Hún nær því frá einu endimarki til annars með mætti og skipar öllu ljúflega.
Hana hef eg elskað og hennar leitað frá æsku minni og þráð að taka hana mér að brúði, og eg varð elskhugi fegurðar hennar.
Hún gjörir tign sína dýrlega með því að umgangast Guð; já, og Drottinn allra hluta hefur elskað hana.
Því að hún er sú, sem kennir þekking á Guði og velur verk hans.
Og ef auðæfa er óskað í lífinu, hvað er auðugra en spekin, sem alla hluti gjörir?
Og ef skynsemin vinnur, hver er þá listfengari smiður en hún á því, sem er?
Og ef maður elskar réttlæti, þá hafa erfiði hennar miklar dyggðir; því að hún kennir hófstillingu og hyggindi og réttlæti og hugprýði, en gagnlegra en það geta menn ekkert átt í lífinu.
Og ef maður þráir mikla þekking, þá veit hún hið liðna og dæmir um hið ókomna; hún þekkir fínleika ræðunnar og lausn þrautanna; hún þekkir tákn og undur, áður en þau verða, og atburði tíma og alda.
Fyrir því ásetti eg mér að taka hana til mín, að hún byggi með mér, því að eg vissi, að hún mundi miðla mér af gæðum sínum og verða mér huggun í áhyggjum mínum og harmi.
Hennar vegna mun eg dýrð hljóta meðal fjöldans og heiður hjá öldungunum, þótt eg sé ungur.
Og eg mun reynast skjótur til skilnings í dómi og verða dáður í augum hinna voldugu, og ásjónur höfðingjanna munu undrast mig.
Þeir munu bíða mín, er eg þegi, og þeir munu líta til mín, er eg tala; og ef eg tala lengi, munu þeir leggja hendur sínar á munn sér.
Enn fremur mun eg fyrir hana hljóta ódauðleika og láta eftir mig eilífa minning þeim, sem eftir mig koma.
Eg mun skipa lýðnum, og þjóðir munu mér undirgefnar verða.
Ógurlegir konungar munu óttast mig, er þeir heyra; meðal fjöldans mun eg reynast góður og hraustur í hernaði.
Þegar eg geng inn í hús mitt, mun eg hvílast með henni, því að umræða hennar hefur enga beiskju né samvist hennar nokkurn leiða, heldur gleði og fögnuð.
Er eg hugsaði þetta með sjálfum mér og íhugaði það í hjarta mínu, að það sé ódauðleiki að vera speki tengdur,
og að mikil unun sé í vináttu hennar og ótæmandi auður í verkum handa hennar og speki í því að ræða við hana og dýrð í samfélagi orða hennar — þá gekk eg um og leitaði, að eg mætti taka hana til mín.
Og eg var gjörvilegt barn og hafði hlotið góða sál.
Og með því að eg var betri, kom eg í óflekkaðan líkama.
Og er eg vissi, að eg gæti eigi með öðru móti verið skírlífur, nema Guð gæfi það — og það var og atriði spekinnar að vita, hvers gjöf það væri — þá gekk eg til Drottins og bað hann og sagði af öllu hjarta mínu: