Set eigi hjarta þitt á ranglega fengnar eigur, og seg eigi: „Eg hef nóg til að lifa af,“ því að það mun að engu gagni koma á tíma hefndar og myrkurs.
Fylg eigi girndum hjarta þíns í styrk þínum,
og seg eigi: „Hversu voldugur er eg! Og hver mun leggja mig undir sig fyrir verk mín?“ Því að Guð mun vissulega hefna.
Seg eigi: „Eg hef syndgað, og hvað ilt hefur mig hent?“ Því að hinn hæsti er þolinmóður endurgjaldari.
Ver eigi óttalaus um fyrirgefna synd, og bæt eigi synd á synd,
og seg eigi: „Miskunn Drottins er mikil, hann mun miskunna fjölda synda minna.“
Því að miskunn og reiði koma skjótt frá honum, og reiði hans lítur á syndarana.
Dragðu eigi að snúa þér til Drottins, og fresta því eigi frá degi til dags.
Því að reiði hans mun skyndilega koma, og á tíma hefndarinnar mun hann eyða þér.
Ver eigi áhyggjufullur um ranglega fengið fé, því að það mun þér eigi gagna á degi ógæfu og hefndar.
Kasta eigi korni fyrir hverjum vindi, og gakk eigi hvern veg, því að þannig reynist hver syndari með tvöfaldri tungu.
Ver staðfastur á vegi Drottins og í sannleika dóms þíns og í þekkingu, og lát orð friðar og réttlætis fylgja þér.
Ver hógvær til að heyra orðið, að þú megir skilja, og gef sannt svar með speki.
Ef þú hefur skilning, svara þá náunga þínum; en ef eigi, þá legg hönd þína á munn þinn, svo að þú verðir eigi staðinn að fákænu orði og til skammar.
Heiður og dýrð er í orði hins vitra, en tunga heimskingjans er honum til falls.
Ver eigi kallaður rógberi, og ver eigi veiddur á tungu þinni og gjörður til skammar.
Því að skömm og iðrun bíður þjófs, og ilt vansæmdarmark hins tvítyngda; en rógberanum hatur og fjandskapur og háðung.
Réttlæt jafnt hinn litla og hinn mikla.