Móse var elskaður af Guði og mönnum, hvers minning er í blessun.
Hann gjörði hann líkan hinum heilögu í dýrð og mikillaði hann í ótta óvina hans, og með orðum hans lét hann undur hætta.
Hann vegsamaði hann í augsýn konunga og gaf honum boðorð í augsýn lýðs síns og sýndi honum dýrð sína.
Hann helgaði hann í trú hans og hógværð og valdi hann af öllu holdi.
Því að hann heyrði hann og rödd hans og leiddi hann inn í skýið.
Og hann gaf honum boðorð frammi fyrir ásjónu sinni og lögmál lífs og fræðslu, að hann mætti kenna Jakob sáttmála sinn og Ísrael dóma sína.
Hann upp hóf Aron, bróður hans, og honum líkan af ættkvísl Leví.
Hann gjörði við hann eilífan sáttmála og gaf honum prestsdóm þjóðarinnar og gjörði hann sælan í dýrð.
Og hann gyrti hann dýrlegu belti og klæddi hann dýrðarskikkju og krýndi hann tignarlegum búnaði.
Hann lagði á hann kyrtil til fóta og brækur og hökul, og hann umkringdi hann með mörgum litlum gullbjöllum alt um kring,
að hljóð yrði, þegar hann gengi, og gnýr, sem heyrast mætti í musterinu, til minningar börnum lýðs hans.
Hann gaf honum heilaga skikkju af gulli og bláum purpura og rauðum purpura, ofið verk vitrs manns, gædds dómgreind og sannleika;
af tvinnuðum skarlati, verk listamanns, með dýrum steinum, skornum og greyptum í gull og grófnum með verki steinskera til minningar, eftir tölu ættkvísla Ísraels.
Og gullkórónu á höfuðbandi hans, þar sem grafið var: Helgað Drottni — heiðursskart, verk máttar og augum yndislegt fyrir fegurð sína.
Áður en hann kom var ekkert svo fagurt, alt frá upphafi.
Enginn útlendingur klæddist því nokkru sinni, heldur einungis börn hans ein og sonarsynir hans að eilífu.
Fórnir hans voru brenndar með eldi hvern dag.
Móse fyllti hendur hans og smurði hann heilagri olíu.
Þetta var honum gjört að eilífum sáttmála og niðjum hans sem dagar himinsins, að gegna prestsembætti og hljóta lof og vegsama lýð sinn í nafni hans.
Hann valdi hann af öllum lifandi mönnum til að færa Guði fórn, reykelsi og góðan ilm, til minningar til að friðþægja fyrir lýð sinn.
Og hann gaf honum vald í boðorðum sínum, í sáttmálum dóma sinna, að hann skyldi kenna Jakob vitnisburði hans og gefa Ísrael ljós í lögmáli hans.
Og útlendingar risu gegn honum, og af öfund umkringdu mennirnir, sem voru með Datan og Abíron, hann í eyðimörkinni, og söfnuður Kóra í reiði sinni.
Drottinn Guð sá það, og honum líkaði það eigi, og þeir voru eyddir í reiðiheift hans.
Hann vann undur á þeim og eyddi þeim með eldsloga.
Og hann jók dýrð Arons og gaf honum arfleifð og skipti honum frumgróða jarðargróðans.
Hann bjó þeim brauð í fyrsta lagi til mettunar, því að þeir skulu og eta fórnir Drottins, sem hann gaf honum og niðjum hans.
En hann skal eigi erfa meðal lýðsins í landinu, og hann hefur engan hlut meðal lýðsins; því að hann sjálfur er hans hlutur og arfleifð.
Fínehas, sonur Eleasars, er hinn þriðji í dýrð, með því að líkja eftir honum í ótta Drottins;
og hann stóð upp í hinu skammarlega falli lýðsins; með gæsku og fúsleik sálar sinnar sefaði hann Guð fyrir Ísrael.
Fyrir því gjörði hann við hann friðarsáttmála, að hann skyldi vera höfðingi helgidómsins og lýðs síns, að tign prestsdómsins skyldi vera hans og niðja hans að eilífu.
Og sáttmála við Davíð konung, son Ísaí af ættkvísl Júda, arfleifð honum og niðjum hans, að hann mætti gefa speki í hjarta vort til að dæma lýð hans í réttlæti, svo að gæði þeirra yrðu eigi afmáð; og hann gjörði dýrð þeirra eilífa meðal þjóðar þeirra.