Aftur, annar, sem ætlar að sigla og byrjar ferð sína um æðandi öldurnar, ákallar viðarstykki, veikara en viðurinn, sem hann ber.
Því að ágirndin fann hann upp, og smiðurinn smíðaði hann af kunnáttu sinni.
En forsjón þín, faðir, stjórnar honum, því að þú hefur gjört veg jafnvel í hafinu og hina öruggustu braut meðal öldnanna
og sýnt, að þú megnar að frelsa úr öllu, jafnvel þótt maður færi á sjó án kunnáttu.
En til þess að verk speki þinnar væru eigi ónýt, því fela menn og líf sitt jafnvel litlum viði og bjargast, er þeir fara yfir hafið á skipi.
Og í öndverðu, þegar hinir dramblátu risar fórust, flúði von heimsins til fars, sem stýrt var af þinni hendi, og lét eftir heiminum sæði kynslóðanna.
Því að blessaður er viðurinn, sem réttlætið kemur fyrir.
En skurðgoðið, sem gjört er með höndum, er bölvað, bæði það og sá, sem það gjörði: hann, af því að hann gjörði það, og það, af því að það, veikt sem það er, er kallað guð.
En Guði eru hinn óguðlegi og óguðleiki hans jafn hataðir.
Því að það, sem gjört er, mun ásamt honum, sem það gjörði, kvalir líða.
Fyrir því mun eigi heldur tekið verða til skurðgoða heiðingjanna, því að skepnum Guðs er snúið til viðurstyggðar og til freistingar sálum manna og til snöru fótum hinna óvitru.
Því að upphaf saurlífis er tilbúningur skurðgoða, og uppfinning þeirra er spilling lífsins.
Því að hvorki voru þau frá upphafi né munu þau að eilífu vera.
Því að fyrir hégóma manna komu þau í heiminn, og fyrir því munu þau skjótt á enda komin reynast.
Því að faðir, þjáður af beiskri sorg, gjörði sér mynd sonar síns, sem skjótt var burt tekinn; og þann, sem þá hafði dáið sem maður, tók hann nú að tilbiðja sem guð og setti honum helgisiði og fórnir meðal þjóna sinna.
Þá, er tímar liðu og hinn illi siður náði yfirhönd, var þessi villa haldin sem lög, og líkneski voru tilbeðin að boði harðstjóra.
Og þá, sem menn gátu eigi heiðrað návistandi, af því að þeir bjuggu langt í burtu, þeirra líkingu fluttu þeir að langt að og gjörðu greinilega mynd af þeim konungi, sem þeir vildu heiðra, að þeir mættu með kostgæfni sinni heiðra sem nálægan þann, sem fjarverandi var.
Og til tilbeiðslu á þessum hjálpaði og framúrskarandi kostgæfni listamannsins til að hvetja hina fáfróðu.
Því að hann vildi þóknast þeim, sem hann réð, og lagði sig allan fram í list sinni að gjöra líkinguna sem best.
Og fjöldi manna, hrifinn af fegurð verksins, tók nú fyrir guð þann, sem skömmu áður var aðeins heiðraður sem maður.
Og þetta varð tilefni þess, að mannlífið var blekkt; því að menn þjónuðu annaðhvort tilfinningum sínum eða konungum sínum og gáfu steinum og viði hið ósamdeilanlega nafn.
Og eigi nægði þeim að villast um þekking á Guði, heldur kalla þeir svo mörg og svo mikil illindi frið, þar sem þeir lifðu í mikilli styrjöld fáfræðinnar.
Því að annaðhvort fórna þeir sínum eigin börnum eða iðka leynilegar fórnir eða halda vökur, fullar af æði,
svo að þeir varðveita nú hvorki líf né hjúskap óflekkaðan, heldur drepur einn annan af öfund eða hryggir hann með hórdómi.
Og alt er saman blandað: blóð, morð, þjófnaður og hræsni, spilling og ótrúmennska, upphlaup og meinsæri, ónæði hinna góðu,
gleymska Guðs, saurgun sálna, umsnúningur náttúrunnar, óregla í hjúskap og óskapnaður hórdóms og óhreinleika.
Því að tilbeiðsla andstyggilegra skurðgoða er orsök og upphaf og endir alls ills.
Því að annaðhvort eru þeir óðir, þegar þeir eru glaðir, eða þeir spá lygum eða lifa ranglátlega eða vinna auðveldlega meinsæri.
Því að meðan þeir treysta á skurðgoð, sem líflaus eru, búast þeir eigi við meini, þótt þeir sverji rangt.
En fyrir tvennt munu þeir réttlátlega refsaðir verða: af því að þeir hugsuðu illa um Guð og gáfu gaum að skurðgoðum, og af því að þeir sóru ranglega og fyrirlitu réttlætið í svikum.
Því að eigi er það máttur þeirra, sem svarið er við, heldur hin réttláta hefnd syndaranna, sem ávallt refsar broti hinna ranglátu.