Þá andvarpaði Tóbías og tók að biðja með tárum og mælti:
„Réttlátur ert þú, Drottinn, og allir dómar þínir eru réttlátir, og allir vegir þínir eru miskunn og sannleikur og réttur.
Og nú, Drottinn, minnstu mín og hefn eigi synda minna; minnstu hvorki afbrota minna né foreldra minna.
Því að vér höfum eigi hlýtt boðorðum þínum, og fyrir því erum vér ofurseldir ráni og herleiðingu og dauða og erum orðnir að háðkvæði og spotti meðal allra þjóða, sem þú hefur tvístrað oss á meðal.
Og nú, Drottinn, miklir eru dómar þínir, því að vér höfum eigi breytt eftir fyrirmælum þínum og eigi gengið í einlægni fyrir augliti þínu.
Og nú, Drottinn, gjör við mig eftir vilja þínum og bjóð, að andi minn verði tekinn í friði, því að betra er mér að deyja en að lifa.“
Nú bar svo við sama dag, að Sara, dóttir Ragúels, í Rages, borg í Medíu, varð fyrir ámæli af einni af þjónustumeyjum föður síns,
því að hún hafði verið gefin sjö mönnum, og illur andi, að nafni Asmódeus, hafði drepið þá, er þeir gengu fyrst inn til hennar.
Og er hún ávítaði meyna fyrir yfirsjón hennar, svaraði hún og sagði: „Aldrei megum vér sjá son né dóttur eftir þig á jörðunni, þú morðingi manna þinna!
Ætlar þú og að drepa mig, eins og þú hefur þegar drepið sjö menn?“ Við þessi orð gekk hún upp í loftsal húss síns, og í þrjá daga og þrjár nætur neytti hún hvorki matar né drykkjar,
heldur hélt hún áfram bæn með tárum og bað Guð, að hann frelsaði hana frá þessu ámæli.
Og svo bar við á þriðja degi, er hún var að ljúka bæn sinni og lofa Drottin,
að hún mælti: „Blessað sé nafn þitt, Guð feðra vorra, þú sem sýnir miskunn, er þú hefur reiður verið, og fyrirgefur á neyðartíma syndir þeirra, sem þig ákalla.
Til þín, Drottinn, sný eg ásjónu minni; til þín beini eg augum mínum.
Eg bið þig, Drottinn, að þú leysir mig úr fjötrum þessa ámælis, ella tak mig burt af jörðunni.
Þú veist, Drottinn, að eg hef aldrei girnst mann og hef varðveitt sálu mína hreina af allri fýsn.
Aldrei hef eg slegist í för með þeim, sem leika sér, og eigi hef eg gjört mig hluttakanda með þeim, sem ganga í léttúð.
En mann samþykkti eg að taka mér með ótta þínum, eigi með fýsn minni.
Og annaðhvort var eg þeirra óverðug, eða þeir voru ef til vill mín eigi verðir, því að vera má, að þú hafir geymt mig öðrum manni.
Því að ráð þitt er eigi á valdi manns.
En þess er hver sá viss, sem tilbiður þig, að líf hans, sé það undir raun, mun krýnt verða; og sé það undir þrengingu, mun það frelsast; og sé það undir ögun, mun því leyft verða að koma til miskunnar þinnar.
Því að þú hefur eigi unun af glötun vorri, þar sem þú lætur logn koma eftir storm og hellir gleði yfir eftir tár og grát.
Blessað sé nafn þitt, Guð Ísraels, um aldir alda.“
Á þeirri stundu voru bænir þeirra beggja heyrðar fyrir augliti dýrðar hins hæsta Guðs,
og hinn heilagi engill Drottins, Rafael, var sendur til að lækna þau bæði, sem bænir voru fyrir bornar á sömu stundu frammi fyrir Drottni.