Fyrir þetta og með þvílíkum hlutum voru þeir verðuglega refsaðir og eyddir af fjölda dýra.
Í stað þeirrar refsingar, með því að þú gjörðir vel við lýð þinn, gafst þú þeim þrá þeirra eftir ljúffengri fæðu af nýju bragði og bjóst þeim lynghænsn til matar,
til þess að þeir, sem fæðu þráðu, mættu vegna þess, sem þeim var sýnt og sent, hafa viðbjóð jafnvel á því, sem nauðsynlegt var til að seðja þrá þeirra; en hinir, eftir skamma skortstíð, smökkuðu nýja fæðu.
Því að nauðsyn bar til, að óumflýjanleg eyðing kæmi yfir þá, sem harðstjórn beittu, en hinum skyldi aðeins sýnt verða, hvernig óvinum þeirra var eytt.
Því að er hin grimma heift dýranna kom yfir þessa, voru þeir eyddir af bitum bjúgra höggorma.
En reiði þín varði eigi að eilífu, heldur voru þeir hrelldir skamma stund sér til leiðréttingar, og þeir höfðu tákn hjálpræðisins til að minna sig á boðorð lögmáls þíns.
Því að sá, sem sneri sér að því, læknaðist eigi af því, sem hann sá, heldur af þér, frelsara allra.
Og með þessu sýndir þú óvinum vorum, að þú ert sá, sem frelsar frá öllu illu.
Því að bit engispretta og flugna drap þá, og engin bót fannst lífi þeirra, af því að þeir voru verðir þess að eyðast af slíku.
En eigi unnu jafnvel tennur eiturhöggorma á börnum þínum, því að miskunn þín kom og læknaði þau.
Því að þau voru reynd til minningar um orð þín og læknuðust skjótt, svo að þau féllu eigi í djúpa gleymsku og gætu eigi notið hjálpar þinnar.
Því að hvorki var það jurt né mýkjandi plástur, sem læknaði þau, heldur orð þitt, Drottinn, sem alt læknar.
Því að þú, Drottinn, hefur vald yfir lífi og dauða og leiðir niður að hliðum dauðans og leiðir aftur upp.
Maður deyðir að vísu af illsku, og þegar andinn er út genginn, snýr hann eigi aftur, og eigi kallar hann aftur sálina, sem tekin er.
En ómögulegt er að komast undan þinni hendi.
Því að hinir óguðlegu, sem neituðu að þekkja þig, voru hýddir af styrk arms þíns, ofsóttir af framandi vötnum og hagli og regni og eyddir af eldi.
Og það var undursamlegt, að í vatninu, sem alt slekkur, hafði eldurinn meira afl; því að heimurinn berst fyrir hina réttlátu.
Því að stundum var eldurinn mildaður, svo að dýrin, sem send voru gegn hinum óguðlegu, brynnu eigi, heldur að þeir mættu sjá og skynja, að þeir voru ofsóttir af dómi Guðs.
Og stundum brann eldurinn, umfram sinn eigin mátt, mitt í vatninu, til að eyða ávöxtum óguðlegs lands.
Í stað þess fæddir þú lýð þinn með fæðu engla og gafst þeim brauð af himni, tilreitt án erfiðis, og í því var alt ljúffengt og sætleiki hvers bragðs.
Því að viðurværi þitt sýndi börnum þínum sætleik þinn, og með því að þjóna vilja hvers manns breyttist það í það, sem hverjum líkaði.
En snjór og ís stóðust afl eldsins og bráðnuðu eigi, að þeir mættu vita, að eldur, sem brann í haglinu og leiftraði í regninu, eyddi ávöxtum óvinanna;
en hinn sami aftur gleymdi jafnvel sínum eigin styrk, að hinir réttlátu mættu nærast.
Því að sköpunin, sem þér, skaparanum, þjónar, verður grimm gegn hinum ranglátu þeim til refsingar, og dregur úr styrk sínum þeim til góðs, sem á þig treysta.
Fyrir því var henni jafnvel þá umbreytt í alla hluti, og hún var hlýðin náð þinni, sem alt nærir, eftir vilja þeirra, sem hennar báðu af þér,
svo að börn þín, Drottinn, sem þú elskaðir, mættu vita, að það er eigi vöxtur ávaxtanna, sem menn nærir, heldur varðveitir orð þitt þá, sem á þig trúa.
Því að það, sem eldurinn gat eigi eytt, bráðnaði þegar, er það vermdist af litlum sólargeisla,
að öllum yrði kunnugt, að vér eigum að koma á undan sólinni til að blessa þig og tilbiðja þig við dagrenning ljóssins.
Því að von hins vanþakkláta mun bráðna sem vetrarís og renna burt sem gagnslaust vatn.