Því að dómar þínir, Drottinn, eru miklir, og orð þín verða eigi tjáð; fyrir því hafa óagaðar sálir villst.
Því að meðan hinir óguðlegu hugðust geta drottnað yfir hinni heilögu þjóð, lágu þeir sjálfir fjötraðir böndum myrkursins og langrar nætur, innilokaðir í húsum sínum, útlægir frá hinni eilífu forsjón.
Og meðan þeir hugðust leynast í myrkum syndum sínum, voru þeir tvístraðir undir dimmri blæju gleymskunnar, hræðilega óttaslegnir og hrelldir af afar mikilli skelfingu.
Því að eigi varði heldur fylgsnið, sem geymdi þá, þá við ótta; því að hljóð, sem ofan bárust, hrelldu þá, og döpur sýnir birtust þeim og skelfdu þá.
Og enginn máttur elds gat gefið þeim ljós, né gátu hinir skæru logar stjarnanna lýst upp þá hræðilegu nótt.
En þeim birtist skyndilegur eldur, mjög ógurlegur; og lostnir ótta við þá ásjónu, sem eigi sást, töldu þeir það, sem þeir sáu, verra en það var.
Og tál töfralistar þeirra var niður lagt, og hrós þeirra af speki var háðulega ávítað.
Því að þeir, sem hétu að reka burt ótta og hrellingar frá sjúkri sál, voru sjálfir sjúkir af hlægilegum ótta.
Því að þótt ekkert ógurlegt truflaði þá, dóu þeir af ótta, skelfdir af því, að dýr gengu hjá og höggormar hvæstu, og neituðu að sjá loftið, sem með engu móti varð umflúið.
Því að með því að illskan er huglaus, ber hún vitni um fordæmingu sína, því að hrellt samviska spáir ávallt hörmulegum hlutum.
Því að óttinn er ekkert annað en það, að liðveisla hugsunarinnar er upp gefin.
Og eftir því sem minni er væntingin að innan, því meiri telur hún fáfræðina um þá orsök, sem kvölinni veldur.
En þeir, sem á þeirri nóttu, er ekkert varð aðhafst og sem kom yfir þá úr hinni neðstu og dýpstu helju, sváfu hinn sama svefn,
voru ýmist ónáðaðir af ótta við óvætti, ýmist liðu í ómegin, er sál þeirra brást; því að skyndilegur og óvæntur ótti var yfir þá kominn.
Enn fremur, ef nokkur þeirra hafði fallið niður, var honum haldið innilokuðum í fangelsi án járna.
Því að ef einhver var akuryrkjumaður eða hirðir eða verkamaður á akri og varð skyndilega fyrir þessu, þá þoldi hann nauðsyn, sem hann fékk eigi undan flúið.
Því að þeir voru allir bundnir saman einni hlekkjafesti myrkursins. Hvort sem það var hvínandi vindur eða hljómfögur rödd fugla meðal breiðra trjágreina eða fall vatns, sem rann niður með afli,
eða hinn mikli gnýr steina, sem hrundu, eða hlaup dýra, sem að leik voru og eigi sáust, eða öskrandi rödd villidýra eða bergmál, sem endurkastaðist frá hæstu fjöllum — alt þetta gjörði þá magnþrota af ótta.
Því að allur heimurinn var upplýstur af björtu ljósi, og engum var meinað að vinna verk sín.
En yfir þeim einum var breidd þung nótt, mynd þess myrkurs, sem yfir þá skyldi koma. En sjálfum sér voru þeir þyngri en myrkrið.