En heilagir þínir höfðu mjög mikið ljós, og hinir heyrðu að vísu rödd þeirra, en sáu eigi ásýnd þeirra. Og af því að þeir liðu eigi hið sama, vegsömuðu þeir þig;
og þeir, sem áður höfðu rangindi þolað, þökkuðu, af því að þeim var nú eigi mein gjört, og báðu um þá gjöf, að greinarmunur yrði á.
Fyrir því fengu þeir brennandi eldstólpa til leiðsagnar á vegi, sem þeir þekktu eigi, og þú gafst þeim meinlausa sól á góðri för.
Hinir voru að vísu þess verðir að vera sviptir ljósi og byrgðir í myrkri, þeir sem héldu börnum þínum innilokuðum, en fyrir þau skyldi hið hreina ljós lögmálsins heiminum gefið verða.
Og þar sem þeir hugðust drepa ungbörn hinna réttlátu, og eitt barn var út borið og bjargað þeim til ávítunar, þá tókst þú burt fjölda barna þeirra og eyddir þeim öllum saman í miklu vatni.
Því að sú nótt var feðrum vorum áður kunn gjörð, að þeir mættu hugrakkari verða, er þeir vissu með vissu, hvaða eiðum þeir höfðu treyst.
Svo tók lýður þinn við hjálpræði hinna réttlátu og eyðing hinna ranglátu.
Því að eins og þú refsaðir mótstöðumönnunum, svo hvattir þú og vegsamaðir oss.
Því að hin réttlátu börn góðra manna færðu fórn á laun, og þau settu einum huga lögmál réttlætisins, að hinir réttlátu skyldu bæði taka við góðu og illu á sama hátt, er þau sungu nú lofsöngva feðranna.
En hinum megin hljómaði ósamhljóða óp óvinanna, og sorglegur harmagrátur heyrðist yfir börnunum, sem grátin voru.
Og þjónninn þoldi sömu refsingu og húsbóndinn, og alþýðumaður leið á sama hátt og konungurinn.
Svo áttu allir jafnt ótölulega dána með einni dauðategund. Og eigi hrukku hinir lifandi til að greftra þá, því að á einu augabragði var hinn göfugasti afkvæmi þeirra eyddur.
Því að með því að þeir vildu áður engu trúa sakir töfranna, þá viðurkenndu þeir fyrst við eyðing hinna frumgetnu, að lýðurinn væri Guðs.
Því að meðan alt var í kyrrlátri þögn og nóttin var á miðri braut sinni,
stökk þitt almáttuga orð ofan af himni, frá konunglegu hásæti þínu, sem grimmur sigurvegari inn í mitt land eyðingarinnar,
og bar með hvössu sverði þitt ósvikula boð; og það stóð og fyllti alla hluti dauða, og þar sem það stóð á jörðunni, náði það alt til himins.
Þá hrelldu þá skyndilega sýnir illra drauma, og óvæntur ótti kom yfir þá.
Og einn var þar kastaður, annar hér, hálfdauður, og sýndi orsök dauða síns.
Því að sýnirnar, sem þá hrelldu, boðuðu þetta fyrirfram, svo að þeir færust eigi án þess að vita, hví þeir liðu þetta ilt.
En hinir réttlátu urðu og síðar snortnir af árás dauðans, og truflun varð meðal fjöldans í eyðimörkinni; en reiði þín varaði eigi lengi.
Því að óaðfinnanlegur maður flýtti sér að biðja fyrir lýðnum, og hann bar fram skjöld þjónustu sinnar, bænina, og með reykelsi bar hann fram grátbeiðni og stóð gegn reiðinni og batt enda á ógæfuna og sýndi, að hann var þjónn þinn.
Og hann sigraðist á truflunni, eigi með líkamsstyrk né með vopnavaldi, heldur bældi hann með orði þann, sem refsaði þeim, og bar fyrir sig eiðana og sáttmálann, sem gjörður var við feðurna.
Því að þegar þeir voru þegar fallnir dauðir í hrúgum hver ofan á annan, þá gekk hann á milli og stöðvaði árásina og skar sundur leiðina til hinna lifandi.
Því að í prestsskrúðanum, sem hann bar, var allur heimurinn, og á fjórum röðum steinanna var dýrð feðranna greypt, og tign þín var rituð á höfuðdjásn hans.
Og þessu vék eyðandinn fyrir og óttaðist það, því að nóg var að reyna reiðina eina.