En eftir þetta, þá er hátíð Drottins var haldin og góð máltíð búin í húsi Tóbíasar,
sagði hann við son sinn: „Far þú og sæk nokkra af ættkvísl vorri, þá sem óttast Guð, að þeir haldi veislu með oss.“
Og er hann var farinn, kom hann aftur og sagði honum, að einn af Ísraelsmönnum lægi veginn á strætinu. Og hann spratt þegar upp frá sæti sínu við borðið, lét máltíð sína eftir og kom fastandi að líkinu.
Og hann tók það upp og bar það á laun í hús sitt, til þess að hann mætti greftra hann með varúð, er sól væri sest.
Og er hann hafði falið líkið, át hann brauð sitt með sorg og ótta,
og minntist orðsins, sem Drottinn talaði fyrir munn Amosar spámanns: „Hátíðir yðar skulu snúast í harmakvein og sorg.“
En er sól var sest, gekk hann út og greftraði hann.
Nú ávítuðu allir nágrannar hans hann og sögðu: „Þegar var boðið að drepa þig sakir þessa máls, og naumlega slappst þú undan dauðadómi — og greftrar þú enn hina dánu?“
En Tóbías, sem óttaðist Guð meira en konunginn, bar burt lík þeirra, sem drepnir voru, faldi þau í húsi sínu og greftraði þau um miðnætti.
Nú bar svo við einn dag, að hann kom þreyttur heim af greftrun, lagðist niður við vegginn og sofnaði.
Og er hann svaf, féll heitur dritur úr svöluhreiðri í augu hans, og hann varð blindur.
En þessa raun leyfði Drottinn að yfir hann kæmi, til þess að eftirkomendunum yrði gefið dæmi um þolinmæði hans, eins og um hinn heilaga Job.
Því að hann hafði ávallt óttast Guð frá barnæsku og haldið boðorð hans, og hann möglaði eigi gegn Guði, þótt böl blindunnar hefði yfir hann komið,
heldur stóð hann óhagganlegur í ótta Guðs og þakkaði Guði alla ævidaga sína.
Því að eins og konungarnir smánuðu hinn heilaga Job, svo hæddu frændur hans og ættmenn líferni hans og sögðu:
„Hvar er von þín, sem þú gafst ölmusur fyrir og greftraðir hina dánu?“
En Tóbías ávítaði þá og mælti: „Talið eigi svo,
því að vér erum börn hinna heilögu og væntum þess lífs, sem Guð mun gefa þeim, er aldrei breyta trú sinni á hann.“
Nú gekk Anna kona hans daglega til vefnaðarvinnu, og hún færði heim það, sem hún gat aflað þeim til lífsviðurværis með handavinnu sinni.
Þá bar svo við, að hún fékk ungt kið að launum og hafði það heim með sér.
Og er maður hennar heyrði það jarma, sagði hann: „Gætið að, að það sé eigi stolið. Skilið því aftur til eigenda þess, því að oss er eigi leyfilegt að eta né snerta neitt það, sem af þjófnaði kemur.“
Við þessi orð reiddist kona hans og svaraði: „Auðsætt er, að von þín er að engu orðin, og ölmusur þínar koma nú í ljós.“
Og með þessum og öðrum þvílíkum orðum ávítaði hún hann.