vita ætt þína.“
Og engillinn sagði við hann: „Eg mun leiða son þinn heilan á leið og færa þér hann aftur heilan.“
Og Tóbías svaraði og sagði: „Góða ferð hafið þér, og Guð sé með yður á vegi yðar, og engill hans fylgi yður.“
Þá er alt var búið, sem hafa skyldi í ferðinni, kvaddi Tóbías föður sinn og móður, og þeir lögðu af stað báðir saman.
Og er þeir voru farnir, tók móðir hans að gráta og segja: „Þú hefur tekið staf elli vorrar og sent hann burt frá oss.
Eg vildi, að féð, sem þú hefur sent hann eftir, hefði aldrei verið til.
Því að fátækt vor var oss nóg, að vér mættum telja það sem auðæfi að sjá son vorn.“
Og Tóbías sagði við hana: „Grát eigi. Sonur vor mun komast þangað heill og aftur til vor heill, og augu þín munu sjá hann.
Því að eg trúi, að hinn góði engill Guðs fylgi honum og skipi öllu vel, sem um hann er gjört, svo að hann muni aftur til vor koma með gleði.“
Við þessi orð hætti móðir hans að gráta og þagði.