Vaka yfir auðæfum eyðir holdinu, og hugsunin um þau rekur burt svefninn.
Umhugsun fyrirfram snýr burt skilningnum, og þungur sjúkdómur gjörir sálina alvarlega.
Hinn auðugi hefur erfiðað við að safna auðæfum, og þegar hann hvílist, mun hann mettast af eigum sínum.
Hinn fátæki hefur erfiðað í sinni lágu lífsstöðu, og að lokum er hann enn fátækur.
Sá, sem elskar gull, mun eigi réttlættur verða; og sá, sem eltir spillingu, mun af henni fyllast.
Margir hafa fallið sakir gulls, og fegurð þess hefur orðið þeim að falli.
Gullið er hrösunarhella þeim, sem því fórna; vei þeim, sem því sækjast ákaft eftir, og sérhver heimskingi mun fyrir það farast.
Sæll er sá auðugi maður, sem finnst lýtalaus og hefur eigi elt gullið né sett traust sitt á fé né á fjársjóði.
Hver er hann, að vér megum lofa hann? Því að hann hefur gjört undursamlega hluti á ævi sinni.
Sá, sem við það hefur reyndur verið og fullkominn orðið, mun eilífa dýrð hljóta — hann sem brotið gat og braut eigi og gjöra mátti ilt og gjörði það eigi.
Fyrir því eru eigur hans staðfestar í Drottni, og allur söfnuður heilagra mun kunngjöra ölmusur hans.
Ert þú settur við mikið borð? Ver eigi hinn fyrsti að ljúka upp munni þínum yfir því.
Seg eigi: „Margt er það, sem á því er.“
Minnstu þess, að ilt auga er vont.
Hvað er skapað illskufyllra en auga? Fyrir því mun það gráta yfir öllu andlitinu, þegar það sér.
Rétt eigi hönd þína fyrstur út, svo að þú verðir eigi vansæmdur af öfund og til skammar.
Ver eigi bráður í veislu.
Dæm um skaplyndi náunga þíns eftir sjálfum þér.
Neyt sem hófsamur maður þess, sem fyrir þig er sett, svo að þú verðir eigi hataður, ef þú etur mikið.
Hættu fyrstur sakir góðra siða, og gakk eigi of langt, svo að þú misbjóðir eigi.
Og ef þú situr meðal margra, rétt eigi hönd þína fyrstur allra út, og ver eigi hinn fyrsti að biðja um drykk.
Hversu nægilegt er lítið vín vel öldum manni, og í svefni munt þú eigi óróleg af því og engan verk finna.
Vökur og gallremma og innantökur eru hjá óhófsmanni;
heilbrigður og hollur svefn hjá hófsömum manni; hann mun sofa til morguns, og sál hans mun ánægð með hann.
Og ef þú hefur neyðst til að eta mikið, þá rís upp, gakk út og kasta upp; og það mun hressa þig, og þú munt eigi leiða sjúkdóm yfir líkama þinn.
Heyr mig, sonur minn, og fyrirlít mig eigi; og að lokum munt þú finna orð mín sönn.
Ver skjótur í öllum verkum þínum, og enginn krankleiki mun þér að höndum bera.
Varir margra munu blessa þann, sem örlátur er á brauð sitt, og vitnisburður sannleika hans er trúverðugur.
Gegn þeim, sem naumur er á brauð sitt, mun borgin mögla, og vitnisburðurinn um nísku hans er sannur.
Skora eigi á þá, sem vín elska, því að vínið hefur mjög mörgum eytt.
Eldurinn reynir hart járn; svo mun og vín, drukkið í óhófi, ávíta hjörtu hinna dramblátu.
Vín, tekið með hófsemi, er mönnum sem líf; drekkir þú það í hófi, munt þú allsgáður vera.
Hvað er líf þess, sem víni er eyddur?
Hvað tekur lífið burt? Dauðinn.
Vínið var skapað frá upphafi til að gleðja menn, en eigi til að gjöra þá drukkna.
Vín, drukkið í hófi, er gleði sálarinnar og hjartans.
Hófsöm drykkja er heilsa sálar og líkama.
Vín, drukkið í óhófi, vekur deilur og reiði og margar rústir.
Vín, drukkið í óhófi, er beiskja sálarinnar.
Hiti ölæðisins er hrösunarhella heimskingjans; hann dregur úr styrk og veldur sárum.
Ávíta eigi náunga þinn í vínveislu, og fyrirlít hann eigi í gleði hans.
Mæl eigi til hans ávítunarorð, og þrýst eigi á hann með kröfum.