Eg er og sjálfur dauðlegur maður, eins og allir aðrir, og af kyni hans, sem fyrstur var af jörðu gjörður; og í kviði móður minnar var eg myndaður til að verða hold.
Á tíu mánaða tíma var eg saman settur í blóði, af sæði manns og með þátttöku svefnsins unaðar.
Og fæddur dró eg að mér hið sameiginlega loft og féll á jörðina, sem öllum er söm gjörð, og hin fyrsta rödd, sem eg gaf frá mér, var grátur, eins og hjá öllum öðrum.
Eg var uppfóstraður í reifum og með mikilli umhyggju.
Því að enginn konunganna hafði annað upphaf fæðingar.
Því að allir menn eiga eina inngöngu í lífið og hina sömu útgöngu.
Fyrir því óskaði eg, og skilningur var mér gefinn; og eg ákallaði Guð, og andi spekinnar kom yfir mig.
Og eg tók hana fram yfir konungsríki og hásæti og taldi auðæfi einskis virði í samanburði við hana.
Og eigi jafnaði eg neinum dýrum steini við hana, því að alt gull er í samanburði við hana sem lítill sandur, og silfur skal talið sem leir hjá henni.
Eg elskaði hana framar heilsu og fegurð og kaus að hafa hana í stað ljóss, því að ljós hennar verður eigi slökkt.
Nú komu öll gæði til mín ásamt henni og ótölulegur auður fyrir hendur hennar.
Og eg gladdist yfir öllu þessu, því að þessi speki gekk á undan mér, og eigi vissi eg, að hún var móðir alls þessa.
Hana hef eg lært án falsvísi og miðla henni án öfundar, og auðæfum hennar leyni eg eigi.
Því að hún er ótæmandi fjársjóður mönnum, og þeir, sem hann nota, verða vinir Guðs, því að þeir eru lofaðir fyrir gjöf agans.
Og Guð hefur gefið mér að tala eins og eg vil og að hugsa hugsanir, sem verðar séu þess, sem mér er gefið, því að hann er leiðtogi spekinnar og stjórnandi hinna vitru.
Því að í hans hendi erum bæði vér og orð vor og öll speki og þekking og kunnátta verkanna.
Því að hann hefur gefið mér sanna þekking á því, sem er: að þekkja skipan alls heimsins og krafta frumefnanna,
upphaf og endi og miðju tímanna, umskipti í rásum þeirra og breytingar árstíðanna,
hringrás ársins og stöðu stjarnanna,
eðli lifandi vera og æði villidýra, afl vindanna og hugsanir manna, mismun jurtanna og krafta rótanna.
Og alla þá hluti, sem huldir eru og eigi fyrirséðir, hef eg lært, því að spekin, sem er smiður allra hluta, kenndi mér.
Því að í henni er andi skilningsins: heilagur, einn, margbreyttur, fíngjörður, málsnjall, virkur, óflekkaður, viss, ljúfur, elskandi það sem gott er, skjótur, sem ekkert hindrar, velgjörðasamur,
mildur, góðviljaður, staðfastur, öruggur, tryggur, alls megnugur, alt yfirsjáandi og umlykjandi alla anda, skynsamur, hreinn, fíngjörður.
Því að spekin er virkari en allir virkir hlutir, og hún nær alls staðar sakir hreinleika síns.
Því að hún er gufa af mætti Guðs og hrein útstreymi af dýrð hins almáttuga Guðs; og fyrir því kemur ekkert saurugt inn í hana.
Því að hún er ljómi hins eilífa ljóss og flekklaus spegill tignar Guðs og mynd gæsku hans.
Og þótt hún sé ein, megnar hún alla hluti, og þótt hún sé hin sama í sjálfri sér, endurnýjar hún alla hluti; og gegnum kynslóðirnar gengur hún inn í heilagar sálir og gjörir menn að vinum Guðs og spámönnum.
Því að Guð elskar engan nema þann, sem býr með speki.
Því að hún er fegurri en sólin og yfir allri skipan stjarnanna; borin saman við ljósið reynist hún því fremri.
Því að eftir ljósinu kemur nóttin, en engin illska fær yfirbugað speki.