Ó hversu góður og ljúfur er andi þinn, Drottinn, í öllum hlutum!
Og fyrir því agar þú þá, sem villast, smám saman, og áminnir þá og talar við þá um það, sem þeir misgjöra í, að þeir megi yfirgefa illsku sína og trúa á þig, Drottinn.
Því að þessa fornu íbúa þíns heilaga lands, sem þú hafðir andstyggð á,
af því að þeir unnu verk, sem þér voru hatursleg, með göldrum sínum og óguðlegum fórnum,
og þessa miskunnarlausu morðingja sinna eigin barna og etendur mannsiðra og drykkjumenn blóðs úr miðri helgun þinni,
og þessa foreldra, sem fórnuðu með eigin höndum varnarlausum sálum — þá var það vilji þinn að eyða fyrir hendur foreldra vorra,
að landið, sem þér er kærast allra, mætti taka við verðugri nýlendu barna Guðs.
Þó hlífðir þú jafnvel þeim sem mönnum og sendir vespur, fyrirrennara herliðs þíns, til að eyða þeim smám saman.
Eigi svo, að þú værir ómegnugur að leggja hina óguðlegu undir hina réttlátu með hernaði eða með grimmum dýrum eða að eyða þeim öllum í senn með einu hörðu orði,
heldur gafst þú þeim rúm til iðrunar með því að fullnægja dómum þínum stig af stigi, þótt þér væri eigi ókunnugt, að þeir voru vond kynslóð og illska þeirra meðfædd og hugsun þeirra fengi aldrei breyst.
Því að það var bölvað sæði frá upphafi; og eigi gafst þú syndum þeirra upp af ótta við nokkurn.
Því að hver mun segja við þig: „Hvað hefur þú gjört?“ Eða hver mun standa gegn dómi þínum? Eða hver mun koma fram fyrir þig sem hefnandi vondra manna? Eða hver mun ákæra þig, þótt þjóðirnar farist, sem þú hefur gjört?
Því að enginn annar Guð er til nema þú, sem berð umhyggju fyrir öllu, svo að þú megir sýna, að þú dæmir eigi ranglátlega.
Og hvorki konungur né harðstjóri mun frammi fyrir þér spyrja um þá, sem þú hefur eytt.
Því að með því að þú ert réttlátur, skipar þú öllum hlutum réttlátlega og telur það eigi samboðið mætti þínum að dæma þann, sem eigi verðskuldar refsingu.
Því að máttur þinn er upphaf réttlætisins, og af því að þú ert Drottinn allra, gjörir þú þig náðugan öllum.
Því að þú sýnir mátt þinn, þegar menn vilja eigi trúa, að þú sért alvaldur, og þú sannfærir dirfsku þeirra, sem þig eigi þekkja.
En þú, sem ert herra máttarins, dæmir með ró og ráðstafar oss með mikilli mildi, því að máttur þinn er við hendina, þegar þú vilt.
En þú hefur kennt lýð þínum með slíkum verkum, að þeir skuli réttlátir vera og mannúðlegir, og gjört börn þín góðrar vonar, af því að þú gefur rúm til iðrunar synda, er þú dæmir.
Því að ef þú refsaðir óvinum þjóna þinna, sem dauða verðskulduðu, með svo mikilli yfirvegun og gafst þeim tíma og rúm til að snúa sér frá illsku sinni —
með hvílíkri varfærni hefur þú þá dæmt þín eigin börn, sem þú hefur svarið feðrum þeirra og gjört sáttmála um góð fyrirheit?
Fyrir því, meðan þú agar oss, hýðir þú óvini vora á margan hátt, til þess að vér, er vér dæmum, hugsum um gæsku þína, og er vér erum dæmdir, vonum á miskunn þína.
Fyrir því hefur þú og mjög kvalið þá, sem í lífi sínu lifðu heimskulega og ranglátlega, með þeim sömu hlutum og þeir tilbáðu.
Því að þeir villtust langan tíma á vegum villunnar og héldu þá hluti fyrir guði, sem einskisverðastir eru meðal dýra, og lifðu sem skilningslaus börn.
Fyrir því sendir þú dóm yfir þá sem yfir vitlaus börn til að spotta þá.
En þeir, sem eigi létu sér segjast við háð og ávítur, reyndu hinn verðuga dóm Guðs.
Því að er þeir sáu með gremju, að þeir liðu fyrir einmitt það, sem þeir töldu guði, þegar þeim var eytt af hinu sama, þá viðurkenndu þeir hann sem hinn sanna Guð, sem þeir höfðu áður neitað að þekkja; og fyrir þá sök kom og endir fordæmingar þeirra yfir þá.