Tóbías, af ættkvísl og borg Naftalí — sem er í efri hluta Galíleu, fyrir ofan Naasson, handan vegarins sem liggur til vesturs, og hefur borgina Sefet á hægri hönd —
var hertekinn á dögum Salmanassars, konungs Assýringa; en jafnvel í herleiðingu sinni hvarf hann eigi frá vegi sannleikans,
heldur gaf hann daglega alt, sem hann gat aflað, bræðrum sínum, samföngum sínum, er voru af ætt hans.
Og þótt hann væri yngri en nokkur af ættkvísl Naftalí, gjörði hann þó ekkert barnalegt í verki sínu.
Og er allir gengu til gullkálfanna, sem Jeróbóam Ísraelskonungur hafði gjöra látið, flýði hann einn samfélag þeirra allra,
en fór til Jerúsalem, til musteris Drottins, og tilbað þar Drottin, Guð Ísraels, og færði trúlega alla frumgróða sína og tíundir sínar,
svo að á þriðja ári gaf hann allar tíundir sínar til trúskiptinga og útlendinga.
Þetta og þvílíkt gætti hann, þá er hann var enn sveinn, samkvæmt lögmáli Guðs.
En er hann var orðinn maður, tók hann sér Önnu að eiginkonu, af ættkvísl sinni, og gat við henni son, sem hann nefndi eftir sjálfum sér.
Og frá barnæsku kenndi hann honum að óttast Guð og halda sér frá allri synd.
Og er hann var kominn í herleiðingu, með konu sinni og syni og allri ættkvísl sinni, til borgarinnar Nínive,
þá varðveitti hann sálu sína og saurgaðist aldrei af mat þeirra, þótt allir ætu af kjötmeti heiðingjanna.
Og af því að hann minntist Drottins af öllu hjarta sínu, gaf Guð honum náð í augum Salmanassars konungs.
Og konungur gaf honum leyfi til að fara hvert sem hann vildi, með frelsi til að gjöra hvað sem honum líkaði.
Fór hann því til allra, sem í herleiðingu voru, og veitti þeim heilnæmar áminningar.
Og er hann var kominn til Rages, borgar í Medíu, og hafði tíu talentur silfurs af því, sem konungur hafði heiðrað hann með,
og hann sá Gabelus, einn af ættkvísl sinni, í nauðum staddan meðal mikils fjölda frænda sinna, þá fékk hann honum fyrrnefnda fjárhæð gegn skuldabréfi.
En löngu síðar, þá er Salmanassar konungur var dáinn og Sanheríb sonur hans ríkti í hans stað og hataði Ísraelsmenn,
gekk Tóbías daglega um meðal allra frænda sinna, huggaði þá og útbýtti hverjum og einum af eigum sínum, eftir því sem hann mátti.
Hann seddi hungraða og klæddi nakta og var kostgæfinn að greftra hina dánu og þá, sem drepnir voru.
Og er Sanheríb konungur kom aftur á flótta frá Júdeu vegna þess mannfalls, sem Guð hafði látið yfir hann koma sakir guðlasts hans, og drap í reiði sinni marga af Ísraelsmönnum, þá greftraði Tóbías lík þeirra.
En er konungi var sagt frá því, bauð hann að taka hann af lífi og tók allar eigur hans.
En Tóbías flýði nakinn burt með syni sínum og konu sinni og lá í leyni, því að margir elskuðu hann.
En eftir fjörutíu og fimm daga var konungurinn drepinn af sonum sínum.
Og Tóbías sneri aftur til húss síns, og allar eigur hans voru honum aftur fengnar.