Synir spekinnar eru söfnuður hinna réttlátu, og kynslóð þeirra er hlýðni og kærleikur.
Börn, heyrið dóm föður yðar, og gjörið svo, að þér megið hólpin verða.
Því að Guð hefur gjört föðurinn heiðraðan af börnunum, og hann hefur staðfest yfir börnunum rétt mæðranna.
Sá, sem elskar Guð, mun öðlast fyrirgefning synda sinna með bæn og halda sér frá þeim og bænheyrður verða í daglegri bæn.
Og sá, sem heiðrar móður sína, er sem sá, er fjársjóð safnar.
Sá, sem heiðrar föður sinn, mun gleði hafa af sínum eigin börnum, og á degi bænar sinnar mun hann heyrður verða.
Sá, sem heiðrar föður sinn, mun langlífur verða, og sá, sem hlýðir föðurnum, mun verða móður sinni til huggunar.
Sá, sem óttast Drottin, heiðrar foreldra sína og mun þjóna þeim sem herrum sínum, er hann leiddu í heiminn.
Heiðra föður þinn í verki og orði og allri þolinmæði,
að blessun megi yfir þig koma frá honum og blessun hans standa til hins síðasta.
Blessun föðurins staðfestir hús barnanna, en bölvun móðurinnar rífur upp grundvöllinn.
Hrósa þér eigi af vansæmd föður þíns, því að skömm hans er þér engin dýrð.
Því að dýrð manns er af heiðri föður hans, og faðir án heiðurs er niðurlæging sonarins.
Sonur, styð elli föður þíns og hryggðu hann eigi um ævidaga hans;
og bregðist skilningur hans, þá haf þolinmæði með honum og fyrirlít hann eigi, meðan þú ert í styrk þínum; því að líkn við föðurinn mun eigi gleymast.
Því að þér mun gott goldið verða fyrir synd móður þinnar.
Og í réttlæti munt þú upp byggður verða, og á degi þrengingar mun þín minnst verða, og syndir þínar munu bráðna sem ís í fögru hlýviðri.
Af hversu illu orði fer sá, sem yfirgefur föður sinn; og bölvaður er af Guði sá, sem reitir móður sína til reiði.
Sonur minn, vinn verk þín í hógværð, og þú munt elskaður verða umfram dýrð manna.
Því meiri sem þú ert, því meir skalt þú lægja sjálfan þig í öllum hlutum, og þú munt náð finna frammi fyrir Guði.
Því að mikill er máttur Guðs eins, og hann er heiðraður af hinum auðmjúku.
Leita eigi þess, sem þér er of hátt, og rannsaka eigi það, sem er ofar getu þinni; en það, sem Guð hefur þér boðið, um það skalt þú ávallt hugsa, og ver eigi forvitinn um mörg verka hans.
Því að eigi er þér nauðsyn að sjá með augum þínum það, sem hulið er.
Ver eigi um of forvitinn um óþarfa hluti, og ver eigi hnýsinn um mörg verka hans.
Því að margt er þér sýnt, sem er ofar skilningi manna.
Og grunsemdir um þá hafa marga tælt og haldið hugum þeirra í hégóma.
Hart hjarta mun illa fara að lokum, og sá, sem elskar hættu, mun í henni farast.
Hjarta, sem tvo vegu gengur, mun eigi vel farnast, og hinn rangsnúni í hjarta mun við það hneykslast.
Óguðlegt hjarta mun sorgum hlaðið verða, og syndarinn mun bæta synd á synd.
Söfnuður hinna dramblátu mun eigi læknaður verða, því að planta illskunnar mun í þeim rótfestast, og það mun eigi merkjast.
Hjarta hins vitra þekkist í speki, og gott eyra mun heyra speki með allri þrá.
Viturt hjarta, sem skilning hefur, mun halda sér frá syndum og vel farnast í verkum réttlætisins.
Vatn slekkur logandi eld, og ölmusur standa gegn syndum;
og Guð sér fyrir þeim, sem miskunn sýnir; hann minnist hans síðar, og á falls hans tíma mun hann finna örugga stoð.