Lofum nú fræga menn og feður vora í kynslóð þeirra.
Drottinn hefur unnið mikla dýrð fyrir tign sína frá upphafi:
þá, sem drottnað hafa í ríkjum sínum, menn mikils máttar, gædda speki sinni, sem kunngjörðu í spámönnunum tign spámannanna,
og þá, sem stjórnuðu lýðnum, sem þá var, og fræddu lýðinn með hinum heilögustu orðum af krafti spekinnar;
þá, sem með kunnáttu sinni leituðu uppi hljómfögur lög og gáfu út ljóð ritninganna;
menn auðuga að dyggð, sem fegurðar iðkuðu og lifðu í friði í húsum sínum.
Allir þessir hlutu dýrð í kynslóðum sínum og voru lofaðir á dögum sínum.
Þeir, sem af þeim fæddust, hafa látið eftir sig nafn, að lof þeirra mætti sagt verða;
og til eru sumir, sem engin minning er um: þeir eru farnir sem hefðu þeir aldrei verið til, og orðnir sem hefðu þeir aldrei fæðst, og börn þeirra með þeim.
En þessir voru menn miskunnarinnar, hverra guðræknu verk hafa eigi brugðist.
Gæðin haldast með niðjum þeirra;
afkvæmi þeirra er heilög arfleifð, og sæði þeirra hefur staðið í sáttmálunum.
Og börn þeirra vara að eilífu þeirra vegna; sæði þeirra og dýrð þeirra mun eigi yfirgefin verða.
Líkamir þeirra eru greftraðir í friði, og nafn þeirra lifir frá kyni til kyns.
Lát lýðinn kunngjöra speki þeirra, og söfnuðurinn lof þeirra.
Henok þóknaðist Guði og var numinn í paradís, að hann mætti veita þjóðunum iðrun.
Nói fannst fullkominn og réttlátur, og á tíma reiðinnar varð hann að friðþægingu.
Fyrir því var leif skilin eftir á jörðunni, þegar flóðið kom.
Sáttmálar heimsins voru við hann gjörðir, að alt hold skyldi eigi framar eytt verða með flóði.
Abraham var hinn mikli faðir fjölda þjóða, og enginn fannst honum líkur að dýrð, hann sem hélt lögmál hins hæsta og var í sáttmála við hann.
Í holdi sínu staðfesti hann sáttmálann, og í freistingu reyndist hann trúr.
Fyrir því gaf hann honum með eiði dýrð í niðjum hans, að hann skyldi margfaldast sem duft jarðarinnar
og að hann mundi upp hefja sæði hans sem stjörnurnar, og þeir skyldu erfa frá hafi til hafs og frá fljótinu til endimarka jarðarinnar.
Og hann gjörði á sama hátt við Ísak sakir Abrahams, föður hans.
Drottinn gaf honum blessun allra þjóða og staðfesti sáttmála sinn yfir höfði Jakobs.
Hann viðurkenndi hann í blessunum sínum og gaf honum arfleifð og skipti hlut hans í tólf ættkvíslir.
Og hann varðveitti honum menn miskunnarinnar, sem náð fundu í augum alls holds.