En hégómlegir eru allir menn, sem eigi hafa þekking á Guði og sem gátu eigi af þeim gæðum, sem sýnileg eru, skilið hann, sem er, né hafa af verkunum viðurkennt, hver smiðurinn var,
heldur hafa hugsað sér, að annaðhvort eldurinn eða vindurinn eða hið snögga loft eða hringur stjarnanna eða hið mikla vatn eða sólin og tunglið væru guðirnir, sem heiminum stjórna.
Ef þeir hrifust af fegurð þeirra og tóku þau fyrir guði, þá skulu þeir vita, hversu miklu fegurri Drottinn þeirra er en þau; því að hinn fyrsti höfundur fegurðarinnar gjörði alla þessa hluti.
Eða ef þeir dáðust að mætti þeirra og áhrifum, þá skulu þeir af því skilja, að sá, sem þau gjörði, er þeim máttugri.
Því að af mikilleik fegurðar og sköpunar má skapari þeirra séður verða, svo að hann verði af því þekktur.
En þó er þessum minna um að kenna, því að þeir villast ef til vill, er þeir leita Guðs og vilja gjarna finna hann.
Því að þeir leita, meðan þeir umgangast verk hans, og þeir eru sannfærðir um, að það sé gott, sem sýnilegt er.
En þó er þeim aftur eigi fyrirgefandi.
Því að ef þeir megnuðu að þekkja svo mikið, að þeir gætu dæmt um heiminn, hvernig fundu þeir þá eigi enn auðveldar Drottin hans?
En ógæfusamir eru þeir, og von þeirra er meðal hinna dánu, sem hafa kallað guði verk manna handa, gull og silfur, uppfinningar listarinnar og líkingar dýra eða gagnslausan stein, verk fornrar handar.
Eða ef listamaður, trésmiður, hefur höggvið í skóginum tré, sem honum hentar, og af hagleik flett af því allan börkinn og með list sinni af kostgæfni myndað ker, nytsamt til almennra þarfa lífsins,
og notar afklippurnar af verki sínu til að matreiða,
og tekur það, sem eftir er af því og til einskis nýtt er, bogið stykki, fullt af kvistum, og sker það út af kostgæfni, þegar hann hefur ekkert annað að gjöra, og mótar það með kunnáttu listar sinnar og gjörir það líkt mynd manns
eða líkingu einhvers dýrs, og ber á það rautt lit og málar það rautt og hylur hvern blett, sem á því er,
og gjörir því hentugan bústað og setur það í vegg og festir það með járni
og sér fyrir því, að það falli eigi, því að hann veit, að það megnar eigi að hjálpa sér sjálft — því að það er mynd og hefur hjálpar þörf.
Og þá ber hann fram bæn til þess og spyr um eigur sínar og börn sín eða hjúskap sinn. Og hann blygðast sín eigi fyrir að tala við það, sem ekkert líf hefur;
og fyrir heilsu biður hann hinn veika, og fyrir lífi biður hann það, sem dautt er, og til hjálpar ákallar hann það, sem gagnslaust er;
og um góða ferð biður hann þann, sem eigi getur gengið, og um afla og um vinnu og um úrslit allra hluta spyr hann þann, sem ekkert megnar að gjöra.